เสียงของก้อนแป้งน้อยเพิ่งจางหาย ม่อปิงหงก็ขมวดคิ้วแน่น ชี้มือขึ้น
เหล่าทหารองครักษ์ชุดดำพร้อมอาการคุกรุ่น ล้อมถ้ำเต่ายักษ์ไว้รอบด้าน!
"พวกวนูไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ดูให้ชัดเถอะว่าจะหนีไปทางไหน? แค่จะส่งเจ้าลงคุกหลวง เปิ่นหวังยังรังเกียจว่าจะทำพื้นที่ของกูม่อให้สกปรก!" เจียเย่ประสานแขนไว้ ดวงตาแดกดันไม่ปิดบัง
โทโยโตมิเชอเหรินจ้องมองออกไปภายนอก เส้นเลือดบนหน้าผากพองตัว อกสั่นคลอนแรงระรื่น
จะให้เขายอมจับมือจับขาให้จับได้อย่างนั้นหรือ?
เชอะ ด้วยพวกคนเหล่านี้ ยังไม่มีสมญาพอ!
ดวงตาโทโยโตมิเชอเหรินมืดมอมลงทันใด มือขยับขึ้นโดยไม่มีใครรู้ตัว ช่วงเวลาที่ข้อมือเปิดออก กระดาษบางเบารูปหนึ่งก็พุ่งผ่านออกมา
"ผู้ใดฝ่าฝืนต่อข้า ย่อมไม่เคยมีจุดจบอันดี"
โทโยโตมิเชอเหรินเบ้หน้ามืดครั้งแล้วครั้งเล่า คำรามอย่างหยิ่งผยอง "ข้าคือพ่อมดผู้ศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งตระกูลสึจิมิคะโดะ วันนี้จะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความหฤหรรษ์ของเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ของข้า! ฮั่น!"
ทันทีนั้น กระดาษรูปหนึ่งก็เคลื่อนไหวตามใจเจ้าของ
มันฉีกผ่านแสงวิบวับบนอากาศ แล้วพร้อมด้วยพลังปราณกระบี่ที่กดทับ พุ่งเข้าโจมตีทุกคนอย่างรุนแรง!
ผู้ที่เผชิญแรงกระแทกเป็นคนแรก ย่อมเป็นเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนใกล้ปากถ้ำที่สุด
พวกเขายังไม่ทันเห็นชัดว่าคือสิ่งใด เสื้อผ้า ต้นแขน และบริเวณลำคอ ก็เกิดบาดแผลกระบี่นับไม่ถ้วนขึ้นพร้อมกัน!
"อา... สิ่งใดบาดเจ็บเรา!"
"เกิดอะไรขึ้น!"
"รีบคุ้มกันองค์ราชา! อ๊าา!" เหล่าทหารองครักษ์ถูกทำร้ายจนล้มกระเจิง ครู่เดียวก็ระส่ำระสาย