เสี่ยวซุยอันเท้าหยุดชะงัก กระชับก้าวเล็ก ๆ ที่กำลังจะวิ่งเอาไว้!
แท้จริงคือมาขอให้นางช่วยเหลือ ถึงเช่นนั้นก็ควรบอกแต่แรกสิ
ก้อนแป้งน้อยเอียงสะโพกน้อย ๆ เกาคอเบา ๆ เสียงนุ่มหวานแกล้งทำน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ผิดแน่ ข้าคือกุ๋ยซือน้อย เจ้าคือผู้ใดกัน หากจะขอความช่วยเหลือจากข้า ย่อมต้องแจ้งนามสำนักเสียก่อนสิน่า"
เยาวชนพยักหน้าอย่างเชื่อฟังอายเขิน "ได้แล้วขอรับ ราชครู ข้าน้อยชื่อจื้อเฉวียน เป็นองค์ชายองค์ที่ 18 แห่งจินอู"
"แท้จริงเจ้าก็เป็นบุตรของอ๋องจินอูดุจพี่สาวยวเลี่ยงั้นหรือ" เสี่ยวซุยอันรู้สึกแปลกใหม่ใจ
แต่เมื่อเป็นบุตรแห่งอ๋องด้วยกันแล้ว
เครื่องแต่งกายของจื้อเฉวียนกลับยากจนกว่าองค์ชายองค์อื่น ๆ ในวันพิธีบูชาเทพยดาใหญ่นั้นหลายเท่านัก
จื้อเฉวียนพยักหน้าอย่างอึดอัด มือคำนึงชายเสื้อ
โชคดีที่เสี่ยวซุยอันไม่เคยแบ่งแยกรักษาผู้คน จึงก้าวเข้าไปใกล้อย่างห่วงใย "เจ้าว่าฮูหยินผู้เป็นมารดาของเจ้าหายสาบสูญไป ไม่เห็นพระบิดาของเจ้าทรงส่งคนออกตามหาหรือ"
ดวงตาของจื้อเฉวียนชุ่มชื้นเอาแต่ต่ำลึกดั่งลูกสุนัข "มหาดเล็กในวังบอกว่าพระบิดาทรงส่งคนออกตามแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวคราว แถมข้าน้อยก็ไร้ศักดิ์พอจะเข้าเฝ้าพระบิดา..."
"ฮูหยินมารดาของข้าน้อย ท่านก็มิใช่ชนจินอู"
"ท่านเป็นเพียงหวังวงศ์จากแคว้นเล็ก ๆ ที่ส่งมาเพื่อเอาใจจินอูเท่านั้น..." เสียงของจื้อเฉวียนยิ่งพูดยิ่งเบาลง
มารดากับบุตรทั้งสอง ตลอดมาไม่เคยได้รับการเหลียวแล
เสี่ยวซุยอันเกาศีรษะอย่างสงสาร "แท้จริงเช่นนั้นเอง องค์ชายที่ 18 ไม่ต้องร้อนรนใจเลย เรื่องคนนี้ข้ายอมช่วยตามหาเอง!"