แล้วความคิดเจ้าเล่ห์หนึ่งก็บังเกิดขึ้นทันที!
แต่ก่อนอื่นนั้น เสี่ยวซุยอันยังต้องล้อเล่นชายผู้นี้ให้สะใจเสียก่อน
ไอ้หนูร้ายแคว้นวา แอบมองเข้ามาในเมโลธาราของนางมานานเช่นนั้น บัญชีนี้ย่อมต้องทวงคืนเสียก่อนจึงจะถูก
โทโยโตมิเชอเหรินไม่ใช่หรือที่แอบปรารถนาวิชาของนาง คิดว่านางมีวิธีบำเพ็ญพลังอันใด?
ดีแล้ว งั้นก็ให้โอกาสเขา!
ให้เขาได้คารวะกราบไหว้เจ้าย่าน้อยของเราอย่างจัดเจนเสีย!
เสี่ยวซุยอันกะพริบดวงตากลมโต แล้วก็ฉับพลันหยิบเป้สะพายหลังขึ้นมา คว้ากล่องดนตรีแกะสลักอย่างประณีตออกจากข้างในหนึ่งใบ
กล่องดนตรีนี้เป็นของที่หลี่เสวียนเคยมอบให้
เมื่อเปิดออก ด้านบนจะมีตุ๊กตาแก้วหมุนตัว แกะสลักได้เหมือนจริง น่ารักแจ่มใส ซึ่งก็คือรูปร่างของเสี่ยวซุยอันนั่นเอง!
เสิ่นรั่วเยวียนมองแล้วก็อึ้ง "ซุยอัน ไม่ใช่ว่ามีวิชาจะดึงไอ้วนูโทโยโตมิออกมาแล้วหรือ ทำไมกลับมาเล่นกล่องดนตรีนี่อีก"
เสี่ยวซุยอันกอดกล่องดนตรีไว้แนบอก ปอดๆ ใส่ "ตา คนก็ต้องจับอยู่หรอก!"
"แต่ตาช่วยหาโต๊ะสำหรับตั้งเทพมาให้ข้าสักใบก่อน!"
"อ๋อ แล้วก็ตาบ๊ายบาศ ที่กูม่อเรามีถ้ำที่พร้อมใช้อยู่ไหม อย่างน้อยต้องเป็นที่ที่คนน้อย หาง่าย และซุ่มดี บอกข้ามา ข้าจะได้รู้ว่าต้องทำอย่างไร" ก้อนแป้งน้อยกำหนัดน้อยแน่น ในใจมีแผนชัดเจน
ม่อปิงหงก้มตาครุ่นคิด "อืม เจ้าให้ตาบ๊ายบาศเวลาครึ่งวัน ตาจะส่งคนไปหาสถานที่ที่เหมาะสมมาให้"
เสิ่นรั่วเยวียนลุกออกไป เมื่อกลับมาก็อัญเชิญแท่นบูชาเทพที่พร้อมใช้ติดมือกลับมาหนึ่งแท่น
ดวงตาเจ้าตัวเล็กเป็นประกายวาว ก็ลูกคว้านลงจากเตียงทันที หยิบตุ๊กตาบนกล่องดนตรีน้อยวางลงบนแท่นบูชา