เห็นเสด็จพ่อเพิ่งฟื้นจากบรรทม ก็ต้องเร่งกลับไปว่าราชการอีก
ก้อนแป้งน้อยเอ็นดูจนหัวใจเจ็บช้ำ นางรีบกอดแขนกู้เยี่ยนซานเอาไว้แน่น แล้วไม่ยอมปล่อยเสียที
“เสด็จพ่อต้องพักผ่อนให้เพียงพอ หนูไม่ยอมให้ท่านต้องลำบากอย่างนี้!” เจ้าตัวเล็กเคาะเท้าน้อยๆ ลงพื้นอย่างจริงจัง ออกคำ “สั่งการ” ขึ้นมา
เสียงเล็กๆ น่ารักแบบเด็ก กลับแฝงความเอาแต่ใจเล็กน้อย
กู้เยี่ยนซานแทบขำ ชี้นิ้วเรียวยาวสองนิ้วออกไป บีบแก้มนุ่มๆ ของเจ้าตัวเล็กเข้าไป
นุ่มฟู บีบแล้วสบายมือยิ่งนัก!
ครองราชย์มานานเช่นนี้ นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ทรงได้ลิ้มรส “คำสั่ง” จากผู้ใด
แต่กู้เยี่ยนซานกลับรู้สึกชื่นใจยิ่ง จนริมฝีปากซีดจางยกขึ้นเรื่อยๆ (＾∀＾)
“โอ๊ยยย!” เสี่ยวซุยอันสูดเสียงฮึด โดนบีบจนเห็นฟันขาวกระจ่างฟันซี่เล็ก
กู้เยี่ยนซานจึงปล่อยมือ ลดเสียงลงอธิบาย “เสด็จพ่อก็มิได้ปรารถนาจะลำบากเช่นกัน แต่เสด็จพ่อคือฮ่องเต้แห่งต้าซี เมื่อได้นั่งบนบัลลังก์มังกรแล้ว ย่อมต้องวางภาระแห่งพระเจ้าแผ่นดินไว้เป็นอันดับแรกตลอดกาล เข้าใจหรือไม่”
ว่าแล้วก็อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้น “เสนาบดีกรมพิธีการแม้จะไร้วิชาจริง แต่นิสัยกลับมั่นคงพอควร ยามวิกฤตเช่นนี้ที่เขาเร่งมาทูล ย่อมมีเรื่องสำคัญเป็นแน่”
“เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ เสด็จพ่อจะได้พักผ่อน ให้หนูเป็นผู้คอยเฝ้าดู จะได้หรือไม่” กู้เยี่ยนซานยิ้มเบาๆ แล้วมุ่งหน้าสู่ห้องทรงพระอักษร
ก้อนแป้งน้อยกะพริบตาปริบๆ แท้จริงแล้วมีเรื่องราชการสำคัญอยู่ด้วย
นางรู้หน้าที่ จึงพยักหน้ากลมกล่อมลงเบาๆ เสียงหวาน “ก็ดีเถิดเสด็จพ่อ แล้วหนูจะไปด้วย!”
เจ้าตัวเล็กก็ง่ายต่อการหลอกเช่นนี้เอง
ขอเพียงอธิบายเหตุผลให้ชัดแจ้ง นางก็เชื่องนอบเชื่อฟัง ดีใจได้ทันที~