มือเล็กหอมนุ่มนิ่ม แตะขึ้นมาเพียงชั่วขณะ ใบหน้าของหานหรงเหอก็แดงซ่าน รีบก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
เขามองก้อนแป้งน้อย
ดวงตากลมใสแจ๋ว ใบหน้าเล็กอวบอิ่มก็กลมดิก แม้แต่ผมเกล้ามวยทัดดอกไม้ทั้งสองก็กลมมน
ทั้งตัวมองดูคล้ายซาลาเปาลูกน้อย ไส้ครีมไข่ เนื้อนุ่มน่าหยิกยิ่งนัก!
ปกติเกลียดชังการถูกแตะต้อง แต่หนนี้หานหรงเหอกลับผิดธรรมดา ไม่ดึงมือกลับ
"พี่หรงเหอ รีบมาเร็วเข้า พวกมันไปทางนี้แล้ว" เสี่ยวซุยอันย่ำขาสั้นป้อแป้อยู่ข้างหน้า
หานหรงเหอก้าวตามมาช้ากว่า ตอนแรกยังยืนกรานอย่างแข็งข้อ "ข้าไม่ใช่พี่ชายเจ้า"
"เช่นนั้นข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไรหรือ" ก้อนแป้งน้อยถามอย่างอารมณ์ดี
หานหรงเหอชะงักไป จริงด้วย ไม่รู้ว่าควรเรียกอย่างไร
"...ตามใจเจ้าเถิด"
"เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าพี่หรงเหอเหมือนเดิม ฮิ ๆ!"
"แต่ต้องตัดคำว่า 'น้อย' ออก" เด็กหนุ่มยอมถอยให้ในขั้นสุดท้าย
เสี่ยวซุยอันยิ้มจนตางอโค้ง ดั่งจันทร์เสี้ยว "ดีเลย เช่นนั้นท่านก็เรียกข้าว่าน้องซุยอันเถิด!"
หานหรงเหอบิดหน้าหนี ใบหน้าเล็กซีดเผือดแต้มด้วยแสงอาทิตย์เจิดจ้าเล็กน้อย
ไม่นานนัก เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ มดก็นำทั้งคู่ไปยังทางแคบทางหนึ่ง
ทางเข้าทางแคบนี้ ล้วนถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์
หนทางใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มขรุขระ เต็มไปด้วยหินกลมมน พร้อมจะลื่นล้มได้ทุกเมื่อ
หานหรงเหอมองสำรวจอย่างฉงน "ที่นี่ราวกับว่าไม่มีร่องรอยของผู้ใดเคยผ่านมาเลย"
ขณะเขากำลังครุ่นคิด เสี่ยวซุยอันกางสองแขนเพื่อทรงตัว แล้ววิ่งเข้าไปข้างในอย่างร่าเริง