“เสด็จพ่อ แม่ทัพหลี่กับคนอื่นๆ มีหวังรอดแล้ว เสี่ยวไกว รีบมาช่วยหนูเก็บด้วย!”
เสียงเด็กเล็กใสหวานเรียกขาน ทำให้ความคิดของกู้เยี่ยนซานถูกดึงกลับ
เมื่อได้สติแล้ว ชายหนุ่มก็รีบช่วยเสี่ยวไกวเก็บรากกุ้ยหยวนบนพื้น
อีกไม่นาน กระบุงใบใหญ่ที่นำมาก็เต็มเปี่ยม
เสี่ยวซุยอันเปี่ยมล้นด้วยความปลื้มปีติ กล่าวคำขอบคุณต่อรากกุ้ยหยวนไม่หยุดปาก แล้วนางจึงลากมือกู้เยี่ยนซาน “ไปกันเถิดท่านพ่อ พวกเรากลับเต็นท์ รีบนำรากกุ้ยหยวนไปมอบให้ท่านเซียนแพทย์เถิด”
กู้เยี่ยนซานสูดลมหายใจลึก พยักหน้าแน่นหนัก “ดี พวกเรากลับเดี๋ยวนี้เลย ไปช่วยชีวิตผู้คนกัน!”
เมื่อเทียบกับการขึ้นเขา ทางลงเขาย่อมง่ายดายกว่ามากนัก
โดยเฉพาะเมื่อได้สมุนไพรแก้พิษมาในมือ จิตใจของเสี่ยวซุยอันจึงรื่นรมย์เป็นอย่างยิ่ง ฝ่าเท้ากระโดกลับโลดเต้น มวยผมเล็กๆ สะบัดไปตามจังหวะ ช่างเหมือนกระต่ายขาสั้นตัวหนึ่งอย่างแท้จริง
กู้เยี่ยนซานมองดูน้องเล็กกระโดกไปมา คิ้วตาโค้งงามขึ้น แต่ก็ไม่วางใจที่จะเตือนสติสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วนี้ “ซุยอัน เมื่อกลับไปแล้ว เรื่องดวงอาทิตย์เปลี่ยนตำแหน่งนั้น ยังไม่ควรบอกใครเป็นดีกว่า”
ย่อมเพราะเรื่องนี้ช่างวิสัยทัศน์เกินคาดนัก
เมื่อแพร่งพรายออกไป ย่อมยั่งยืนให้เกิดการคาดเดาไร้ขอบเขต
เพราะนางที่สามารถทำให้ดวงอาทิตย์ขยับเพื่อนางได้ นอกจากเทพเซียนก็หาผู้ใดมิได้อีก
เสี่ยวซุยอันยิ้มแฉ่ง แกล้งแสร้งโง่เขลา “อ้าวเสด็จพ่อ ดวงอาทิตย์เปลี่ยนตำแหน่งอะไรน่ะ หนูไม่รู้เรื่องเลย”
แล้วนางก็กระโดกเป็นเพลง วิ่งนำหน้าไปตามทาง
เห็นนางเช่นนั้น กู้เยี่ยนซานจึงโล่งอกในใจ และเดินตามต่อไป
ชั่วขณะนั้นเอง ใต้ฝ่าเท้ากลับบังเกิดความสั่นสะเทือนขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว ชี้ตรงไปยังทางแยกสายหนึ่งเบื้องหน้า