/>9~กู้หมิงหงเห็นดังนั้น ก็รีบทะยานขึ้นหน้าไป หมายจะแย่งชิงกระดาษพู่กันแผ่นนั้น
ทว่า เสิ่นจิ่งเจาเคลื่อนไหวว่องไวกว่า กระโจนเข้ามาโดยตรง กระแทกตัวเขา พลางชิงกลับมาส่งถึงมือน้องสาว
เสี่ยวซุยอันตัวน้อยชูกระดาษขึ้นด้วยความขุ่นเคือง อวดให้ผู้คนตรงหน้าเห็น
“ท่านทั้งหลายโปรดดูเถิด บทประพันธ์นี้ ท่านพี่ใหญ่ของข้าเคยแต่งไว้ก่อนแล้ว มีลายมือเป็นพยานนะเพคะ!”
ผู้ตรวจสอบและเหล่าศิษย์ ต่างกรูกันเข้ามาล้อมดู
เห็นบนกระดาษ มิใช่เพียงลายมือของเสิ่นจิ่งหวย หากยังมีนามแซ่ของเขา
มีอักษรคำเดียวว่า “หวย”
ลายพู่กันนี้ทั้งหนักแน่นทรงพลัง แลยังพลิ้วไหวสง่า หลายคนเคยเห็นประจักษ์
บัดนี้ ผู้ลอกงานนั้นคือผู้ใด ในใจคนทั้งหลายล้วนแจ่มแจ้ง
ผู้ตรวจสอบและศิษย์ต่างมองหน้ากันเป็นคู่ ๆ ไม่อาจห้ามการลิ้นรน
ก็สมควรแล้ว คุณชายหวยผู้สง่างาม กิตติศัพท์เลื่องลือ เหตุไฉนจะละโมบขโมยอักษรผู้อื่น!
เพียงแต่ เหตุใดบทประพันธ์ของเขา กลับถูกกู้หมิงหงขโมยใช้ แม้เด็กวัดในสำนักยังมาเป็นพยานเท็จเล่า?
ขณะทุกคนกำลังกลอกตา คลางแคลงใจอยู่นั้น จู่ ๆ เสี่ยวซุยอันก็หรี่ตา เดินไปยังตู้เสื้อผ้าใบเล็กในห้อง
“ท่านจะสารภาพเอง หรือให้ข้าเปิดนี่ เผยความลับน้อยของท่านให้หมดดีเล่า” เจ้าตัวเล็กนิ่งสง่าผ่าเผย แยกฟันขาวกระจ่างฟันซี่เล็ก ขู่ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
สายตานาง จ้องตรงไปยังกู้หมิงหง
กู้หมิงหงจับตามองตู้ ใบหน้าแดงฉานขึ้นฉับพลัน หัวใจแทบจะกระโดดออกมา
ดูสีหน้าเด็กนี่...
หรือนางจะรู้ ว่าตู้นี้บรรจุชุดสตรีที่ตนแอบซ่อนไว้!