ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนล้วนนิ่งงัน
พากันมองไปยังมือของแม่ทัพหลี่
เห็นเพียงกระจกเวียนวัฏสงครามโบราณที่ขอบนอกส่องประกายคลื่นแสง ภายในสะท้อนภาพเด็กชายน้อยคนหนึ่งจริง ๆ
เด็กนั้นสวมเสื้อน้อยสีแดง หางตาเรียวอ่อน ท่วงท่าสง่างาม นับว่าเป็นรูปโฉมที่ดูดี
ทว่ากลับห่างไกลจากหลี่เสวียนในยามนี้ยิ่งนัก
เสิ่นรั่วเยวียนหรี่ตาลงทันที ชี้ไปในกระจก "แม่ทัพหลี่ ท่านบอกว่าเด็กนี้คืออาจารย์เสวียนในวัยเยาว์?"
หลี่ต้าเสี่ยนไม่ได้คิดมาก วางกระจกลงทันที เบะปาก "ชิ เสวียนเอ๋อร์ของเรายังมีชีวิตดี๊ดี กระจกนี่ต้องผิดแน่ เอาคืนไป ไม่ดูแล้ว"
เจียเย่รีบคว้ากระจกเวียนวัฏสงครามกลับมา ตรวจดูไม่หยุด
"เป็นไปไม่ได้! กระจกนี้สืบทอดมากว่าพันปี ยังไม่เคยพลาดมาก่อน!"
"หรือมันจะชำรุด? หรือถูกหวังวงศ์ทำอะไรบางอย่าง?" เจียเย่ทั้งปวดใจยิ่งนัก
ระหว่างที่พวกเขากำลังถกเถียงกัน หลี่เสวียนก็อุ้มเสี่ยวซุยอันออกไปที่ลานบ้าน เอาเศษขนมไหว้พระจันทร์ป้อนมดเล่นแต่เนิ่น
พอป้อนเสร็จ เสี่ยวซุยอันก็วิ่งตุ้ยนุ้ยเข้ามา ยังขาสั้นจนสะดุดธรณีประตูล้มกลิ้ง
"ท่านพ่อ เมื่อครู่พวกท่านคุยอะไรกันน่าสนุกจัง" นางรีบลุกขึ้น ก็เห็นท่านพ่อนางกำลังมองอาจารย์เสวียน สีหน้าซับซ้อนยากแก่การเข้าใจ
เสิ่นรั่วเยวียนส่ายหน้า ยื่นมือเช็ดเศษขนมที่มุมปากนาง
"ไม่เป็นไร ใกล้ต้องกลับเมืองหลวงแล้ว เจ้าเก็บของเรียบร้อยหรือยัง"
เสี่ยวซุยอันตบหน้าผาก รีบลากเจียเย่กลับเรือนไปจัดขนมไหว้พระจันทร์แบ่งใส่ห่อ