ก้อนแป้งน้อยเบ้ปากรังเกียจ “ตัวหนอนช่างน่าเกลียดนัก กระทืบตายเสียเถิด”
เท้าเล็กๆ ออกแรงแถมยังย่ำซ้ำอีกสองที
หลังจากพวกเขาจากไป บนพื้นก็เหลือเพียงกองเลือดเนื้อที่ถูกเหยียบแบน…
ทากพิษเลือด : ข้าฝึกบำเพ็ญมาเนิ่นนานถึงสองร้อยปี!
ที่แท้ตายก่อนจะได้เริ่มทำการใหญ่ ล้วนเป็นรสชาติเช่นนี้นี่เองหรือ…
หลังการเฉลิมฉลองคราหนึ่ง เสิ่นรั่วเยวียนก็มิได้หยุดพัก เริ่มจัดการงานปลีกย่อย ณ ที่แห่งนี้ทันที
เมืองซูหลีถูกจินอูครอบครองสามสิบปี บัดนี้ได้เห็นฟ้าสว่างในชั่วข้ามคืน กลับเผยปัญหามากมาย
กฎหมายบ้านเมืองของที่นี่ไม่เพียงไม่เข้มงวด ยังสืบทอดกฎหมายพื้นเมืองของจินอู ไม่กล่าวถึงอื่นใด เพียงแค่ธรรมเนียมยืมภรรยา-ขายบุตรสาว ก็แพร่หลายอย่างยิ่ง
ในขณะเดียวกัน ที่นาส่วนใหญ่ของที่นี่ ยังถูกเชื้อพระวงศ์จินอูเข้ายึดครอง
หรือแม้แต่เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางของต้าซี ก็ยังแอบค้าขายกับพวกมัน ลอบซื้อที่ดินจำนวนไม่น้อยของที่นี่
ดังนั้นวันรุ่งขึ้น เสิ่นรั่วเยวียนจึงเรียกชาวบ้านมาชุมนุมที่ศาลาว่าการเก่าในเมือง
“นับแต่นี้ไป พวกท่านทุกคนล้วนเป็นราษฎรของต้าซีอย่างถูกต้อง!”
เสิ่นรั่วเยวียนยืนอยู่เบื้องหน้า มองผู้คน กล่าววาจาล้ำค่าทุกถ้อยคำ “ในอดีต ราชสำนักเคยผิดต่อพวกท่าน ทำให้พวกท่านถูกจินอูขูดรีดเนิ่นนานหลายปี อาหารไม่พอกิน ยากที่จะอิ่มท้อง”
“แต่นับจากนี้ ราชสำนักจักไม่ทอดทิ้งพวกท่านอีก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าผู้นี้จะเรียกคืนที่ดินทั้งหมด แล้วจัดสรรให้พวกท่านใหม่ ให้พวกท่านล้วนมีที่นาให้เพาะปลูกได้!” เสิ่นรั่วเยวียนตะโกนก้อง น้ำเสียงหนักแน่นไม่คลอนแคลน