โทโยโตมิเชอเหรินรีบหันกายกลับ คุกเข่าลงต่อหน้ารูปปั้นเจ้าแม่ด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ศรัทธา
“ไม่ทราบว่าเซียนน้อยจะโปรดให้การเดินทางครั้งนี้ของข้าราบรื่น และชิงสมบัติลับมาได้สำเร็จหรือไม่!”
พูดจบ ก็ถวายธูปสามเล่ม แล้วโขกศีรษะลง
ท่าทีลื่นไหลราวกับฝึกซ้อมมานาน
แต่เมื่อถึงยามนี้ ก้อนแป้งน้อยกำลังหลับใหลสนิทสนม ขะมักเขม้นชดเชยการนอน จะมีอันไหนไปเอาใจใส่เขา
เมื่อเห็นรูปปั้นเจ้าไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง โทโยโตมิเชอเหรินก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ช่างเถอะ ไปเสียก่อน เทพเจ้าย่อมไม่ปรากฏกายทุกเมื่อ ขอเพียงได้สักการะแล้วก็พอ”
ว่าแล้วก็ออกเดินทาง ชายหนึ่งม้าหนึ่ง มุ่งหน้าสู่ถ้ำเหยวแห่งกูม่อ
การเดินทางครั้งนี้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยวันครึ่ง
ขณะเดียวกัน ณ วังหลวงกูม่อ
เสี่ยวซุยอันหลับยืดยาวจนถึงยามเย็น เมื่อผืนฟ้าเริ่มระบายสีแดงระรื่น นางจึงสะบัดขนตาระริบ ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน
เงยหน้าขยี้ตาแล้วมองไปยังเจียเย่ที่อยู่ข้างกาย “ว้าย น้องชาย! ข้านอนไปนานเท่าไหร่แล้ว?”
เจียเย่ตกใจกระโดดขึ้น “เกิดอะไรขึ้นหรือพี่หญิง บัดนี้เพิ่งจะยามโหย่วเอง พี่หญิงหลับไปครึ่งวันกว่า”
เสี่ยวซุยอันกลิ้งตัวลงจากเตียง คำนวณเวลาแล้วก็คลายใจ
“เกือบหลับจนงง ไม่เป็นไร เวลายังเหลือพร้อมพรั่ง!”
พูดแล้วนางก็รวบรวมจิตใจ ล่องลึกเข้าสู่ทะเลจิตสำนึก ยืนยันได้ว่าโทโยโตมิกำลังอยู่ระหว่างเดินทาง
เสี่ยวซุยอันฉวยแขนเสื้อของเจียเย่ไว้ แล้ววิ่งล่ำลูกไปตามหาเสิ่นรั่วเยวียนกับม่อปิงหง
“พ่อ! พ่อเลี้ยง! ถึงเวลารวบเปิดตาข่ายแล้ว!” ดวงตาของก้อนแป้งน้อยแจ่มใสประปราย
เสิ่นรั่วเยวียนกำลังจิบชา ได้ยินดังนั้นจึงวางถ้วยลงทันที “เร็วเพียงนี้เชียวหรือ? ที่ถ้ำเหยวนั่นเช่นที่พวกเจ้ากล่าว!”