ม่อปิงหงเห็นท่าทีของนางดังนั้น จึงหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว "ช่างเป็นดั่งใจซุยอันของพวกเราจริง ๆ ถึงกับเกลียดชังผู้ชั่วร้ายเช่นนี้ ดีแล้ว งั้นบิดาอุปการะจะช่วยเจ้าเอง!"
"แท้จริงแล้วในสี่ปรากฏการณ์มหัศจรรย์นั้น หนึ่งอย่าง เจ้าเคยเห็นมาก่อนแล้ว"
เสี่ยวซุยอันตาโตด้วยความประหลาดใจ "เห็นมาแล้วเหรอ คืออะไรหรือ"
"ก็คือดอกยินสุ่ยไง" ม่อปิงหงยิ้มหยักศีรษะ
ว่าไปแล้วนี่ยังไม่ใช่แค่เคยเห็น แต่ยังเป็นสิ่งที่เจ้าตัวเล็กค้นพบด้วยตนเองอีกด้วย!
ม่อปิงหงเคาะหน้าผากกลม ๆ ของนางเบา ๆ แล้วเอ่ยต่อ "สี่สิ่งมหัศจรรย์ ล้วนมาจากสี่อาณาจักรโบราณแห่งซีอวี้ของพวกเรา กล่าวกันว่าเป็นวัตถุที่หลงเหลืออยู่ในโลกมนุษย์ตั้งแต่คราวที่นางฟ้าหนว่อองเสริมฟ้า"
"นอกจากดอกยินสุ่ยแล้ว ที่เหลืออีกสามชิ้น ได้แก่ ดอกโหยหวนแห่งยานฉี กระดูกไม่เน่าแห่งลัวฝู และโคมไฟส่องโลกแห่งแคว้นเทียนเชียง"
สมบัติทั้งสี่ชิ้นนี้ ล้วนมีพลังควบคุมการหมุนเวียนของกาลเวลา
ดอกยินสุ่ยสามารถย้อนคืนคน สิ่งต่าง ๆ ให้กลับไปในช่วงเวลาสั้น ๆ
ดอกโหยหวนทำให้สิ่งมีชีวิตดำรงอยู่เป็นอมตะ
ส่วนกระดูกไม่เน่าและโคมไฟส่องโลก ก็มีประโยชน์ในทำนองเดียวกัน โดยเฉพาะโคมไฟส่องโลกนั้น ตำนานเล่าขานว่าสามารถสร้างชีวิตขึ้นใหม่ พลิกความตายให้เป็นชีวิต ช่างหาได้ยากยิ่งนัก!
สิ่งทั้งสี่สามารถสู้กับกาลเวลาของหยกฟ้าดินดำ จึงได้ชื่อว่าเป็นสี่ปรากฏการณ์มหัศจรรย์ที่สั่นสะเทือนโลก
เสี่ยวซุยอันรู้สึกแปลกใจเหลือเกิน ที่แท้ในโลกนี้ยังมีสมบัติวิเศษทั้งสี่เช่นนี้อีก "บิดาอุปการะ ดอกโหยหวนหนูรู้จัก แต่กระดูกไม่เน่ากับโคมไฟส่องโลกล่ะ ต้องไปหากันที่ไหนหรือ"
พอถึงเรื่องสองชิ้นนี้ ม่อปิงหงหลับตาลงชั่วครู่ สีหน้าแสดงความลำบากใจออกมา