จักรพรรดิมารเหมียนเทียนยังคงตั้งสติไม่ทันจากอาการงงงวย
ถูกแหงะว่าแท้จริงแล้วเป็นใคร ใบหน้าน้อยของเขาแดงก่ำ ทั้งรีบร้อนทั้งโกรธแต่ก็ไม่ยอมรับ "ไม่ ไม่! ข้าไม่ใช่หรอก ข้าเป็นแค่คนผ่านทางคนหนึ่ง ฮือ ฮือ จอมมารอย่างข้าจะกลายเป็นเด็กเล็กไปได้อย่างไร เจ้าอย่าพูดเลื่อนลอยสิ"
เหมียนเทียนน้อยเท้ารองเท้าลื่นๆ อยากจะขุดอุโมงค์ลับหนีเสียให้พ้น
แต่บัดนี้เขาก็เป็นเพียงทารกตัวจิ๋ว ย้อนกลับเข้าโลงศพหนังสือไม่ได้แล้ว จะวิ่งหนีไปไหนเล่า
เสี่ยวซุยอันเงยปลายเท้ามองเขา ดวงตาแจ่มใสระยิบระยับ แล้วก็ยิ้มจนแก้มฟุบเป็นซาลาเปาน้อย "หนังสือมาร ที่แท้ก็คือเจ้าจริง ๆ นี่เอง ไม่คิดว่าเมื่อปลดผนึกแล้ว เจ้าจะมีรูปลักษณ์เป็นแบบนี้นะ"
เหมียนเทียนน้อยกระแทกเท้าลงดินโต้แย้ง "ใครมีรูปลักษณ์แบบนี้กัน"
"องค์จอมมารแท้จริงของข้าสูงใหญ่สง่างามนัก บัดนี้ก็เพียงแค่... เพียงแค่..."
ก้อนแป้งน้อยอึกอักต่อกระดก พูดไม่ออกเสียที
"เอาล่ะ เลิกเรียกข้าว่าหนังสือมารได้แล้ว เรียกข้าว่าเหมียนเทียน ข้ามีชื่อ!" เหมียนเทียนน้อยกอดอก หันหน้าไปทางอื่นอย่างเย่อหยิ่ง แม้จะยังไม่เต็มใจนัก แต่ก็ยอมรับฐานะนี้แล้ว
เสี่ยวซุยอันพยักหน้าหงึก ๆ ดวงตางามของนางเบิกกว้างกลมโต จ้องมองอย่างละเอียดที่เหมียนเทียนผู้นี้ ที่มีขนาดเพียงเด็กห้า หกขวบ
รู้สึกน่ารักน่าเล่นเหลือเกิน
เหมียนเทียนน้อยหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย บนตัวยังสวมฉลององค์ยาวสีดำหรู ปักดอกไม้หางนกฟีนิกซ์ด้วยเส้นทองคำ
แม้จะเป็นเพียงก้อนแป้งน้อย แต่กลิ่นอายความสูงส่งแผ่ออกทั้งองค์ แม้วางไว้ท่ามกลางวังหลวงนี้ ก็ยังเด่นเป็นสง่ายิ่งนัก
ก้อนแป้งน้อยคิดแล้วยิ่งดีใจ จะมีอีกคนมาเล่นด้วยแล้วสิ ต้องลากตัวไปให้ได้!