ขันทีใหญ่หันกลับไปมอง แววตาฉายความประหลาดใจ
“น่าประหลาดนัก กล่องผ้าปักนี้ตั้งอยู่ที่นี่หลายปี เหตุใดวันนี้จู่ ๆ จึงเปล่งแสงขึ้นเอง?”
เขาพึมพำสองประโยค เขย่งเท้าหยิบลงมา ส่งให้เสี่ยวซุยอัน
เสี่ยวซุยอันเพิ่งสัมผัส ก็เห็นแสงภายในกล่องส่องประกายวาบไวยิ่งขึ้น แสดงท่าทีรีบด่วน
“มันดูเหมือน อยากให้ข้าเปิดเหลือเกิน?” เด็กน้อยกะพริบตา แล้วพลันเปิดฝากล่องขึ้น
ชั่วขณะถัดมา ด้านในก็เผยให้เห็นแผนที่เมืองหลวงสลักจากแก้วหลี เล่มหนึ่ง มีชื่อสถานที่จารึกกำกับไว้
และแผนที่แก้วหลีนี้ยังเป็นรูปมังกร ตรงตำแหน่งปากมังกรคาบลูกแก้วผลึกทรงกลมเม็ดหนึ่งไว้
เสี่ยวซุยอันอ้าปากน้อย ๆ กลมเชียว “ภาพบนนี้ ดูเหมือนชีพจรมังกรแห่งต้าซี!”
“ชีพจรมังกร?” ขันทีใหญ่ไม่เข้าใจ แต่ฟังแล้วกลับรู้สึกยำเกรงยิ่งนัก
ยามนี้ กู้เยี่ยนซานเสด็จกลับจากเข้าเฝ้าเช้า สวมฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองแพรพรรณ ก้าวเข้ามา
ทอดพระเนตรเห็นสิ่งของเบื้องหน้า จึงตรัสถามด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยนว่า “เหตุใดถึงคิดจะหยิบมันลงมา?”
“นี่คือของขวัญที่ฉินจีถวายแด่เจิ้น ในวันเฉลิมพระชนมพรรษาครั้งสุดท้ายเมื่อสี่ปีก่อน”
จนถึงบัดนี้ กู้เยี่ยนซานยังทรงจำได้ ตอนที่ฉินจีมอบให้นางเมามายเล็กน้อย ซบพระกรรณกระซิบด้วยท่าทางลี้ลับว่า——
“ฝ่าบาท อึก! หม่อมฉันมิใช่มนุษย์ธรรมดา อึก! เมื่อตอบแทนพระคุณหมดแล้วก็จะกลับไป”
“ของขวัญชิ้นนี้ พระองค์โปรดเก็บไว้ หากวันหน้าถึงคราวคับขัน อึก! ทรงจำได้ว่าให้เปิด มันจะช่วยคลี่คลายภัยให้พระองค์ได้”
กู้เยี่ยนซานคิดเลยเถิดไป มุมพระโอษฐ์ยกยิ้มน้อย ๆ