ฤทธิ์แห่งหญ้าอิ๋นชุ่ย
แม้ในหม้อใหญ่จะใส่ลงไปเพียงหนึ่งหยิบมือก็ยังไม่ถึง ยาแก้บาดแผลก็จะมีฤทธิ์เยียวยารักษาเพิ่มเป็นเท่าตัวทันที
กู้เยี่ยนซานไตร่ตรองดีแล้ว วิธีนี้ช่างเป็นแผนการที่ดียิ่ง
"เราทั้งสองตั้งใจวางกับดักอยู่แล้ว ย่อมไม่อาจเสียดายสิ่งที่จะใช้เป็นเหยื่อได้" เขายืดแขนใหญ่ออกมา หัวเราะเบา ๆ สองคำ แล้วลูบหมวกผมเล็ก ๆ ของเจ้าตัวจิ๋ว
ครั้งนี้ที่ทั้งสองนำทัพมา บังเอิญพาหีบหญ้าอิ๋นชุ่ยมาเต็มหีบพอดี
ไม่ช้า หลี่ต้าเสี่ยนก็รุดไปยังเต็นท์ทหาร
นำของนั้นมาถวายแก่ยอดหมอหัวพระขาว
ยอดหมอหัวพระขาวเปิดฝาไห ดมกลิ่นยาหนืดข้างใน ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างเปี่ยมความประหลาดใจทันที
เมื่อท่านทายาหนืดหญ้าอิ๋นชุ่ยลงบนแผล ชั่วขณะนั้นเอง ท่านแทบกระโดดขึ้นด้วยความยินดี!
"โธ่เอ๊ย! ข้าผู้ชรา ไม่คิดว่ามามีชีวิตถึงวัยหกสิบ กลับได้พบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้!"
ของวิเศษเช่นนี้ แม้แต่มหาเวชผู้เป็นเทพแห่งแพทย์อย่างท่าน ก็ต้องยกนิ้วชื่นชมว่า นี่คือฝีมือที่เทพเจ้าเท่านั้นจึงจะมี
ยอดหมอหัวพระขาวยกชายฉัพทรง วางขาเดียวบนเตาตำยา ดวงตาลุกวาวระยับ "วางใจเถิด มีสิ่งนี้ช่วยเหลือ ประกอบกับตำรับยาแผลของข้าผู้ชรา ยามนั้นพวกวนูเมื่อเห็นเข้า ย่อมปรารถนาจะได้มาเป็นที่สุด รับประกันได้ว่าจะยอมติดกับ!"
แล้วภายหล้า ก็เป็นการตำยาอย่างเข้มข้นไม่หยุดพัก
ภายในเรือนน้อยของยอดหมอ กลิ่นยาที่หอมจนคนสูดเข้าไปจะซึมซาบเข้าเนื้อ ลอยคลุ้งคลั่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
แค่วันแรก ฟืนก็ถูกเผาไปครึ่งกอง!
กู้เยี่ยนซานมิได้นั่งเฉยเพียงเพราะเป็นฮ่องเต้ แต่คอยช่วยเหลืองานรองตลอดมา
ยอดหมอหัวพระขาวไม่รู้จักฐานันดรของเขาเลย บางคราเหนื่อยจนตาลายเป็นดาว ยังสั่งงานเขาไม่ลืม "เฮ้ นั่นคนตัวสูงนั่น รีบตักน้ำมาอีกสองถัง"