เสี่ยวซุยอันร้อนใจขึ้นมาทันที ชี้ไปที่สร้อยข้อมือนั้นแล้วร้อง
“เป็นมัน เป็นมันที่ก่อกวน ใส่อีกไม่ได้แล้ว!”
ฮูหยินหลี่ฟังแล้วตกใจนัก ถึงขั้นมีท่าทีลนลาน รีบถอดสร้อยข้อมือนั้นออก แล้ววางกลับไปบนรถม้า
ทันใดนั้นเอง ก็เห็นเส้นด้ายอัปมงคลสีหม่นเทากลุ่มหนึ่ง สลายออกจากร่างนางในพริบตา
ฮูหยินหลี่สูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่ กลับรู้สึกราวกับได้รับความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
“นี่มัน?” ฮูหยินหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อครู่เหมือนนางเห็นบางสิ่งสีเทา ล่องลอยจากไป?
ก้อนแป้งน้อยเอ่ยอย่างจริงจัง “ฮูหยินหลี่ บัดนี้กลางอกของท่านยังปวดอยู่หรือไม่”
ฮูหยินหลี่สัมผัสดูครูหนึ่ง ก็เต็มไปด้วยดีใจ
“ไม่ปวดแล้ว”
“ข้ารู้สึกว่า หายดีโดยสมบูรณ์แล้ว แถมทั่วร่างก็ไม่มีจุดใดไม่สบายอีกเลย!”
ต้องรู้ว่า ตลอดทางที่กลับเมืองหลวงนี้
นางไม่ใช่แค่รถม้าประสบปัญหา ก็เกือบถูกขโมยน้อยฉกฉวยจนหมด ทั้งเจ็บไข้ได้ป่วยเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังกำเริบขึ้นอีกสี่ห้าครั้ง
หรือว่าแท้จริงแล้วก็เพราะสร้อยข้อมือนั่น?
ฮูหยินหลี่โอบกอดเสี่ยวซุยอันไว้ในอ้อมแขนเต็มรัก แขนสั่นเทา ตื่นเต้นจนพูดแทบไม่ออก
“เด็กสาวอย่างเจ้าช่างวิเศษดุจเทพเสียจริง สมควรแล้วที่เสวียนเอ๋อจะมาเป็นอาจารย์ของเจ้า นับว่าเด็กนั่นมีวาสนา”
ทว่าตอนนี้เอง นางก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก หันกายจ้องเขม็งไปที่พ่อบ้านใหญ่ข้างหลัง แล้วปรากฏแววโกรธกรุ่นทันที
“สร้อยข้อมือนี่ เจ้าซื้อกลับมานี่นา”
“ก่อนหน้านี้หมอดูที่ว่าเราจะเข้าเมืองหลวงไม่ได้ ก็เจ้าเชิญมายังจวน คิดไม่ถึงว่าบ่าวเก่าแก่ที่เราชุบเลี้ยงมาหลายปี แท้จริงกลับเป็นหมาป่าร้ายที่หมายทำร้ายข้าทุกเมื่อ!” ฮูหยินหลี่คิ้วตาขุ่นด้วยโทสะ น้ำเสียงเย็นเยียบลง