ไม่นานนัก ก็มาถึงเชิงเขาว่าน
สายตากวาดไปทั่ว เห็นเส้นทางภูเขาเปิดโล่งราบเรียบ ย่อมเป็นแหล่งที่ง่ายต่อการปลดเปลื้องความระแวง
เสี่ยวซุยอันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เดินกรีดกร้อยนำหน้าไปอย่างร่าเริง สูดดมกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ล้อมรอบกาย
"พ่ะย่ะค่ะ คุณพ่อ เร่งรุดเสีย!" ก้อนแป้งน้อยกระทั่งเผลอกระโจ้โลดเต้นขึ้นมา
แต่เสิ่นรั่วเยวียนกลับไม่ได้โล่งอกเช่นนั้น "เชื่องช้าเสียซุยอัน ให้ใส่ใจรอยเท้าเจ้า"
ประสบการณ์อันยาวนานในการเดินทัพ ทำให้ทราบดีว่า ยิ่งดินแดนแปลกถิ่นใดดูปลอดภัยเพียงใด ย่อมอาจแฝงภัยอันตรายซ่อนเร้นเพียงนั้น
แต่สิ่งที่เขาไม่อาจรู้ได้ก็คือ
ณ ขณะนี้ อีกฟากของเขาว่าน เงาสองร่างที่แอบแฝงน่าสงสัยกำลังถอนตัวจากเส้นทางภูเขา
คนทั้งสองสวมรองเท้าหนังและเสื้อหนังหนาหนัก บนศีรษะยังสวมหมวกเหล็ก ทุกก้าวย่างต่างเดินอย่างระมัดระวัง กลัวจะสะดุดต้นหญ้าพิษสีสันฉูดฉาดบนพื้นดิน
ขณะนั้น คนหนึ่งในนั้นก็คำรามอย่างเย็นเยียบ "วันนี้ พวกเราเพิ่มขนาดยาพิษเข้าไป รับรองว่าน้ำในแม่น้ำนั้น ไม่เพียงจะฆ่าสัตว์เลี้ยงให้ตาย แม้แต่คนก็ยังจะตายไปหลายคน!"
"ไม่ว่าอย่างไร พวกมันอย่าฝันจะเริ่มก่อสร้างได้ง่ายดาย นี่คือชะตากรรมของผู้ที่ขัดขวางหวังวงศ์ของพวกเรา!"
คนทั้งสองนี้ย่อมเป็นบริวารของหวังวงศ์แห่งจินอู!
นับตั้งแต่คณะทูตแห่งต้าซี ก้าวเข้าสู่แดนกูม่อเป็นชั่วขณะ
หวังวงศ์แห่งจินอูก็ได้ออกคำสั่งเด็ดขาด ให้ติดต่อทุกฝ่าย รวมถึงบริวารของตนเอง โดยต้องขัดขวางการสร้างเส้นทางการค้าให้จงได้โดยไม่เสียดายชีวิต
เมื่อนางเองต้องพบความพ่ายแพ้ มิอาจได้ประโยชน์จากต้าซี
ครั้นเช่นนั้น ผู้ใดที่กล้าร่วมมือกับต้าซี ก็อย่าฝันให้ราบรื่น
ฝั่งเขาว่านนั้น
เสิ่นรั่วเยวียนเดินไปได้ไม่กี่สิบก้าว ที่สุดก็ตระหนักได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติ
ทันใดนั้นท่านก็พบว่า ยิ่งเดินไปข้างหน้าเท่าใด สีสันของหญ้าวัชพืชยิ่งฉูดฉาด รูปทรงยิ่งแปลกตา
และหากมองอย่างละเอียด ยังอาจเห็นได้ว่าบนใบหญ้ามีหนามอ่อนคล้ายปลาย tentacles ขยับไปมา ราวกับมีชีวิตหายใจอยู่