ชายผู้นั้นแค้นจนดวงตาแดงก่ำ รีบยกขาหลบหลีก
แต่กระบี่ของเสี่ยวซุยอัน ก็เพียงแค่โบกสะบัดเบา ๆ กลางอากาศเท่านั้น
วินาทีถัดมา เส้นด้ายดำนับพันนับหมื่นที่พันรัดซ้อนกันเป็นแห ก็พลันกระจายกลายเป็นควันบาง ๆ หายสิ้นไปจากแผ่นดินกว้างใหญ่!
ก้อนแป้งน้อยกระพริบตาปริบหนึ่งครั้ง
เห็นได้ชัดว่าวิญญาณความอาลัยพวกนี้ ดูเหมือนจะเพียงแค่สิงสถิตอยู่ ไม่มีเจตนาทำร้ายลุงใหญ่เลย...
ขณะนั้นเอง ชายผู้นั้นไม่รู้ความจริง โกรธจัดจึงเอ่ยขึ้น "เด็กนี่ แกเพิ่งจะทำสิ่งใด คิดจะทำร้ายคนหรือ!"
เสี่ยวซุยอันไม่รีบแย้งแก้ตัว เพียงเงยหน้านวลงาน้อย ๆ ขึ้นมองเขาอย่างเต็มใจ
"ลุงเอ๋ย ลองดูขาของลุงอีกครั้งเถิด"
"ขา? ขาเป็นอะไร ข้า..." ชายผู้นั้นพูดจบไม่ทัน ใบหน้าก็พลันผ่านความลังเล
เขาลูบขาดู แล้วขยับเดินสองสามก้าว ดวงตาคร่ำคร่าเต็มไปด้วยวิญญาณ ก็ไม่อาจกลั้นความประหลาดใจ!
รอเถิด ขาของเขา ทำไมดูเหมือนไม่ปวดอีกแล้ว?
"หนูน้อย เจ้า!" ชายผู้นั้นรีบก้มมอง แล้วเดินเวียนรอบหนึ่ง
เมื่อนั้นเขาจึงตระหนักได้ว่า ซ้ายที่เคยกุดของเขา กลับเดินได้ปกติแล้ว!
เสี่ยวซุยอันหัวเราะเป็นเสียงเล็ก ฟันขาวงามเป็นประกาย "ลุงอย่ามองแล้วเถิด ขาของลุงหายดีแล้วนะ"
ชายผู้นั้นสั่นสะเทือนใจยิ่งนัก
ฝ่ามือแข็งแกร่งทั้งสองข้าง สั่นเหร่อเพียงเล็กน้อย
หนูน้อยเบื้องหน้านี้ โบกกระบี่เพียงไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้ขาที่พิการมานับสิบปีของเขา กลับคืนสู่ปกติได้!
เขาระงับหน้าอกที่ตื่นตรึง ย่อตัวลงนั่ง "เด็กน้อย เจ้าทำสิ่งใดกันแท้จริง"
"ที่เจ้าเพิ่งโบกกระบี่นั้น เพื่อช่วยลุง รักษาขาของข้าหรือ?"
เสี่ยวซุยอันพยักหน้ารัวเหมือนลูกไก่จุกข้าว "ใช่เลยล่ะลุง ที่จริงขาของลุงไม่ได้เจ็บป่วยอะไร หากแค่ถูกสิ่งประหลาดพันรัดเอาไว้เท่านั้นเอง"
"แต่ลุงไม่ต้องกังวล หนูได้ให้พวกมันจากไปแล้ว นับแต่นี้ไป ขาของลุงจะไม่ปวดอีกต่อไป"
ชายผู้นั้นฟังจบ ก็พยักหน้าไม่หยุด ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่หาได้ยาก
แม้เมื่อยิ้มแล้ว ใบหน้าจะดูฝืน ๆ แปลก ๆ ยิ้มแล้วยังดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้อีก แต่อย่างน้อยเขาก็ยินดีจริง ๆ...