พี่เหยียนบิดแหวนบนนิ้วกลาง สายตาหนักอึ้งจับจ้องผู้คนที่เดินผ่านไปมา นี่เป็นท่าทางครุ่นคิดที่เขาทำเป็นประจำ
ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ เป็นปลาใหญ่ตัวหนึ่ง
แววเหี้ยมเกรียมวูบผ่านดวงตาพี่เหยียน จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปถามว่า “นายมองเห็นไม่ใช่หรือว่าสิ่งของที่มีค่าที่สุดบนตัวเธอคืออะไร?”
เจ้าอ้วนอ้าปาก ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกพี่เหยียนขัดขึ้นเสียก่อน
“นายรู้ผลที่จะตามมาถ้าหลอกฉันดีนี่”
“มะ... ไม่รู้ครับ”
พี่เหยียนหรี่ตา “เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”
เจ้าอ้วนร้อนรนจนพูดติดอ่าง “ผะ... ผมหมายถึง ผมมองไม่เห็นครับ”
เจ้าอ้วนเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้งก่อนที่เจอกันเขายังมองเห็นอยู่แท้ ๆ แต่คราวนี้กลับมองไม่เห็นแล้ว
เรื่องนี้ทำให้เจ้าอ้วนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พี่เหยียนเป็นคนเจ้าเล่ห์ โหดเหี้ยม ปากพูดจาดีแต่ใจคิดร้าย เป็นคนเสแสร้งเต็มขั้น แต่ฝีมือก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน
เขาถูกภาพลักษณ์ภายนอกหลอกเอา คิดว่าตัวเองได้พบคนดีเข้าแล้ว
เผลอเปิดไพ่ในมือทั้งหมดออกมาโดยไม่คิด ไม่คาดเลยว่าคนตรงหน้าจะไม่ใช่สุภาพบุรุษเที่ยงธรรม แต่เป็นหมาป่าหน้าเนื้อใจเสือ
เจียงเว่ยหยางเก่งมากก็จริง แต่เธอไม่เคยแสดงฝีมือการต่อสู้จริงให้เห็น เจ้าอ้วนจึงไม่รู้เลยว่าถ้าทั้งสองคนลงมือกัน ใครจะแกร่งกว่ากัน
ยิ่งเมื่อรวมกับผลงานของเจียงเว่ยหยางในดันเจียนเมื่อหลายวันก่อน เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ซื่อตรงและใจดี เจ้าอ้วนคิดว่าเธอคงสู้ความเจ้าเล่ห์ของพี่เหยียนไม่ได้ จึงตัดสินใจเล่นอย่างระมัดระวัง เลือกใช้วิธีบอกใบ้แทน
เจ้าอ้วนกำมือแน่น สัมผัสนุ่มลื่นในฝ่ามือทำให้เขาสงบลงเล็กน้อย
——