"แกร๊ง แกร๊ง แกร๊ง!"
"เกมเอาชีวิตรอดในหนทางสุดท้ายเซอร์ไพรส์ออนไลน์แล้ว มนุษย์ต้องการอะไร เรามีให้หมด ถ้าคุณอยากได้พลัง ก็มาเล่นเกมเอาชีวิตรอดในหนทางสุดท้ายกันเถอะ~"
"เกมกำลังจะเริ่มแล้ว"
"กรุณาคลิกหน้าจอ เพื่อลงทะเบียนบัญชี!"
วินาทีนี้เอง ทุกคนที่อยู่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ตรงหน้ากลับปรากฏหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าขึ้นมาพร้อมกัน และในเวลาเดียวกัน ก็มีเสียงกลไกตลกขบขันดังขึ้นข้างหู
แถบสีแดงสด[ลงทะเบียนบัญชี]ปรากฏอยู่ตรงหน้า นอกจากนี้แล้ว บนหน้าจอไม่มีอะไรเลย
บางคนแสดงสีหน้าหวาดกลัวมองไปรอบ ๆ บางคนร้องด้วยความตกใจ บางคนกรีดร้อง
"นี่มันอะไร!"
"พวกนายมีไอ้นี่อยู่ตรงหน้าเหมือนกันไหม"
"จู่ ๆ ก็โผล่มา..."
"ตกลงนี่มันอะไรกันแน่! กดได้ไหม"
"มีใครกดหรือยัง"
คนรอบข้างพากันกรีดร้องตะโกนมากมาย แต่เจียงเว่ยหยางกลับไม่เห็นหน้าจอแบบเดียวกันปรากฏตรงหน้าพวกเขา
มองเห็นแค่ตัวเองคนเดียวงั้นเหรอ ถ้าเป็นเรื่องแกล้งกันล่ะก็ มันสมจริงเกินไปหน่อยแล้ว
เจียงเว่ยหยางครุ่นคิด พึมพำเบา ๆ ว่า "ดูแล้วไม่เหมือนสิ่งที่มนุษย์ในปัจจุบันจะสร้างออกมาได้"
เจียงเว่ยหยางยื่นมือออกไป ไม่ใช่เพื่อคลิกหน้าจอ แต่ลองแหย่ไปที่ขอบหน้าจออย่างระมัดระวัง
ทะลุผ่านไปได้
เจียงเว่ยหยางมองมือของตัวเองที่ทะลุผ่านหน้าจอ เบิกตากว้างขึ้น มองไปรอบ ๆ
รอบ ๆ ไม่มีแสงฉายภาพ หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้านี้ ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
มือเคลื่อนผ่านหน้าจอโปร่งแสงไปมาหลายครั้ง หน้าจอไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
ลองดูไหม
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในสมองของเจียงเว่ยหยาง
หรือรอก่อน
เจียงเว่ยหยางยื่นมือออกไปอย่างลังเล แต่ก็ยังตัดสินใจไม่เด็ดขาด
ทันใดนั้นเอง พื้นดินสั่นสะเทือน
"แผ่นดินไหว!"
"รีบหนี!"
"แผ่นดินไหว เร็ว ไปที่โล่ง ๆ รีบหนี!"
คนรอบข้างต่างร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก
มีเพียงเจียงเว่ยหยางที่ยืนมองหน้าจอที่เปลี่ยนไปตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
เมื่อกี้ เธอเผลอไปแตะเข้า...
ตอนที่พื้นดินสั่นสะเทือน เจียงเว่ยหยางยืนไม่มั่นคง เดินเซไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
มือของเธอยกอยู่ตลอดเวลา นิ้วเผลอไปแตะแถบปุ่มบนหน้าจอ
ไม่ทันได้คิดถึงความรู้สึกเหมือนจับต้องวัตถุจริงเมื่อครู่ ก็ถูกการเปลี่ยนแปลงตรงหน้าดึงดูดสายตาไปเสียก่อน
หน้าจอโปร่งแสงเริ่มพลิ้วไหวราวกับผิวน้ำที่เกิดคลื่น
แถบ[ลงทะเบียนบัญชี]หายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยตัวหนังสือสีแดงสดหนึ่งบรรทัด
"ยินดีด้วย ลงทะเบียนบัญชีสำเร็จ!"
สำเร็จอะไร เธอเหมือนยังไม่ได้กรอกข้อมูลเลยนะ
แล้วบัญชีล่ะ รหัสผ่านล่ะ ชื่อในเกมล่ะ สำเร็จได้ยังไง
"ผู้เล่นดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่เคารพ ยินดีด้วย คุณลงทะเบียนบัญชีเกมเอาชีวิตรอดในหนทางสุดท้ายเซิร์ฟเวอร์ดาวเคราะห์สีน้ำเงินสำเร็จแล้ว รีบคลิก[สุ่มจับ]ด้านล่าง เพื่อสุ่มรับแพ็กของขวัญผู้เริ่มต้นของคุณเลย (รางวัลผู้เริ่มต้นแบบสุ่มตายตัว: ยานพาหนะ)"
อะไรกัน ยานพาหนะ
ขณะนั้นเอง พื้นที่ปูด้วยกระเบื้องเรียบลื่นก็เริ่มทรุดตัวลง
เสียงกรีดร้องดังขึ้นระงม
เจียงเว่ยหยางตอบสนองรวดเร็ว ไม่สนใจหน้าจอโปร่งแสงที่อยู่ตรงหน้าแล้ว หันหลังวิ่งไปทางบันไดหนีไฟ
เธอเพิ่งลาออกจากงาน นอนแอ้งแม้งอยู่บ้านหลายวัน กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหลายวัน เพิ่งออกมาหาของกินก็มาเจอเรื่องแบบนี้
ตั้งแต่หน้าจอโปร่งแสงปรากฏขึ้น แผ่นดินไหว ไปจนถึงพื้นดินทรุดตัว ใช้เวลาแค่สองนาทีสั้น ๆ
ซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่บนชั้นสองของห้าง เจียงเว่ยหยางเพิ่งขึ้นไปถึงชั้นสองยังไม่ได้เข้าไปเลย บันไดหนีไฟก็อยู่ไม่ไกล
เสียงกรีดร้องยิ่งดังขึ้น... มากขึ้นเรื่อย ๆ...
เจียงเว่ยหยางไม่มีเวลาคิด ในหัวมีเพียงความคิดเดียว คือ อยู่ห่างจากตัวอาคาร
ในบันไดหนีไฟมีคนไม่น้อย เจียงเว่ยหยางโน้มตัวชิดกำแพง ก้าวสามก้าวเป็นสองก้าว ลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ปลายทางของบันไดหนีไฟคือทางออก
ด้านหน้าห้างเป็นลานกว้างใหญ่ ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน
เจียงเว่ยหยางหอบหายใจถี่ เบียดเสียดเข้าไปยังพื้นที่โล่งจุดหนึ่งอย่างยากลำบาก
สนามหญ้าริมถนนก็มีคนยืนอยู่ไม่น้อย ท่ามกลางฝูงชน เสียงหวาดกลัวดังไม่หยุด
บางคนร้องไห้ บางคนโทรศัพท์ บางคนตะโกนเรียกตำรวจเรียกรถพยาบาล ยังมีคนที่ถามเสียงดังเกี่ยวกับแผงหน้าจอโปร่งแสง
เจียงเว่ยหยางได้ยินแว่ว ๆ ว่า มีคนตะโกนว่า นายเบียดหน้าจอฉัน!
ถ้าอย่างนั้น ไม่ใช่แค่จำกัดอยู่แค่คนในห้าง ทุกคนต่างก็มีแผงหน้าจอแสงนี้กันหมด เกมทางตันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เป็นแค่ว่าหน้าจอของตัวเองคนอื่นมองไม่เห็น
ตอนนี้พื้นดินเริ่มสงบลงแล้ว เหมือนกับว่าแผ่นดินไหวเมื่อครู่เป็นแค่ความรู้สึกของคนเท่านั้น
มีแต่ซากห้างขนาดยักษ์ที่พังทลายลงมาตรงหน้าเท่านั้น ที่บอกทุกคนที่อยู่ตรงนี้ว่า เมื่อกี้เกิดแผ่นดินไหว
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตอนที่เจียงเว่ยหยางเพิ่งวิ่งไปถึงขอบลานกว้าง ห้างก็ถล่มลงมา หลายคนหนีออกมาไม่ทัน ถูกฝังอยู่ใต้ซาก
แม้แต่ยืนอยู่บนลานโล่งกว้าง เจียงเว่ยหยางก็ยังใจสั่นอยู่เลย เกือบไปแล้ว ถ้าเมื่อกี้เธอวิ่งช้าไปอีกก้าว ก็ต้องถูกฝังอยู่ใต้ซากเพิ่มอีกคนแล้ว
"เร็ว ช่วยคนเร็ว!"
ท่ามกลางฝูงชน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา
บนซากปรักหักพัง เสียงร้องไห้ เสียงคร่ำครวญดังไม่หยุด หลายคนถูกกระแทกหัว ได้รับบาดเจ็บที่แขนขา
ทันทีที่เสียงตะโกนเงียบลง ก็มีคนสิบกว่าคนรีบออกมาจากฝูงชน วิ่งไปที่ซากปรักหักพัง พยายามขุดคนที่ยังมีชีวิตครึ่งตัวที่กำลังดิ้นรนออกมา แต่คนส่วนใหญ่เหมือนถูกทำให้ตกใจจนนิ่ง ยืนงงอยู่ที่เดิม
เจียงเว่ยหยางไม่ได้ขยับ เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ลางสังหรณ์ร้ายปกคลุมตัวเธอ กดทับบนหน้าอกแน่น จนหายใจแทบไม่ออก
ยกมือขึ้นมากุมหน้าอกโดยไม่รู้ตัว เจียงเว่ยหยางเอามือสั่น ๆ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาน้องสาว
แต่ว่า ไม่มีสัญญาณ
ความคิดหนึ่งแวบผ่านสมองของเจียงเว่ยหยาง เธอเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังโทรศัพท์แจ้งตำรวจเรียกรถพยาบาล
ตอนนี้ พวกเขาลนลานไม่น้อย พลางกดโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำอีก
เจียงเว่ยหยางเข้าใจในทันทีว่า ไม่ใช่แค่โทรศัพท์ของเธอคนเดียวที่ไม่มีสัญญาณ
ไม่ถูก
เจียงเว่ยหยางส่ายหน้า คิดออกแล้วว่าอะไรไม่ถูก
ห้างตั้งอยู่ใจกลางเมือง บนถนนมีรถวิ่งไปมาไม่ขาดสาย แม้แต่กลางดึกก็ยังสว่างไสว
แต่ตอนนี้...
เจียงเว่ยหยางเงยหน้าขึ้น
ถนนที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา ไม่มีรถแม้แต่คันเดียว...
ประหลาดเกินไปแล้ว
"พวกนายรีบดู ดูตรงนั้นสิ!"
ชายหนุ่มอายุราว ๆ ยี่สิบปีที่อยู่ด้านข้างตะโกนลั่น ชี้นิ้วไปข้างหลัง เสียงกับมือที่ชี้สั่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เหมือนเห็นสิ่งที่ไม่สามารถยอมรับได้ แถมยังดูพังทลายกว่าตอนที่ห้างถล่มลงมาเสียอีก
เจียงเว่ยหยางหันกลับไปก่อน พอเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน ก็อดไม่ได้ที่รูม่านตาจะหดตัวลง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"พื้นดิน พื้นดินกินคนแล้ว"
"อ๊ากกกกกกกก!"
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!"
"ไม่ ไม่ใช่ ไม่ใช่กินคน แต่กินทุกสิ่งทุกอย่าง..."
"เป็นแบบนี้ได้ยังไง!"
"แม่ช่วยฉันด้วย แม่ แม่ช่วยฉันด้วย เกิดอะไรขึ้น ทำไม..."
ฝูงชนเหมือนหม้อที่เดือดพล่าน เกิดความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกตะลึงเมื่อเห็นที่เกิดเหตุและความโศกเศร้าที่มีต่อผู้บาดเจ็บล้มตายถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความหวาดกลัว
เจียงเว่ยหยางไม่สามารถบรรยายภาพที่เห็นในตอนนี้ได้
ตอนเรียนหนังสือ เคยเห็นภาพวิดีโอทดลองการกัดกร่อนของกรดซัลฟิวริก ก็เหมือนกับที่เห็นตรงหน้านี้ทุกอย่าง
ไม่สิ น่าตกใจกว่าที่เห็นตอนนั้นอีก
ไม่ไกลออกไป ทุกสิ่งที่สัมผัสกับพื้นดิน กำลังหดตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นสีดำ แล้วก็หายไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ว่าจะเป็นคน บ้าน หรือรถยนต์ กระทั่งถนนยางมะตอยที่ปูอยู่บนพื้น
"เร็ว! รีบหนี! มันกำลังมา! มันมาแล้ว รีบหนี!"