เดิมทีเจียงเว่ยหยางตั้งใจจะหาถังขยะหลบชั่วคราวเหมือนเจ้าอ้วน สถานีรีไซเคิลขยะก็ยังผ่านมาได้แล้ว จะไปสนใจกลิ่นเหม็นในถังขยะทำไม
ยายจีขวางไว้ไม่ยอมให้ทำ ก่อนโยนเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งให้เธอ
เจียงเว่ยหยางหยิบขึ้นมาดู ดวงตาเบิกกว้างทันที “ชุดล่องหน?!”
【ชุดล่องหนสั่งทำพิเศษตราสนุกสุขสันต์】: ผลิตภัณฑ์สั่งทำพิเศษสำหรับสมาชิกวีไอพีของเครือสนุกสุขสันต์ หลังใช้งาน อุปกรณ์ตรวจจับทุกชนิดจะไม่สามารถตรวจพบตัวตนของคุณได้ ของดีที่ขาดไม่ได้สำหรับการฆ่าคน วางเพลิง ปล้นชิงทรัพย์ และหลบหนีเอาชีวิตรอด
นี่เป็นชุดเดียวกับที่เจียงเว่ยหยางเห็นอสูรไร้หนังสวมอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตชีวิต
เจียงเว่ยหยางกำเสื้อไว้ เงยหน้าขึ้นถามอย่างจริงใจ “ยายจี ยายไม่ใช่ยอดฝีมือที่วางมือจากยุทธภพจริง ๆ ใช่ไหม?”
ยายจีไม่ได้มองเธอ “พูดเพราะแค่ไหน สักพักก็ต้องคืนให้ฉันอยู่ดี”
เจียงเว่ยหยางจับเสื้อไว้ สีหน้าเสียดายเล็กน้อย “ก็ได้...”
เจียงเว่ยหยางสวมชุดล่องหนแล้วไปหลบอยู่ในลานหลังบ้าน แว่วเสียงจากลานด้านหน้ามาเป็นระยะ
ยายจีกำลังคุยกับใครบางคน
หลังจากอยู่ด้วยกันมาสองวัน ยายจีก็วางท่ากับเจียงเว่ยหยางสบาย ๆ ขึ้นมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเว่ยหยางได้ยินยายจีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นนี้ อีกฝ่ายเป็นใครกันแน่?
“ตามใจพวกแกเถอะ ยังไงยายแก่อย่างฉันก็สั่งพวกแกไม่ได้อยู่แล้ว”
พอได้ยินประโยคนี้ เจียงเว่ยหยางก็เห็นคนหลายคนในเครื่องแบบสีเหลืองสดที่คุ้นตาบุกเข้ามา
พวกเขาค้นตั้งแต่ข้างในออกมาข้างนอก แม้แต่ตามซอกมุมก็ไม่เว้น
เจียงเว่ยหยางย่อตัวอยู่กลางลาน ขยับหลบพวกเขาเป็นครั้งคราว
แน่นอนว่าทีมลาดตระเวนไม่พบอะไร หลังค้นเสร็จก็กลับไปที่ลานด้านหน้าเพื่อรายงาน
“คนไปแล้วจริง ๆ เหรอ?”