หวังซิ่นออกจากโซนอาหาร เจอคนรู้จัก พอดีแถวนั้นไม่มีใคร เลยเดินเข้าไปทักทาย
หวังซิ่นกับหลิวซูซูเป็นเพื่อนบ้านชั้นบนชั้นล่าง แต่เพราะหลิวซูซูใช้ชีวิตกลางคืนตื่นกลางวันหลับ เลยไม่ได้สนิทกันนัก
ครั้งนี้มาเจอกันในแผนที่ก็นับว่าเป็นพรหมลิขิต แต่ทั้งคู่ต่างไม่ทักกันอย่างรู้ใจ
พอถูกเรียกว่าเจ้าอ้วน หลิวซูซูก็ไม่ได้โกรธ คนรอบตัวเรียกแบบนี้หมด เขาชินแล้ว
“เมื่อกี้นายไปทำอะไรมา คนอื่นเขาตุนของใช้กันทั้งนั้น มีนายนี่แหละที่หายหน้าไป”
คงเพราะไม่ค่อยได้เจอคนรู้จัก น้ำเสียงของหวังซิ่นจึงดูสนิทสนมขึ้นมาก
หลิวซูซูตบท้องที่ป่องของตัวเองแล้วบอกว่า “ตรงโซนอาหารสดมีให้ชิมฟรี ไม่มีอันตราย ผมอิ่มแล้ว เรอ~ ไม่ใช่ ต้องบอกว่าจุกเลย”
“จริงเหรอ?”
ได้ยินหลิวซูซูพูดแบบนี้ หวังซิ่นเผยสีหน้าดีใจขึ้นมาชั่วแวบ แต่แล้ววินาทีต่อมา ไม่รู้คิดอะไรได้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปหลายตลบ ก่อนจะกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
หลิวซูซูไม่ทันสังเกตความผิดปกติของอีกฝ่าย พูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ใช่ครับลุงหวัง ถ้าอยากกินรีบไปเลยนะ ถึงจะไม่จำกัดจำนวน แต่ต้องต่อคิว ถ้าไปช้าคนอื่นมาก่อนก็ต้องรอแล้วนะ”
หลิวซูซูเจอกฎหลายข้อในโซนอาหารสุก กำลังจะบอกหวังซิ่น ก็ได้ยินหวังซิ่นถามว่า “นี่นายคนเดียวเหรอ?”
“อืม ใช่ พวกเขาไม่มาทางนี้กัน”
สีหน้าหวังซิ่นมืดครึ้ม ใต้หนังตาที่ปรือลงเล็กน้อยฉายแววคลั่งออกมา “งั้นเหรียญวาระสุดท้ายของนายก็ยังไม่ได้ใช้เลยสิ?”
หลิวซูซูเป็นคนเฉื่อยชา แต่ไม่ได้โง่ พอได้ยินแบบนี้ก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที “ลุงหวังถามทำไมครับ?”
“หึ~” หวังซิ่นเงยหน้าขึ้น จ้องเขาตาเขม็ง ไม่ปิดบังความโลภในแววตาอีกต่อไป “ว่านายดู?”
หลิวซูซูมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่ไม่ลนลาน “ลุงหวัง เรารู้จักกันมา ผมขอเตือนลุงสักคำนะ อย่าทำอะไรโง่ ๆ”
“โง่ ๆ?”
หวังซิ่นเหมือนได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง หัวเราะลั่น “ฉันจะไปทำอะไรโง่ ๆ ได้ นายคิดว่าฉันอยากหรือเปล่า ไม่ ฉันแค่ไม่อยากตาย ฉันตายไม่ได้”