เมื่อเจียงเว่ยหยางกลับเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตอีกครั้ง ผู้เล่นในแผนที่กำลังรวมตัวกันที่โซนอาหารปรุงสุกเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูล แม้แต่ชายชุดสูทก็อยู่ด้วย
ตอนที่เจียงเว่ยหยางไปถึง พวกเขากำลังคุยอะไรบางอย่าง บรรยากาศค่อนข้างเย็นชา
เมื่อเห็นเธอ สวี่จิงก็ยกคางขึ้น ทำท่าทางสนิทสนม “มาแล้วเหรอ?”
เจ้าอ้วนโบกมือให้เธออย่างตื่นเต้น กลุ่มสี่สาวสหายก็พยักหน้าอย่างเป็นมิตร
ชายชุดสูทมองเจียงเว่ยหยางทักทายทุกคนทีละคน แววตาฉายแววเฉียบแหลม
คนที่อยู่ในนั้น นอกจากทรงหัวเครื่องบินแล้ว ต่างก็เคยมีปฏิสัมพันธ์กับเจียงเว่ยหยาง
ทรงหัวเครื่องบินนั่งไขว่ห้างจนแทบจะนอนอยู่บนเก้าอี้ มีสีหน้าเรียบเฉย มองดูอย่างเย็นชา ไม่แสดงสีหน้าใดๆ เกินเลย
“อีกสองคนล่ะ ไปไหนแล้ว?”
เจ้าอ้วนมองไปรอบๆ ยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง “ลุงหวังถูก NPC ของแผนที่พาตัวไปแล้ว”
“อะไรนะ?”
ทุกคนต่างตกใจเมื่อได้ยินข่าวนี้
สายตาคมกริบของทรงหัวเครื่องบินกวาดมอง จ้องไปที่เจ้าอ้วนที่แทบไม่มีตัวตน แล้วถามต่อ “ทำไม?”
เจ้าอ้วนดูเหมือนจะกลัวสายตาแบบนั้นมาก เนื้อบนใบหน้าสั่นเล็กน้อย เม้มปากพูด “เขาอยากจะลงมือกับฉัน แล้วก็มีหนังสือสองเล่มกระโดดลงมาจากชั้นวาง พาตัวเขาไป”
ชายชุดสูทรู้กฎของแผนที่จากปากคนอื่นแล้ว กำลังดีใจอยู่ในใจที่ตัวเองไม่ได้ลงมือโดยตรง แต่น่าเสียดาย...
ชายชุดสูทเหลือบมองสวี่จิงที่กำลังกวาดตามองทุกคนอย่างระแวดระวัง แล้วถอนหายใจเงียบๆ: ผู้หญิงคนนี้โชคดีจริงๆ ขนาดนี้ก็ยังไม่เป็นอะไร