แสงแดดเดือนสิงหาคมแผดเผาทั่วแคลิฟอร์เนียตอนใต้ หลังการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกแอตแลนตาปิดฉากลง แชคิล โอนีล ผู้คว้าเหรียญทองบาสเกตบอลชาย ก็ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หรูบนยอดเขาที่เพิ่งซื้อไว้ใกล้ถนนมัลฮอลแลนด์ในเบเวอร์ลีฮิลส์อย่างเป็นทางการ
ยามเย็นวันที่ 23 สิงหาคม กลิ่นซี่โครงย่างรมควันด้วยไม้ผลลอยอวลอยู่ข้างสระว่ายน้ำกลางแจ้งหลังคฤหาสน์
แชคผู้สูง 216 เซนติเมตร หนักเกิน 300 ปอนด์ สวมกางเกงขาสั้นชายหาดฮาวายตัวโคร่ง ลายสับปะรดลูกจิ๋วสีเหลืองเต็มไปหมด บนหัวครอบหมวกเกราะโลหะสีเงินประกอบฉากสุดตลก มือแกว่งที่คีบบาร์บีคิวด้ามยาว ยืนโยกก้นใหญ่ ๆ หน้าเตาย่างไปตามเพลงแร็ปฝั่งตะวันตกพลางตะโกนว่า “เย่! ไอรอนแมนแชคจากลอสแอนเจลิสกำลังย่างซี่โครงเท็กซัสสูตรต้นตำรับให้ไอ้น้องชายทั้งหลาย!”
ใต้ร่มกันแดดข้างสระ รอยสวมแว่นกันแดดเอนตัวจิบน้ำส้มเย็น ๆ บนเก้าอี้หวาย ส่วนเก้าอี้ข้าง ๆ มีโคบี ไบรอันต์นั่งอยู่ วันนี้เขาเพิ่งอายุครบ 18 ปี และถูกรอยลากออกจากโรงยิมมาฉลองวันเกิดด้วย
ทั้งที่มาร่วมปาร์ตี้ริมสระ โคบีกลับสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนรีดเรียบ ติดกระดุมเรียบร้อยถึงเม็ดรองสุดท้าย มือถือแก้วน้ำเปล่า แผ่นหลังเหยียดตรง ต่างจากแชคที่กำลังเต้นบ้าคลั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสิ้นเชิง
“รอย แน่ใจนะว่าถังเหล็กบนหัวแชคจะไม่ย่างหัวล้านของเขาจนสุก?” โคบีจิบน้ำเปล่าแล้วถามเสียงเบา ในความทรงจำตลอด 17 ปีที่ผ่านมา โอนีลคือสัตว์ร้ายใต้แป้นที่พร้อมกระชากเสาบาสเกตบอลไฮดรอลิกให้พังได้ทันทีที่มีเรื่อง แต่พอเข้าคฤหาสน์วันนี้ ภาพจำของเขาก็พังยับภายในสิบนาที
“ช่างเขาเถอะ ช่วงนี้กำลังบ้าหนังฮอลลีวูด” รอยเลื่อนแว่นกันแดดลงนิดหนึ่งแล้วบ่น “เดือนก่อนหนังเรื่อง ‘เอลฟ์ก็คลั่งได้’ ที่เขาแสดงนำเข้าฉาย ใช้ทุนไป 20 ล้าน แต่เจ๊งไม่เหลือซาก นักวิจารณ์ของลอสแอนเจลิสไทมส์ด่าว่าฝีมือการแสดงของเขาเหมือนหมีสีน้ำตาลที่ถูกจับยัดเข้าไปในชุดยักษ์จินนี่ ผลคือหมอนี่ไม่คิดทบทวนตัวเองเลย ช่วงนี้ยังวิ่งไปถ่ายหนังซูเปอร์ฮีโร่เรื่อง ‘ยอดมนุษย์เหล็ก’ ที่สตูดิโอวอร์เนอร์ แถมเอาหมวกเกราะประกอบฉากกลับบ้านมาใส่ย่างเนื้ออีกต่างหาก”
“เฮ้! รอย โอนีล! จะนินทาพี่ชายแท้ ๆ ก็พูดเบา ๆ หน่อยได้ไหม?!” แชคถอดหมวกเกราะเหล็กที่อบจนเหงื่อชุ่มออก แล้วถือซี่โครงย่างจานใหญ่ที่น้ำมันเดือดฉ่าเดินเข้ามา วางลงบนโต๊ะดังปัง ก่อนตบไหล่โคบีด้วยมือใหญ่ราวพัด “เอ้า เจ้าของวันเกิดอายุ 18! ลองฝีมือพี่แชคหน่อย!”
โคบีมองซี่โครงราดซอสหวานเลี่ยนแคลอรีสูงเต็มจาน คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ด้วยมารยาทที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี เขาจึงหั่นเนื้อไม่ติดมันชิ้นเล็ก ๆ ใส่ปากอย่างสุภาพ “ขอบคุณนะแชค แล้วก็วันนี้ฉันอายุครบ 18 ปีแล้ว ตามกฎหมายฉันเซ็นสัญญาได้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่นักเรียนมัธยมอีกต่อไป”
“ฮ่า ๆ ๆ! รอย ได้ยินไหม? หมอนี่ถึงกับย้ำกับฉันว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว!” แชคชี้เสื้อแขนยาวของโคบี หัวเราะจนเนื้อสั่น “เด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุครบ 18 คนไหนเขาใส่ชุดเหมือนนักบัญชีที่ไปขายประกันถึงบ้านในงานปาร์ตี้ริมสระกันล่ะ? มา ดื่มเบียร์เย็น ๆ สักแก้ว!”
“ฉันไม่ดื่ม แอลกอฮอล์ส่งผลต่อการฟื้นตัวของกล้ามเนื้อและความเร็วในการตอบสนองของระบบประสาท” โคบีปฏิเสธอย่างจริงจัง
“ได้ยินไหมแชค? นี่แหละที่เรียกว่าความเป็นมืออาชีพ” รอยลุกขึ้นนั่งแล้วตบพุงน้อย ๆ ที่นูนออกมาของแชค “เดือนกรกฎาคมก่อนไปแข่งโอลิมปิกที่แอตแลนตา นายหนัก 305 ปอนด์ แล้วทำไมกลับมาพร้อมเหรียญทอง พุงถึงได้กลมขึ้นอีกตั้งวง? แอบกินเบอร์เกอร์ดับเบิลชีสไปกี่ชิ้นในหมู่บ้านนักกีฬา?”
“มั่วแล้ว! นี่เรียกว่ามวลร่างกายสำหรับครองพื้นที่ใต้แป้นต่างหาก!” แก้มแชคแดงขึ้น เขารีบแขม่วพุง “ตอนนี้ฉันเป็นราชาแห่งลอสแอนเจลิสที่ได้สัญญา 120 ล้านนะ ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนกับดาราหนังบู๊ฮอลลีวูดชวนฉันกินสเต๊กทุกวัน จะให้ฉันไปงานเลี้ยงพร้อมแก้วน้ำเปล่าเหมือนโคบีได้ยังไง?”
“พอเลย” รอยยกซี่โครงชิ้นที่มันที่สุดออกไป แล้วสั่งพ่อครัวประจำบ้านว่า “ตั้งแต่พรุ่งนี้จนถึงต้นเดือนตุลาคมที่บินไปค่ายฝึกซ้อมฮาวาย หลังหนึ่งทุ่มให้ล็อกตู้เย็น ห้ามกินเบอร์เกอร์กับไก่ทอดเด็ดขาด ถ้าตรวจร่างกายแล้วน้ำหนักเกิน ฉันจะยึดเงินค่าขนมครึ่งปีหลังของเขาให้หมด”
“เฮ้! จำไว้ด้วยว่าใครเป็นพี่! บ้านหลังนี้ฉันเป็นคนซื้อ!” แชคโวยวาย
“นายซื้อบ้านก็จริง แต่แม่โทรมาบอกเมื่อวานว่าโอนสิทธิ์ดูแลบัตรเสริมธนาคารกับการเงินของนายให้ฉันแล้ว” รอยแกว่งโทรศัพท์ฝาพับโมโตโรลา “เอาไหมล่ะ ฉันโทรหาแม่ลูซิลเดี๋ยวนี้เลย แล้วคุยเรื่องที่นายจ่ายเงิน 150,000 ไปแต่งเฟอร์รารีที่เบาะแคบจนยัดต้นขาเข้าไปไม่ได้ กับเรื่องเปิดแชมเปญในไนต์คลับเมื่อคืนก่อน?”
พอได้ยินชื่อแม่ ลูซิล ชายร่างยักษ์ที่เมื่อครู่ยังวางท่ากร่างก็หงอในพริบตา เขาลูบหัวล้านพลางพึมพำเบา ๆ “ไม่กินก็ไม่กินสิ ทำไมต้องเอาแม่มาขู่ตลอดด้วย... ตกลงนี่น้องชายแท้ ๆ หรือพ่อเลี้ยงกันแน่?”
โคบีที่นั่งวางมาดอยู่ข้าง ๆ มองฉลามยักษ์น้ำหนักกว่า 300 ปอนด์โดนรอยเล่นงานจนเสียอาการ แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“หัวเราะอะไร เจ้าของวันเกิด?” แชคกระแอม ก่อนหยิบกล่องสี่เหลี่ยมสวยหรูจากด้านหลังโยนใส่อ้อมแขนโคบี “นี่ ของขวัญวันเกิด! เปิดดูสิ!”
โคบีแกะห่อออก ข้างบนเป็นรองเท้าบาสอาดิดาสรุ่นล่าสุด ด้านล่างมีวิดีโอเทปวงในสามม้วน ติดป้ายเขียนมือว่า “เจาะลึกการตัดเข้าหาห่วงฝั่งอ่อนของเกมบุกสามเหลี่ยมชิคาโกบูลส์และฟุตเวิร์กหันหลังเข้าหาห่วงของจอร์แดน” พร้อมเสื้อเลเกอร์สสีม่วงทองหมายเลข 8 ตัวใหม่เอี่ยมอีกหนึ่งตัว
“ก่อนหน้านี้ตอนเล่นลีกฤดูร้อนที่ลองบีช ผู้จัดการอุปกรณ์ส่งเสื้อซ้อมเบอร์ 32 ให้แกแบบฉุกละหุก พอเมจิกเห็นเข้าข้างสนามก็เกือบคิดว่าแกจะมาแย่งเบอร์ที่เลิกใช้แล้วของเขา” แชคขยิบตาพูดกลั้วหัวเราะ “เดิมทีแกอยากใส่เบอร์ 24 หรือ 33 สมัยเรียนมัธยมใช่ไหม? น่าเสียดาย เบอร์ 33 ของคารีมอยู่บนเพดานโรงยิมแล้ว ส่วนเบอร์ 24 ที่เฟร็ด โรเบิร์ตส์ นักเก๋าเพิ่งสละไปเมื่อเดือนก่อน ถูกน้องชายคนที่ 24 ที่ถูกดราฟต์อย่างฉันชิงเลือกไปก่อน แกก็ใส่เบอร์ 8 ไปอย่างว่าง่ายเถอะ!”
“เบอร์ 8 ก็ดี ฉันใส่เบอร์ 143 ตอนเข้าค่ายฝึกอาดิดาส พอบวกกันก็ได้ 8 พอดี” โคบีลูบเสื้อเบอร์ 8 กับวิดีโอเทป ก่อนเงยหน้ามองรอย “ขอบคุณนะ แชค รอย”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก แต่ฉันมีข้อเรียกร้องสองข้อ” รอยชูสองนิ้ว “ข้อแรก เอ็ดดี โจนส์ ตัวจริงตำแหน่งชู้ตติงการ์ดของทีมกำลังอยู่ในช่วงพีก ส่วนแวน เอ็กเซล ตัวจริงตำแหน่งพอยต์การ์ดก็เป็นผู้เล่นระดับใกล้เคียงออลสตาร์ แถมโค้ชแฮร์ริสยังเชื่อใจผู้เล่นเก๋าเป็นพิเศษ ช่วงต้นฤดูกาลปกติเราสองคนต้องเริ่มจากม้านั่งสำรอง ลงเล่นเฉลี่ยแค่ 15 ถึง 20 นาที นายต้องใจเย็นไว้ก่อน แล้วช่วยฉันใช้เวลาสำรองสิบกว่านาทีนั้นให้ดีที่สุด”
โคบีพยักหน้าอย่างจริงจัง “เข้าใจแล้ว!”
“ข้อสอง” รอยหรี่ตาเตือน “ตลอดเดือนกันยายน นอกจากมาซ้อมด้วยกันที่โรงยิมในร่มแล้ว ห้ามแอบไปเล่นบาสข้างถนนที่สนามปูนหาดเวนิสคนเดียวเด็ดขาด ยิ่งห้ามเล่นทิปอินมือเดียวกลางแจ้งด้วย! ถ้าล้มจนข้อมือซ้ายหักบนพื้นปูน ตอนบินไปเก็บตัวที่ฮาวายในเดือนตุลาคม นายก็ได้แต่ใส่เฝือกนั่งทาครีมกันแดดให้พวกเราบนชายหาด เข้าใจไหม?”
โคบีซึ่งกำลังคิดจะไปลองเล่นบาสข้างถนนที่หาดเวนิสสัปดาห์หน้าเบิกตากว้าง แล้วเผลอหดข้อมือซ้าย ก่อนพยักหน้าหงึก ๆ อย่างว่าง่าย “รู้แล้ว ฉันไม่ไปแน่นอน!”
เพราะคำสั่งห้ามออกจากบ้านของรอย โคบีจึงผ่านเดือนกันยายนไปได้อย่างปลอดภัย
พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ 4 ตุลาคม ปี 1996 ที่โฮโนลูลู รัฐฮาวาย ตามธรรมเนียมของเลเกอร์ส ค่ายฝึกซ้อมฤดูกาลใหม่จัดขึ้นที่โรงยิมสแตน เชอริฟฟ์ มหาวิทยาลัยฮาวาย เป็นการเก็บตัวปิดสองสัปดาห์
แปดโมงครึ่งในตอนเช้า ห้องแต่งตัวแน่นขนัดไปด้วยผู้เล่นสีม่วงทอง ตรงกลางเป็นที่ของแชคเบอร์ 34 เจ้าของสัญญา 120 ล้าน ทางซ้ายมีผู้เล่นเก๋าสองคน คือไบรอน สก็อตต์เบอร์ 4 กับเจอโรม เคอร์ซีย์เบอร์ 7 รวมถึงเทรวิส ไนต์ เซ็นเตอร์หน้าใหม่ผิวขาวที่ใส่เบอร์ 40 ทางขวาเป็นขุมกำลังตัวจริงชุดเก่าของเลเกอร์ส เอ็ลเดน แคมป์เบลล์ พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ดเบอร์ 41 พิงตู้หลับ เซบาโลส สมอลฟอร์เวิร์ดเบอร์ 23 กำลังทาครีมกันแดด ส่วนเอ็ดดี โจนส์ ชู้ตติงการ์ดตัวจริงเบอร์ 6 พยักหน้าทักรอยกับโคบีที่เพิ่งเดินเข้ามาอย่างเป็นมิตร
มีเพียงนิค แวน เอ็กเซล พอยต์การ์ดตัวจริงเบอร์ 9 ที่อยู่มุมห้องและทำหน้าบึ้ง เขากระชากเทปพันข้อเท้าให้เกิดเสียงดังแคว่ก ๆ ฤดูร้อนปีนี้แชคย้ายมาฮุบตำแหน่งผู้นำทีมไปก็ว่าแย่แล้ว สื่อในลอสแอนเจลิสยังพูดถึงรอยที่ทำแอสซิสต์เฉลี่ย 12.5 ครั้งต่อเกมในลีกฤดูร้อนอยู่ทั้งวัน แซวว่าแวน เอ็กเซลถ้ายังชู้ตสามแต้มส่งเดชแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนรอยที่จ่ายบอลเก่งกว่านั่งทับไว้บนม้านั่งสำรองแน่
“ปัง!” แวน เอ็กเซลปิดประตูตู้เหล็กเสียงดัง แล้วลุกขึ้นจ้องรอยที่กำลังสวมเสื้อสำรองสีขาวเบอร์ 24 พลางหัวเราะเยาะ “อ้าว นี่ไม่ใช่ราชาแอสซิสต์ลีกฤดูร้อนที่ถล่มคู่แข่งยับตอนอยู่ลองบีชหรอกเหรอ? ไงล่ะ แค่ขยี้พวกหน้าใหม่ซีบีเอที่ยังหาสัญญาระยะสั้นไม่ได้ไม่กี่คน นักข่าวข้างนอกก็คิดจริง ๆ แล้วเหรอว่านายจะมาสอนฉันเล่นพอยต์การ์ดที่ฮาวาย?”
ห้องแต่งตัวเงียบกริบ เซบาโลสมือสั่นจนบีบครีมกันแดดเลอะกางเกง โคบีขมวดคิ้ว กำลังจะก้าวออกไป แต่แชคลุกขึ้นก่อน ร่างสูงใหญ่ราวหอคอยดำ “นิค วันแรกของการเก็บตัว พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย!”
“อะไร แชค นายเป็นผู้นำทีม ฉันยอมรับ แต่ถึงกับต้องให้ตระกูลโอนีลสืบทอดสิทธิ์ตัดสินใจว่าใครเล่นแดนหลังในเลเกอร์สด้วยหรือไง?” แวน เอ็กเซลสูง 185 เซนติเมตร เชิดคอหัวเราะเยาะ “โค้ชแฮร์ริสพูดไว้แล้วว่าฉันกับเอ็ดดีต่างหากที่เป็นตัวจริงแดนหลัง! ไอ้น้องชายคนโปรดของนายอยากแย่งเวลาหมุนเวียนผู้เล่น 15 นาทีจากม้านั่งสำรอง ก็ต้องดูก่อนว่าจะเลี้ยงบอลผ่านครึ่งสนามต่อหน้าฉันได้หรือเปล่า!”
“พอแล้วแชค นั่งลงไปผูกเชือกรองเท้า อย่าไปเบียดจนวงกบประตูห้องแต่งตัวพัง”
รอยตบหลังเอวแชคเบา ๆ สวมเสื้อสำรองสีขาวเบอร์ 24 แล้วเดินยิ้มไปหาแวน เอ็กเซล ก่อนมองเขาจากที่สูงกว่า “รุ่นพี่นิคพูดถูก มีพี่ชายคอยหนุนหลังไม่ได้แปลว่าเก่งอะไร นายกับรุ่นพี่เอ็ดดีเป็นตัวจริงของทีม ส่วนฉันกับโคบีเป็นแค่มือใหม่ใส่เสื้อขาว เป้าหมายของเราก็แค่ลงไปเล่น 15 ถึง 20 นาทีบนม้านั่งสำรองของเราให้ดีเท่านั้น”
แวน เอ็กเซลเพิ่งเผยรอยยิ้มเยาะคล้ายพอใจที่อีกฝ่ายรู้จักเจียมตัว รอยก็เปลี่ยนเรื่องแล้วค่อย ๆ แทงซ้ำว่า
“แต่รุ่นพี่ นักข่าวที่แนะนำให้นายจ่ายบอลให้มากขึ้น ไม่ใช่เพราะฉันทำแอสซิสต์ได้กี่ครั้งในลีกฤดูร้อนหรอก สาเหตุล้วน ๆ คือรอบแรกของเพลย์ออฟฤดูกาลที่แล้วที่เจอกับร็อกเก็ตส์ นายชู้ตลงแค่ 20 ลูกจาก 68 ครั้งตลอด 4 เกม เปอร์เซ็นต์ลงเหลือ 29.4 จนแฟนบาสทั่วลอสแอนเจลิสแสบตากันหมด ถ้าฉันทำสถิติได้แย่จนชู้ตให้ห่วงยังเบี้ยวแบบนั้น ต่อให้ไปอาบแดดที่หาดไวกิกิยังต้องเอาหน้าฝังทรายเลย”
“พรวด—แค่ก ๆ!” เซบาโลสที่เพิ่งเช็ดกางเกงเสร็จพ่นน้ำแร่ใส่หน้าแคมป์เบลล์ฝั่งตรงข้าม ส่วนไบรอน สก็อตต์กับเคอร์ซีย์ก้มหน้ากลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น
“รอย โอนีล แกอยากตายหรือไง!” แวน เอ็กเซลถูกขุดแผลใจจนหน้าแดงก่ำ เขาคว้าลูกบาสชี้ไปทางประตูแล้วตะโกน “ไป! เดี๋ยวนี้เลย! ทีมหนึ่งเจอทีมสอง ฉันอยากเห็นว่าเดี๋ยวแกจะยังหัวเราะออกไหม!”
มองแวน เอ็กเซลที่กระแทกประตูเดินออกไป แชคก็หัวเราะลั่นแล้วขยี้หัวรอยแรง ๆ “สะใจจริง! แต่รอย เดี๋ยวแข่งแบ่งทีมฉัน เอ็ดดี แล้วก็นิคอยู่ตัวจริงทีมม่วง ส่วนทีมขาวของพวกนายมีไนต์คอยประกบฉันคนเดียว อย่าโดนพี่ดังก์ใส่จนร้องไห้ล่ะ!”
“พี่ห่วงสภาพร่างกายตอนวิ่งเก็บระยะของตัวเองก่อนเถอะ” รอยยักไหล่ ก่อนหันไปดีดนิ้วให้โคบีที่สวมเสื้อขาวเบอร์ 8 เรียบร้อยและดูตื่นเต้นเต็มที่ “ไปกัน เจ้าหนูเบอร์ 8 ศึกแรกของสองดาวคู่ม้านั่งสำรอง ไปเจอพี่ใหญ่ตัวจริงกัน!”