“อีกอย่าง เตรียมเงินสดที่เขาต้องการให้พร้อม แล้วเฝ้าอยู่หน้าห้องรับรอง ห้ามพลาดเด็ดขาด!”
หวังเฮ่าส่งบัตรสีดำให้จางเทา ก่อนหันหลังเดินออกไปแล้วปิดประตู
จางเทาโค้งคำนับเซียวเสี่ยวหั่ว “คุณชาย ขอโทษที่ให้รอนานครับ! ผมจางเทา ผู้จัดการสาขาแห่งนี้ครับ!”
“สวัสดีครับผู้จัดการ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังต้องรบกวนคุณอีก”
จางเทาเปิดโน้ตบุ๊กแล้วลงมือจัดการ พอเห็นข้อความสีทองสว่างบนหน้าจอ ดวงตาทั้งสองข้างก็เบิกโพลง จ้องเขม็งไม่กะพริบ
【เปิดใช้งานบัตรสูงสุดเสวียนเหมินสำเร็จ! ขอต้อนรับนายน้อยแห่งสำนักเสวียนกลับคืน!】
มือที่จับเมาส์ของเขาสั่นไม่หยุด จนชั่วขณะหนึ่งยังตั้งสติไม่ทัน
“ถอนเงินแค่นี้ ทำไมยุ่งยากขนาดนั้น?”
คำพูดของเซียวเสี่ยวหั่วทำให้เขาได้สติ จางเทาผุดลุกขึ้น เดินมาหาแล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นเสียงดัง “ตุบ” กล่าวด้วยท่าทางนอบน้อม
“จางเทา ผู้ดูแลสำนักเสวียนประจำนครอวิ๋น และผู้จัดการสาขานครอวิ๋นของธนาคารเซวียนเฉิง ขอต้อนรับนายน้อยกลับคืน! ขอให้นายน้อยจงสวัสดิ์!”
เซียวเสี่ยวหั่วตกใจจนพ่นน้ำชาออกมาใส่หน้าจางเทา สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
“อะไรนะ? นายน้อย? ฉันเป็นนายน้อยของสำนักไหนกัน?”
“นายน้อย โปรดดูเถอะครับ บัตรของท่านคือบัตรสูงสุดที่ใช้บัญชาการสำนักเสวียนได้! ท่านย่อมเป็นนายน้อยแน่นอนครับ!”
เซียวเสี่ยวหั่วเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างงุนงง สูดหายใจลึก ก่อนยื่นมือประคองจางเทาให้ลุกขึ้น
“ลุกขึ้นแล้วค่อยพูด! นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“ธนาคารเซวียนเฉิงเป็นกิจการของสำนักเสวียนเองครับ เมื่อสิบปีก่อน ประมุขสำนักเสวียนได้ออกคำสั่งสำนักเสวียนไว้ว่า หากผู้ใดเปิดใช้บัตรสูงสุดเสวียนเหมินได้ ผู้นั้นจะเป็นนายน้อยแห่งสำนักเสวียน”