ฟู่จ้านเย่สวมนาฬิกาข้อมือ เรียกจอภาพแสงขึ้นมา ก็เห็นข้อความแชตเด้งขึ้นมาเอง
[ในที่สุดคุณก็ตื่นสักที ถ้ายังไม่ตื่นอีก เมียคุณก็จะหายไปแล้ว!!!]
บนจอภาพแสง เด็กน้อยสายฟ้าตัวจิ๋วน้ำตาไหลพรากทั้งสองข้าง หยดน้ำตาเสมือนจริงตกลงบนจอภาพแสงทีละหยด ก่อนจะแตกเป็นประกายไฟฟ้าเล็ก ๆ
[เมียคุณรักคุณมากเลยนะ!! ทั้งที่คุณทำเย็นชาใส่เธอแบบนี้ เธอก็ยังส่งข้อความทักทายคุณทุกเช้าทุกเย็น!]
ฟู่จ้านเย่เลื่อนดูข้อความขึ้นไป อ่านคำทักทายยามเช้าและยามค่ำคืนจากเจียงหนิงอาน เห็นกุ้งเปลือกครามที่เธอส่งมา ดอกไม้ที่เธอเด็ดติดมือมา รวมถึงผักป่าที่เธอขุดมา...
[ฉันก็อยากมีเมียน่ารักแบบนี้บ้างจัง~~]
เด็กน้อยตัวจิ๋วกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ข้าง ๆ
[ฟู่จ้านเย่ คุณทำบุญมาด้วยอะไรเนี่ย~~]
[ฟู่จ้านเย่ รีบตอบข้อความเมียคุณเร็ว!]
ฟู่จ้านเย่อ่านข้อความทั้งหมดจบ แล้วบันทึกรูปถ่ายไว้ เขาสร้างอัลบั้มใหม่ ตั้งรหัสเข้ารหัสสามชั้น จากนั้นจึงปิดหน้าจอและตอบข้อความแรกว่า “ตอนนี้เธอมองไม่เห็น”
[เกิดอะไรขึ้น? ทำไม!!]
“เธอกำลังนอนหลับอยู่” ฟู่จ้านเย่อารมณ์ดีมาก ถึงขั้นยอมตอบคำถามไร้สาระของสมองกล “ช่วยจัดเรียงเอกสารที่คั่งค้างตามลำดับความสำคัญให้หน่อย เดี๋ยวฉันจัดการเอง!”
[ฉันเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ไม่ได้อู้งานสักหน่อย!]
เด็กน้อยตัวจิ๋วกระโดดขึ้นมา สัญลักษณ์สายฟ้าบนหัวส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ
[ให้ฉันไปเดินเล่นในสตาร์เน็ตได้ไหม! ฉันไม่ได้กินแตงมานานแล้ว!]
เด็กน้อยสายฟ้าห้อยหัวอยู่ในจอภาพแสง ทำท่าน่าสงสารจับใจ
ฟู่จ้านเย่หมดสติไปหลายวัน มันก็ถูกขังไว้หลายวัน อึดอัดจนแทบคลั่ง