เจียงหนิงอานหมุนกล้องไปทางบ่อบัวเขียวขจีที่อยู่ไกลออกไป บนหน้าจอเต็มไปด้วยใบบัวที่ไหวเอนเบา ๆ ตามแรงลม
เธอชี้ไปทางนั้น น้ำเสียงแฝงความประจบเอาใจอยู่เล็กน้อย “พี่ เราอยากไปดูตรงนั้น!”
“ไม่ได้” เสียงของเจียงมู่เฟิงดังมาจากปลายสาย ตอบสั้นกระชับและเด็ดขาดโดยไม่ต้องคิดสักนิด
เจียงหนิงอานเบ้ปาก ก่อนหมุนกล้องกลับมาที่หน้าตัวเอง แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้ “เราแค่ไปดูเฉย ๆ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น แค่ดูแวบเดียวจริง ๆ นะ”
“ถ้าเดินไปถึงตรงนั้น เธอจะแยกเขตแดนไม่ออก ถ้าลงไปในบ่อจะอันตรายมาก!” น้ำเสียงของเจียงมู่เฟิงเคร่งขรึมขึ้น “ถ้าจมลงไปถึงเอวก็ขึ้นมาไม่ได้ อันตรายมาก”
เจียงหนิงอานได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองไปทางบ่อบัวอีกสองครั้ง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเสียงเบา “เราแค่ดู ไม่ลงมือหรอก”
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที เจียงหนิงอานรีบฉวยจังหวะนั้นพูดขึ้นทันที “โอเค งั้นเราวางสายก่อนนะ!”
รายงานเรียบร้อย!
เธอนี่เป็นน้องสาวที่ว่าง่ายจริง ๆ!
เจียงหนิงอานก้มลงตรวจดูตัวเอง โดยเฉพาะรองเท้าบูตที่สวมอยู่ เชือกรองเท้าผูกแน่นเรียบร้อย ปากรองเท้าบูตสอดเข้าไปในขากางเกงจนมิดชิด เธอยังย่อตัวลงตบรองเท้าเบา ๆ เพื่อตรวจให้แน่ใจว่าไม่มีรอยขาด
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว เธอจึงสูดหายใจลึก ยื่นแท่งสำรวจออกไปข้างหน้า ปลายแท่งแตะพื้นอย่างมั่นคง จากนั้นค่อย ๆ ก้าวเท้าหลังตาม เท้าหน้าลองหยั่งพื้น แล้วขยับไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างระมัดระวัง
ใบหญ้าปัดผ่านขาของเธอส่งเสียงซ่า ๆ ดินใต้เท้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากแข็งแน่นเป็นนุ่มลงเล็กน้อย แต่ก็ยังพอเหยียบได้มั่นคง
เธอเดินมาหยุดตรงจุดที่อยู่ห่างจากบ่อบัวครึ่งเมตร
“ใบบัวนี่นา!!”
เจียงหนิงอานมองใบสีเขียวขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า อดก้มตัวเข้าไปดูใกล้ ๆ ไม่ได้