“มู่เฟิง เราซื้อตู้แช่แข็งคงอุณหภูมิสักตู้มาไว้ที่บ้านเถอะ” ลี่เหวินจิ้งมองผลเก็บเกี่ยวของวันนี้แล้วเสนอขึ้น
ตู้เย็นที่บ้านเป็นแบบควบคุมอุณหภูมิอยู่แล้ว เมื่อก่อนถ้าฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อนเก็บเกี่ยวได้เยอะ ส่วนที่เก็บไว้เกินหนึ่งวันก็จะนำไปแลกเป็นค่าสมทบกับตระกูล เพราะพวกเธอพึ่งพาตระกูลอยู่ ค่าสมทบของตระกูลมีค่ามากกว่าสตาร์คอยน์ ส่วนในฤดูหนาว ตระกูลจะแจกตู้แช่แข็งคงอุณหภูมิให้ครอบครัวที่มีค่าสมทบอยู่ในลำดับต้น ๆ พวกเธอจึงไม่เคยคิดจะซื้อเอง เพราะมันแพงมาก! ตู้แช่แข็งคงอุณหภูมิตู้หนึ่งราคากว่าล้าน
แต่สถานการณ์ปีนี้คงหวังพึ่งตระกูลไม่ได้แล้ว
เจียงมู่เฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “รออีกสักพักเถอะ”
เขามองตะกร้าถั่วงอกไม่กี่ใบ น้ำเสียงหนักแน่น “รอให้ตระกูลประกาศรายชื่อผู้ได้รับแจกก่อน แล้วเราค่อยเช่ามาใช้แบบเปิดเผย ตอนนี้ซื้อเลยจะสะดุดตาเกินไป”
“ได้” ลี่เหวินจิ้งไม่ถามอะไรต่อ เธอพยักหน้ารับ
“พี่ เดี๋ยวพี่จะไปขายใช่ไหม” เจียงหนิงอานขยับเข้ามาใกล้ ดวงตายังเป็นประกาย
“อืม พวกเธอไปส่งพี่ที่ทางแยกแบ่งเขตก็พอ” เจียงมู่เฟิงพูดพลางเก็บจอสื่อสาร แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ราวกับทั่วทั้งร่างได้สลัดเปลือกสีหม่นมัวออกไปชั้นหนึ่ง ระหว่างคิ้วและแววตามีความสดใสสมวัยหนุ่มเพิ่มขึ้นหลายส่วน
“เราต้องเตรียมตะกร้าใบใหญ่กว่านี้แล้ว!” เจียงหนิงอานมองถั่วงอกที่มีแค่สิบกว่าจิน แต่กลับต้องใช้ตะกร้าถึงห้าหกใบ แล้วเอียงคอเสนอ
เก็บของเสร็จอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนขึ้นรถ ลี่เหวินจิ้งมองเจียงหนิงอานที่นั่งเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง แล้วหันไปมองเจียงมู่เฟิงที่นั่งเบาะข้างคนขับ