ข้อความมั่วๆ ก้อนใหญ่ที่เด้งขึ้นมาตอนสแกนผักคาวทองเมื่อครู่ยังคงปรากฏอยู่ตรงหน้า เจียงหนิงอานลูบเปลือกนาฬิกาข้อมือที่เย็นอยู่เล็กน้อย ในใจก็ได้คำตอบแล้ว
ระบบตรวจจับแสดงบั๊กขึ้นมาตรงนั้น ไม่ได้หมายความว่าผักคาวทองไม่มีคุณค่าเลย ตรงกันข้าม มันอาจมีคุณสมบัติเกินขีดจำกัดที่อุปกรณ์จะวิเคราะห์ได้ ต้องใช้เครื่องมือที่ละเอียดกว่านี้มาตรวจสอบ
ระบบตรวจจับบนนาฬิกาข้อมือเป็นเพียงระบบพื้นฐานที่สุด พืชและสัตว์ในยุคดวงดาวมีนับไม่ถ้วน ไม่มีใครจำได้หมด ระบบจึงมีไว้ให้ผู้ใช้ตรวจสอบเบื้องต้นได้ง่ายๆ ว่าพืชที่ดูคุ้นตาหรือมีลักษณะคล้ายกันเป็นวัตถุอาหารพลังงานหรือไม่ และกินได้หรือเปล่า
ระบบตรวจผักคาวทองไม่ได้ อาจเป็นเพราะกลิ่นของมัน “เหม็น” เกินกว่าจะจัดเป็นวัตถุดิบอาหารที่ใช้ได้ตามนิยามทั่วไป แต่ระบบกลับตรวจพบว่ากินได้ ไม่มีสารพิษ แถมบางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับพืชวิญญาณอยู่บ้าง...
ระบบเลยงงจนค้างไปเลย!
แต่กลิ่นคาวฉุนอันเป็นเอกลักษณ์ของผักคาวทองนี่แรงเกินไปจริงๆ!
แม้จะกั้นอยู่หลังหน้ากากกันสารเคมี กลิ่นก็ยังมุดเข้าไปในโพรงจมูก จนขมับเธอเต้นตุบๆ
เพื่อไม่ให้ตัวเองเวียนหัวเพราะผักคาวทอง เจียงหนิงอานปรับระดับการกรองขึ้นไปที่ 70% ทันที!
อากาศในหน้ากากสดชื่นขึ้นในพริบตา เธอถึงค่อยรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
“ไหนๆ ก็มาแล้ว!”
จะกลับไปมือเปล่าก็ไม่ได้ กลับไปแล้วคงหนีไม่พ้นโดนคนในเผ่านินทาว่าออกมาเดินเล่นอู้งาน
เธอจึงเปิดมิติเก็บของอย่างคล่องแคล่ว หยิบถุงเก็บอาหารเกรดอาหารที่ปิดผนึกได้ดีที่สุดออกมาใบหนึ่ง แล้วนั่งยองๆ เริ่มคุ้ยดินขุดผักคาวทอง