หน้าอกเจียงหนิงอานพลันแน่นขึ้น แต่เธอก็รีบฝืนยิ้มทันที ชูตะกร้าสองใบขึ้นสูง เสียงใสกังวาน “แม่! พี่! ดูเร็ว! หอมป่าเอามาทำแผ่นแป้งได้ ส่วนผลหนามเหลืองฉันเอาไปเคี่ยวเป็นแยมได้ คืนนี้เพิ่มเมนูอีกอย่าง!!”
“อานอาน!” ลี่เหวินจิ้งพยายามยกมุมปากขึ้นสุดกำลัง อยากฝืนยิ้มให้เป็นปกติ ทว่ารอยยิ้มนั้นลอยอยู่บนใบหน้าอย่างฝืนทน มองอย่างไรก็รู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ ความกังวลที่สลัดไม่หลุดยังทับถมอยู่ในดวงตา ปิดบังอย่างไรก็ไม่มิด
“อืม!”
เจียงหนิงอานวางตะกร้าสองใบลงบนโต๊ะกลางเสียงดัง แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา ยกขาทั้งสองขึ้นพาดที่วางแขนอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางเหมือนจอมโจรใหญ่กลับรัง “ว่ามาสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? คนทั้งบ้านทำหน้าเหมือนมะเขือโดนน้ำค้าง ทำไมถึงไม่มีความสุขกันเลย?”
เธอมั่นใจเต็มเปี่ยม ตอนนี้เธอมีระบบของชาติอยู่ด้วยนะ!
มีคนหนุนหลัง ทรงพลังสุด ๆ!!!
“เป็นคุณลุงใหญ่มาพูดอะไรอีกแล้วเหรอ? เรายังไม่ได้ไปทวงบัญชีเก่าตอนนั้นจากเขาเลย เขากลับออกมาโวยวายก่อนแล้วหรือ? หรือป้าสามมาพูดจู้จี้อีกแล้ว?” เจียงหนิงอานคาดเดาไปพลาง รีบเรียกหงซิงในหัวไปพลาง “เร็ว ๆ เอา ‘ของดีประจำบ้านเรา’ มาให้ฉันหน่อย!”
เสียงเด็กชายในจิตสำนึกเต็มไปด้วยความงุนงง หงซิงถามอย่างไม่เข้าใจ [ของดีอะไรหรือ???]
“แบบที่ด่าคนโดยไม่ต้องใช้คำหยาบน่ะ! เดี๋ยวฉันต้องใช้!”
เจียงหนิงอานพูดอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
หงซิงค่อย ๆ ลอยจุดหกจุดขึ้นมาในหัวของเธอ เงียบไปสองวินาทีก่อนเอ่ยว่า [เด็ก ๆ ห้ามพูดคำหยาบนะ]
“นี่ไม่ใช่การด่าคนสักหน่อย แต่เป็นการอบรมด้วยความรักอย่างมีเหตุมีผลต่างหาก!” เจียงหนิงอานแย้งอย่างมั่นอกมั่นใจ