“มัดเนื้อกับสายเบ็ดให้แน่น อย่าให้ถึงตอนนั้นกุ้งยังตกไม่ได้ แต่เนื้อหายไปเปล่า ๆ ล่ะ!!”
เจียงหนิงอานนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ สองมือยันเข่า คางวางบนหลังมือ ดวงตาจ้องสายเบ็ดที่พันรอบเนื้อสามรอบแล้วผูกปมตายไม่กะพริบ เจียงสือเยว่ยังเอื้อมมือไปกระตุกสายอีกครั้ง พอแน่ใจว่าผูกแน่นหนาดีแล้วจึงพยักหน้า
สามคนที่เพิ่งมาใหม่แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตามเงียบ ๆ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง!
เจียงหนิงอานพอใจมาก!
หลังตรวจคันเบ็ดสองคันที่ผูกเนื้อเสร็จแล้ว เธอก็ขยับเข้าไปกระตุกปลายสายอีกครั้ง พอแน่ใจว่าเนื้อทุกก้อนถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาแล้ว ถึงค่อยวางใจได้อย่างเต็มที่
“สายนี้ยาวแค่ไหน?”
“นี่ก็ยาวที่สุดแล้วครับ ยาวสี่เมตร!” หนึ่งในคนที่เพิ่งมาใหม่เงยหน้ามองเธอแล้วตอบ
“งั้นก็พอ!” พอให้พวกเขาอยู่ห่างจากบ่อสามเมตร ความปลอดภัยสำคัญที่สุด
เจียงสือเยว่หยิบคันเบ็ดขึ้นมา เงยหน้ามองเธอ “ต่อไปล่ะ?”
“ต่อไปพวกนายก็เหวี่ยงเนื้อลงไปในบ่อ!”
เจียงหนิงอานชี้ไปทางบัวในบ่อ ลุกขึ้นก่อนแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว พอเดินไปถึงตำแหน่งที่ห่างออกมาราวสามเมตรก็หยุด หันไปทำท่าให้เจียงสือเยว่ดู “เหวี่ยงจากตรงนี้ไป เหวี่ยงถึงใช่ไหม?”
เจียงสือเยว่ไม่พูดอะไร เพียงมองเธอแวบหนึ่ง สายตาราวกับกำลังบอกว่า “นายกำลังดูถูกใครอยู่”
เขายืนประจำตำแหน่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ข้อมือสะบัด คันเบ็ดวาดเป็นเส้นโค้ง เนื้อที่เกี่ยวอยู่ปลายสายพุ่งลงบ่ออย่างแม่นยำ เสียงน้ำดังซ่าเบา ๆ ผิวน้ำแผ่ระลอกคลื่นออกไปเป็นวง