เมื่อพบว่าเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนไม่อยู่ หลิงเหอก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก สายตาหยุดอยู่ที่เงาของตัวเองในกระจก
เธอสวมชุดนักเรียนทหารเรือ แต่ต่างจากชุดนักเรียนทหารเรือทั่วไปตรงที่ชุดนี้สั้นทั้งบนและล่าง เผยผิวขาวอมชมพูดั่งกลีบบัว
เธอยกมือปัดผมมาด้านหน้า ตรวจดูอย่างละเอียดว่าตัวเองไม่ได้เผลอเปิดเผยส่วนอื่นตรงไหนบ้าง แล้วจึงพิมพ์ข้อความว่า
“พี่คะ น้อยพร้อมแล้วค่ะ”
จิตเวชเงินโอนไว: ดี
จิตเวชเงินโอนไว: ในหอมีคนไหม หาที่ที่ไม่มีคนสิ ห้องน้ำก็ได้
จิตเวชเงินโอนไว: หันเข้าหากล้องแล้วเล่นให้พี่ดู
……
หลิงเหออ่านข้อเรียกร้องของเขาจบ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันที เธอไม่เข้าใจเลยว่าคำว่า “เล่น” ในที่นี้หมายถึงอะไร จึงเม้มริมฝีปากแดงฉ่ำแล้วส่งเครื่องหมาย “?” ไปหนึ่งตัว
จิตเวชเงินโอนไว: หนึ่งแสน
จิตเวชเงินโอนไว: ไม่ต้องเห็นหน้า
จิตเวชเงินโอนไว: พี่ไม่อยากพูดซ้ำ ถ้าทำไม่ได้ก็ช่างเถอะ
หลิงเหอที่เดิมยังลังเลอยู่ พอเห็นข้อความใหม่จากอีกฝ่ายและเห็นคำว่า “หนึ่งแสน” ก็รู้สึกขึ้นมาว่า ต่อให้ไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร เธอก็เรียนรู้ได้อยู่ดี อีกอย่างไม่ต้องเห็นหน้า ไม่ต้องกลัวถูกเปิดโปง ถึงการใส่ชุดแบบนี้จะดูแปลกไปหน่อย แต่ความแปลกแบบนี้ก็ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้เมื่อเทียบกับตัวเลขอุ่นใจในบัญชีธนาคาร
เธอตอบไปว่าได้ เดิมทีควรพิมพ์ถามรายละเอียด แต่พอนึกถึงประสบการณ์ที่คนในกลุ่มแชร์กัน เธอก็ลบข้อความทิ้งเงียบ ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นส่งข้อความเสียงแทน
“คือว่า……พี่คะ……ช่วยบอกใบ้ให้น้อยอีกหน่อยได้ไหมคะ?”
เสียงในข้อความฟังดูอู้อี้ พูดจาไม่ค่อยชัด ถ้าเอาลำโพงแนบหูฟังให้ดี ก็จะได้ยินเสียงท้ายประโยคที่แฝงความเหนียวหนืดชวนให้รู้สึกวาบหวาม
แต่หลิงเหอขี้เกียจส่งใหม่
อีกฝ่ายก็คงไม่ได้ตั้งใจฟังอย่างละเอียดหรอก
ผ่านไปนานมาก อีกฝ่ายถึงส่งข้อความมา
——ไม่ใช่ว่าเพิ่มมาจากในกลุ่มเหรอ?
——อะไรที่ทำไม่เป็น?
——ตรงไหนที่ทำไม่เป็น?
——หรือว่า……เธออยากจะบอกว่ายังเป็นสาวบริสุทธิ์?
คำถามของอีกฝ่ายถูกโยนเข้ามาทีละข้อ หลิงเหออ่านอย่างช้า ๆ ปกติสมองเธอก็ช้ากว่าคนอื่นอยู่ครึ่งจังหวะแล้ว พอมีคำถามมาเป็นชุดให้ตอบทีละข้อ เธอจึงได้แต่เปลี่ยนไปพิมพ์ตอบทีละข้ออย่างเชื่องช้าในโทรศัพท์
ฉันอยากได้เงินเยอะแยะ: พี่คะ ใช่ค่ะ น้อยมาจากในกลุ่ม
ฉันอยากได้เงินเยอะแยะ: แต่ว่า……น้อยเพิ่งเข้ามาเองค่ะ [แมวน้อยน้อยใจ]
ฉันอยากได้เงินเยอะแยะ: ยังไม่ทันได้เรียนเลย……
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเห็นข้อความหรือยัง หลิงเหอมองคำว่า “หนึ่งแสน” บนหน้าจอ ยิ่งรู้สึกร้อนใจจนเหงื่อซึม เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผาก แล้วส่งข้อความไปอีกครั้ง
ฉันอยากได้เงินเยอะแยะ: พี่คะ ทำไมไม่ตอบแล้วล่ะ?
บนหน้าจอ หลิงเหอกำมือแน่น หากเป็นเมื่อก่อน เธอไม่มีทางยอมลดตัวขนาดนี้แน่
แต่หลิงเหอขาดเงินจริง ๆ เธอจึงพิมพ์ข้อความต่อไปอย่างลังเล
ฉันอยากได้เงินเยอะแยะ: น้อยสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนให้เป็นให้ได้ค่ะ!!!
ฉันอยากได้เงินเยอะแยะ: ให้โอกาสน้อยอีกครั้งได้ไหมคะ???
หลิงเหอนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ชุดนักเรียนทหารเรือเนื้อบางคุณภาพต่ำที่เพิ่งใส่หลังอาบน้ำเปียกชื้นแนบติดตัวเพราะเหงื่อออกอีกครั้ง เธอเท้าหัวเล็ก ๆ รอข้อความจากอีกฝ่ายอย่างเหนื่อยใจ จนเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น
หลิงเหอตื่นขึ้นเพราะความหนาว หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เธอตื่นเพราะลมเย็นที่พัดผ่านต้นคอจนขนลุกซู่
เธอลืมตาขึ้น สายตายังพร่ามัวอยู่ รู้สึกว่ามีเงาทะมึนขนาดใหญ่ตรงหน้ากดทับจนแทบหายใจไม่ออก
เธอหันไปเพ่งมอง แล้วก็เห็นซงชิงหราน เพื่อนร่วมห้อง กำลังโน้มตัวจ้องหน้าจอที่สว่างอยู่ของเธอเขม็ง
อีกฝ่ายสวมชุดคนละชุดกับตอนออกไปเมื่อเช้า บนไหล่ยังสะพายกระเป๋าออกกำลังกายไว้ คงเพิ่งเล่นกีฬาเสร็จ
เธอเผลอยกมือผลักอีกฝ่ายไปตามความเคยชิน แล้วก็พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มีผ้าห่มคลุมไหล่ของเธออยู่ เพราะซงชิงหรานกำลังโน้มตัวลงมา ฝ่ามือของเธอจึงเผลอไปสัมผัส……หน้าอกใต้เสื้อยืดเข้ารูปของอีกฝ่าย
สมองของหลิงเหอพลันระเบิดดัง “ตูม” นึกถึงความฝันประหลาดเมื่อครู่นี้ขึ้นมาได้
เธอเป็นเพื่อนร่วมห้องตัวประกอบในนิยายเรตสูงเรื่อง 《เพื่อนร่วมห้องขโมยรูปฉันไปหลอก แฟนหนุ่มออนไลน์กลับติดใจ》
ตามคำบรรยายในหนังสือ เธอเป็นเด็กที่ถูกครอบครัวเดิมตามใจจนเสียคน
ทั้งผลการเรียนและนิสัยไม่มีอะไรดีสักอย่าง มีดีแค่หน้าตาพอดูได้ พ่อแม่ที่ยกเรื่องบุญคุณช่วยชีวิตมาผูกมัดจึงส่งเธอไปเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับคุณชายตระกูลฮั่ว หวังให้ลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นหงส์และได้เกาะตระกูลฮั่ว
แต่คุณชายตระกูลฮั่วไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ
บังเอิญว่าหลิงเหอเป็นตัวร้ายที่ชอบประจบคนมีอำนาจ เห็นแก่ความร่ำรวยและรักความฟุ้งเฟ้อ การเกิดมาของเธอก็เพื่อเป็นตัวเปรียบเทียบให้นางเอกโดดเด่นขึ้น
ตอนแรกเธอสร้างภาพลักษณ์คุณหนูไฮโซในมหาวิทยาลัย
คุณชายตระกูลฮั่วไม่สนใจเธอ เพื่อรักษาภาพลักษณ์นั้นไว้ เธอจึงทำได้แค่ทุ่มเทให้พวกทายาทเศรษฐีที่โอนเงินให้เธอทางออนไลน์
แต่ใครจะคิดว่าคนพวกนั้นทางออนไลน์จะโรคจิตยิ่งกว่ากันทุกคน
แม้หลิงเหอจะได้เงินที่รักที่สุดมา แต่ก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายและจิตใจถูกทำลายย่อยยับ
เธอโทษทุกอย่างไปที่คุณชายตระกูลฮั่วซึ่งไม่สนใจเธอ กับเพื่อนร่วมห้องที่เป็นคุณหนูร่ำรวย
ต่อมาตระกูลฮั่วตกเป็นข่าวฉาวและตกต่ำลงชั่วขณะ เธอก็เหมือนตัวประกอบในนิยายที่เหยียบย่ำตัวเอกอย่างบ้าคลั่ง คิดเพียงว่าตระกูลฮั่วคงไม่มีวันกลับมาผงาดได้อีก แล้วก็เหยียดหยามอีกฝ่ายอย่างไม่ยั้ง
แต่ภายหลังถึงได้รู้ว่าทั้งหมดเป็นแผนใส่ร้ายของคู่แข่งตระกูลฮั่ว
หลังร่วมมือกับตัวเอกตบหน้าคนที่ดูถูกตัวเองแล้ว เธอก็หายไปจากเรื่องอย่างรวดเร็ว
ได้แต่มองตัวเอกทั้งหลายเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ในมุมมืดเล็ก ๆ พร้อมกับเสียใจไปตลอดชีวิต
เสียงหนึ่งในหัวเอาแต่เตือนเธอไม่หยุด
“จงละทิ้งความโลภ ล้างภาพลักษณ์ตัวเองเสีย เป็นคนที่มั่นคงในความรัก เข้ากับตัวเอกให้ดี อย่าคิดเหยียบย่ำหรือทรยศตัวเอก แบบนี้ถึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้”
หลิงเหอไม่ใส่ใจเลยสักนิด ความโลภคืออะไร? การที่เธออยากเป็นคนเหนือคนถือว่าโลภด้วยหรือ?
ความโกรธพลุ่งขึ้นมาในพริบตา หลิงเหอเก็บโทรศัพท์
เงยหน้าขึ้นก็เห็นแววตาหยอกเย้าของซงชิงหราน
“ไสหัวไป! มองอะไรน่ะ! รู้จักคำว่าความเป็นส่วนตัวบ้างไหม!!”
ซงชิงหรานยักไหล่ ไม่คิดจะถือสาเธอ
“เงินล่ะ?”
“เงินชดใช้ของฉัน”
ประโยคสั้น ๆ ที่ประกอบขึ้นจากคำไม่กี่คำ ฟังดูเหมือนคำสั่ง
“……เดี๋ยวก่อน”
“เมื่อวานคุณก็พูดว่าเดี๋ยวก่อน เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ยังไม่มีความรู้สึกเรื่องเวลาอีกหรือไง?”
น้ำเสียงของซงชิงหรานเย็นชาเหมือนเคย ไม่มีความรู้สึกขึ้นลงแม้แต่น้อย และไม่มีความเป็นมิตรระหว่างเพื่อนร่วมชั้นอยู่เลย
หลิงเหอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มความโกรธในใจเอาไว้
พอดีกับตอนนั้น เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของหลิงเหอดังขึ้น: วีแชทโอนเงินหนึ่งหมื่นหยวน
หมายเหตุ: ดูผลงานของคุณก่อน
หลิงเหอที่โน้มตัวอยู่ยืดหลังตรงขึ้นอีกครั้ง
“คืนให้ก่อนส่วนหนึ่ง”
จากนั้นเธอก็กดรับเงินอย่างรวดเร็ว แล้วค้นหารูปโปรไฟล์ของซงชิงหราน กดเข้าไปและโอนเงินหนึ่งหมื่นหยวนให้อีกฝ่ายรวดเดียว
ขณะเดียวกัน การแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของซงชิงหรานก็ดังขึ้น เธอเหลือบมองแล้วขมวดคิ้วมองหลิงเหอ แต่ไม่ได้กดรับเงินในทันที
หลิงเหอกลืนน้ำลาย มองใบหน้าสวยสงบนิ่งของซงชิงหราน พลางนึกถึงเงินที่ตัวเองหลอกมาโดยแอบอ้างเป็นอีกฝ่าย ใจจึงเต้นไม่เป็นส่ำ แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์คุณหนูไฮโซ เธอก็ยังฝืนใจสบตาอีกฝ่าย
“มองฉันทำไม กดรับเงินสิ” เธอกอดอก น้ำเสียงแข็งกระด้าง
ซงชิงหรานมองเธออย่างพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนมือออก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับเงิน
“แค่หนึ่งหมื่นเองเหรอ?”
“ที่เหลือฉันจะคืนให้หลังได้เงินค่าครองชีพแล้ว! จะทวงอะไรนักหนา!!”
ซงชิงหรานไม่ได้ตอบคำพูดหลังจากนั้น ดูเหมือนจะยังไม่พอใจอยู่บ้าง เธอโยนกระเป๋าลงบนเก้าอี้แล้วหันหลังเดินจากไป
หลิงเหอบ่นในใจ แล้วก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในความฝันจนรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาอีกครั้ง เธอค้นหาบัญชีวีแชทของคุณชายตระกูลฮั่วที่แม่ยัดเยียดให้ แล้วกดบล็อกทันที
จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่รูปโปรไฟล์ของอีกคน สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ เธอต้องเก็บตู้เอทีเอ็มที่ผลิตเงินได้คนนี้ไว้ให้ได้