ปลายนิ้วปัดเส้นผมยาวบางที่ติดอยู่บนลำคอของหลิงเหอออกเบา ๆ ก่อนจะหยุดอยู่บนแก้มบอบบางของหญิงสาว
“อะไรนะ? คนที่เท่าไหร่อะไร? ฉันฟังไม่เข้าใจว่าคุณพูดถึงอะไร”
เธอพยายามลุกขึ้น แต่โจวเหยียนชิงขวางอยู่ตรงหน้า ทั้งยังกดกระโปรงของเธอไว้ เธอจึงทำอะไรไม่ได้เลย
“ฟังไม่เข้าใจเหรอ?”
“งั้นฉันจะพูดให้ชัด ๆ นอกจากฉันแล้ว เธอรู้จักเจ้าของเพจคุยออนไลน์แบบนี้ก่อนหรือหลังฉัน? รู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว?”
“……”
“ไม่พูดหรือไง?”
“……หลังคุณ……”
หลิงเหอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอเผยพิรุธตรงไหน แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นแล้ว โจวเหยียนชิงคงไม่ถึงกับตรวจดูประวัติแชตของเธอได้หรอกนะ
“ที่แท้ก็เพิ่งเดือนกว่าเอง……”
โจวเหยียนชิงหัวเราะเยาะ
“แค่เดือนกว่า เธอก็ยอมไปพบเขา แล้วยังปล่อยให้ของสกปรกพวกนั้นแตะต้องตัวเธออีก?”
“……”
“พี่ชิง ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ……”
“ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ควรคบใคร แต่ไม่รู้จะบอกคุณยังไง คุณก็เห็นแล้วนี่ งานเลี้ยงวันนั้นพ่อแม่ฉันยังไม่มาเลย พวกเขาขายฉันให้ตระกูลฮั่วไปแล้ว……”
“ฉันเองก็มีเหตุผลของฉัน พวกเขาไม่ให้เงินค่าใช้จ่ายฉันเลย ฉันต้องหาเลี้ยงตัวเองด้วยวิธีนี้……ขอผ่อนผันให้ฉันอีกสักสองสามวันได้ไหม……ฉันสัญญาว่าจะคืนเงินให้คุณ!”
“ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นพ่อแม่ของฉัน อย่าถามฉันอีกเลยนะ……” พอคิดเรื่องนั้นขึ้นมา น้ำตาของหลิงเหอก็ไหลพราก เรื่องที่เธอแต่งขึ้นพอพูดออกมาแล้ว ตัวเองยังเกือบเชื่อ เธอจึงร้องไห้สะอึกสะอื้น
ถ้าไม่ใช่เพราะถูกโจวเหยียนชิงกดไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเอแล้วได้ซงชิงหรานช่วยให้ความรู้ด้านกฎหมายอยู่ไม่น้อย หลิงเหอคงพูดออกไปตรง ๆ ว่า ใครใช้ให้คุณโง่ล่ะ โดนฉันหลอกเงินก็สมควรแล้ว คนโง่ก็ต้องถูกคนฉลาดอย่างฉันโกยเงินไปให้หมด