ในหอพัก 444 หวังเซิ่งหนานสะกิดเวินหราน พลางส่งสัญญาณให้เธอมองไปทางนั้น
บนระเบียงหอพักมีถุงทรายแขวนอยู่ ใบนี้หวังเซิ่งหนานซื้อมาแต่แรก บอกว่าคราวหน้าถ้าหลิงเหอโกรธก็ใช้มันระบายอารมณ์ได้ แถมยังได้ออกกำลังกายไปด้วย
แต่หลิงเหอกลับโต้เถียงเสียจนหวังเซิ่งหนานพูดไม่ออก สุดท้ายถุงทรายก็ถูกนำไปวางไว้บนระเบียง
และตอนนี้...
คุณหนูหลิงผู้เคยบอกว่าถุงทรายมีไว้ให้พวกโง่ที่มีแต่กำลังใช้ กำลังสวมถุงมือของหวังเซิ่งหนาน ชกมันทีละหมัด
สภาพเช่นนี้ดำเนินมาได้หลายวันแล้ว
หลิงเหอไม่ถนัดกีฬา เธอสวมเพียงเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นสีขาวตัวโคร่ง ออกมาเหวี่ยงหมัดเตะขาอยู่บนระเบียง แต่ขอบกางเกงขาสั้นกลับบานออกกว้าง หากมีใครยืนมองจากด้านล่างอย่างตั้งใจ ถึงกับเห็นส่วนโค้งนูนตรงต้นขาสีขาวนวลที่สูงขึ้นไปอีกนิด ทั้งอ่อนนุ่มน่ามอง สั่นไหวราวกับเต้าหู้ก้อนหนึ่ง
ลมหายใจของหวังเซิ่งหนานสะดุด เธอยังไม่ทันคิดอะไรให้กระจ่าง ก็เดินไปยืนตรงหน้าหลิงเหอแล้ว
“อย่ายืนขวาง—”
หลิงเหอไม่ทันสังเกตว่ามีคนอยู่ตรงนั้น ยกมือขึ้นก็ชกใส่ทันที แม้เธอจะไม่เคยฝึกเป็นเรื่องเป็นราว แต่เติบโตมาในภูเขา ตั้งแต่เล็กก็วิ่งขึ้นวิ่งลงไปทั่ว ถึงจะเทียบหวังเซิ่งหนานที่ฝึกซ้อมทุกวันไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้อ่อนหัดนัก
แรงหมัดที่ชกออกไปไม่น้อยเลย รอบดวงตาของหวังเซิ่งหนานแดงขึ้นมาทันที
หลิงเหอหันมา แววตาฉายความรู้สึกผิดอยู่ชั่วขณะ แต่แล้วก็เชิดหน้าท้องน้อยขึ้นอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
“วิ่งมาทำไม? ไม่เห็นหรือไงว่าคนอื่นกำลังออกกำลังกายอยู่?!”
หวังเซิ่งหนานยกมือปิดตา พูดอย่างหงุดหงิดว่า “ขอบกางเกงเธอบานขนาดนั้น ฉันกลัวเธอโป๊!”