งานสัมมนาศิษย์เก่าจัดขึ้นตามกำหนด
ฮั่วเจิงสวมสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต กระดุมข้อมือประดับไพลินสีน้ำเงินเข้ม ส่วนเนกไทก็เป็นสีน้ำเงินเข้มแบบเดียวกับคืนนั้น
ทั้งหมดก็เพื่อให้คนในใจได้เห็นเขาเป็นคนแรก
ผู้ช่วยไปรับตัวคนมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนแล้ว
ถึงตอนนั้นเขาจะประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเขากำลังคบหากับดาราสาว
ฮั่วเจิงยกมือกุมอก รู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“เจ้านาย ไม่ดูข้อมูลที่สืบมาได้หรือครับ?” เลขานุการถามอย่างสงสัย
บนโต๊ะมีซองเอกสารหนาเตอะวางอยู่เป็นตั้ง ยังไม่ได้แกะผนึก
กว่าจะรวบรวมข้อมูลทั้งหมดนี้มาได้ ก็ต้องให้คนทำงานล่วงเวลาและเจรจาต่อรองกันแทบตาย ไม่ต้องพูดถึงว่าเซียวเหอเข้าอนุบาลที่ไหน แม้แต่ตอนมัธยมเธอเปลี่ยนเพื่อนร่วมโต๊ะไปกี่คนก็ยังมีข้อมูลครบถ้วน
แต่ไม่ต้องพูดถึงว่าจะหวังโบนัสสักหน่อยเลย ทั้งที่รวบรวมมาได้อย่างยากลำบาก เจ้านายกลับไม่แม้แต่จะหยิบขึ้นมาดู
...เงินเหลือใช้จนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรจริง ๆ
ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยเห็นเจ้านายของตัวเองลนลานจนทำอะไรไม่ถูกแบบนี้มาก่อน
“เก็บไว้ก่อนเถอะ สิ่งสำคัญที่สุดระหว่างคนรักคือความไว้ใจ”
ฮั่วเจิงสั่งส่ง ๆ แล้วก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ราวกับคนที่ขมวดคิ้วสั่งให้เลขานุการสืบข้อมูลอย่างละเอียดที่สุดก่อนหน้านี้ถูกผีสิงไปอย่างไรอย่างนั้น
เลขานุการชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
อย่างไรเสีย เงินที่เสียไปก็ไม่ใช่เงินของเขา