หลิงเหอถือกล้องจิ๋วไร้สายที่อยู่ในมือไปหาซีเยว่
หลังงานสัมมนาศิษย์เก่า เธอก็ไม่ได้ติดต่อกับซีเยว่เกินหนึ่งสัปดาห์แล้ว
โทรศัพท์ไปเรียกเขามาที่เชียนสุ่ยวานทีไร เขาก็มักบอกว่ามีธุระต้องทำ
เธอไม่อยากไปห้องเช่าซอมซ่อของซีเยว่ แต่ในชีวิตจริง เธอรู้จักคนที่เข้าใจเรื่องคอมพิวเตอร์อยู่แค่ซีเยว่คนเดียว
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอก็ทำได้แค่ลองรักษาดู เผื่อจะยังพอมีหวัง
นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านของซีเยว่
ซีเยว่เคยให้กุญแจเธอไว้ ครั้งนี้เธอจึงเข้ามาได้อย่างราบรื่นแทบไม่มีอุปสรรค
เดิมทีหลิงเหอนั่งรออยู่ในห้องรับแขก พลางเล่นเล็บมืออย่างเบื่อหน่าย พอเงยหน้าก็เห็นแสงสว่างบาง ๆ ลอดออกมาจากร่องประตูห้องของซีเยว่
แววสงสัยผุดขึ้นในดวงตาของหลิงเหอ เมื่อนึกถึงท่าทีที่ซีเยว่หวงคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นราวกับของล้ำค่าเมื่อคราวก่อน เธอจึงเขย่งปลายเท้าผลักประตูห้องนอนออก
คอมพิวเตอร์เปิดสว่างอยู่จริง ๆ ในเครื่องมีเกมอยู่น้อยจนน่าสงสาร เกมที่เธอเคยเห็นเมื่อครั้งก่อนก็ถูกลบไปหมดแล้ว หลิงเหอกะพริบตาปริบ ๆ ลองคลิกไปเรื่อยเปื่อย แล้วไม่รู้ทำไมถึงไปกดโดนโฟลเดอร์ที่ซ่อนไว้
หรือซีเยว่จะมีความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้กันนะ
เธอหันกลับไปมองทางประตูแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงกดเข้าไป พอเห็นตัวอักษรสองคำว่า “ฮั่วเจิง” ก็คลิกเข้าไปโดยไม่ลังเล
ยิ่งดูก็ยิ่งขมวดคิ้ว
ข้างในมีแต่ภาพถ่ายภายนอกของสถานที่ที่ดูคล้ายฐานโรงงาน ไม่มีอะไรพิเศษเลย
หลิงเหอออกจากโฟลเดอร์อย่างเบื่อหน่าย แล้วก็เห็นสัญลักษณ์บับเบิลเขียวที่ด้านล่างของหน้าจอ แม้ซีเยว่จะเพิ่มช่องทางติดต่อกับเธอแล้ว แต่เธอรู้ว่าเขาก็เหมือนเธอ มีบัญชีอยู่สองบัญชี