ห้อง 1802 ชั้นล่าง
ชายหนุ่มหน้าตาสุภาพกำลังยืนจัดเนกไทอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ มือถือน้ำหอมที่ขึ้นชื่อในโลกออนไลน์ว่าผู้หญิงชอบที่สุด เตรียมจะฉีดใส่ตัว
จู่ ๆ ประตูก็ถูกเคาะดังปัง ๆ
ใบหน้าสุภาพพลันเผยรอยยินดีขึ้นมา
“มาแล้ว มาแล้ว”
เปิดประตูออกไป ยังไม่ทันได้พูดสักคำ หมัดหนึ่งก็ซัดเข้าที่หน้า เจ็บจนเห็นดาวระยิบระยับ
ชายหนุ่มที่ตามมาด้วยพุ่งเข้าไปในห้อง ตรวจค้นทั่วห้องพักโรงแรม แทบอยากยกเตียงขึ้นมาดูให้รู้แล้วรู้รอด
เมื่อไม่เห็นใคร เขาก็คว้าผมยาวถึงนิ้วของชายหนุ่ม กระชากไปด้านหลังทันที
“คนอยู่ไหน?”
“คุณหนูใหญ่ครับ หลิงเหออยู่ไหน?!”
ชายหนุ่มเพิ่งถูกเซียรุ่ยต่อยไปสองหมัด ยังถูกซวี่หมู่กระชากหนังศีรษะบิดไปด้านหลังอีก ซวี่หมู่เพิ่มแรงเมื่อไร เขาก็เจ็บเมื่อนั้น เจ็บจนทั้งน้ำตาทั้งน้ำมูกไหลพราก เซียรุ่ยตบหน้าเขาเพิ่มอีกหลายฉาด ก่อนจะเหวี่ยงเขาลงพื้นราวกับเหวี่ยงขยะ จากนั้นลุกขึ้นยืนแล้วยกเท้าเตะชายหนุ่มกระเด็นไปหลายเมตร
ชายหนุ่มกุมท้องด้วยความหวาดกลัว
เขากลัวจนฉี่ราด รีบร้องขอความเมตตาและยอมรับผิด
เขาร้องไห้จนเวียนหัวตาลาย แทบมองไม่เห็นหน้าคนที่กำลังซ้อมเขา
บนใบหน้าของซวี่หมู่ยังมีรอยแผลอยู่ ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งทะเลาะวิวาทกันใต้โรงแรมและยังเอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้ ความโกรธอัดแน่นอยู่ในอก พอมีที่ให้ระบาย เขาก็เหยียบลงบนหน้าชายหนุ่มตรง ๆ ทันที
น้ำตากับเลือดจากมุมปากเปื้อนพื้นรองเท้า ซวี่หมู่ถามว่า
“หลิงเหออยู่ไหน?”
ชายหนุ่มสะอึกสะอื้น “ผมไม่รู้... หลิงเหออะไร... คุณหนูใหญ่อะไร ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น...”
“ยังจะเสแสร้งอีก?” ซวี่หมู่ยกเท้าเตะหน้าเขาเบา ๆ
“ผมไม่รู้จริง ๆ... เธอยังไม่มา... ผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าอีกแล้ว...”
ชายหนุ่มร้องไห้คร่ำครวญ สำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง
ถ้ารู้แต่แรกว่าจะไปหาเรื่องตัวปัญหาสองคนนี้ ต่อให้มีความกล้าสักร้อยคน เขาก็ไม่มีวันส่งข้อความแบบนั้นไปหาคุณหนูใหญ่แน่