ผ้าดำที่ปิดตาหลิงเหอร่วงลงพื้นเบา ๆ
หลิงเหอได้ยินเสียงจุ๊ปากเบา ๆ ก่อนจะเห็นใบหน้าไร้อารมณ์ของโจวเหยียนชิง
หลิงเหอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างวาบผ่านดวงตาของเขา ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
แต่เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าของเขาก็กลับมาประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง
หลิงเหอเผยอริมฝีปาก อยากอธิบาย แต่ก็ไม่รู้ว่าควรอธิบายเรื่องอะไร
“ที่แท้เบบี๋ก็อยากให้เขามาช่วยมากกว่านี่เอง”
หลังให้การกับตำรวจเสร็จ คืนนั้นโจวเหยียนชิงก็พาหลิงเหอไปที่บ้านพักตากอากาศของเขาในเมืองหวยไห่
กลางคืน หลังอาบน้ำเสร็จ โจวเหยียนชิงจูบริมฝีปากของหลิงเหอเบา ๆ แล้วเลิกผ้าห่มขึ้น ก่อนจะล้วงมือลงไป
โจวเหยียนชิงเป็นคนมีลูกเล่นแพรวพราวอยู่แล้ว ก่อนคบกันทางออนไลน์ เขาก็ชอบซื้อ “ของ” มาให้หลิงเหอ
โจวเหยียนชิงกดเอวที่งอตัวของหลิงเหอไว้ นิ้วมือจมลึกลงไป สัมผัสนุ่มลื่น
เขาหรี่ตาลงแล้วถามว่า “เบบี๋ จะโทรหาหนุ่มตำรวจเฉินของคุณไหม”
หลิงเหอยังไม่ได้สติ
โจวเหยียนชิงพลิกตัวเธอให้คว่ำลง มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของเธอไว้
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง เธอจำไม่ค่อยได้แล้ว รู้เพียงว่าตัวเองนอนคว่ำอยู่บนเตียง ถูกโจวเหยียนชิงจับคางเชยขึ้นมาจูบ กลิ่นคาวหวานคล้ายสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในปาก
วินาทีถัดมา หลิงเหออ้าปากกว้างอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ ทว่าเสียงกรีดร้องกลับถูกกลืนหายไปในริมฝีปากและฟันของทั้งคู่