ซูเว่ยหลานไม่รู้ว่าเฉินจิ่งเหอพูดอะไรกับครอบครัวเฉิน แต่พอนางจัดการงานเสร็จ
พ่อของเฉินรินน้ำให้ซูเว่ยหลานด้วยตัวเอง สายตามีความอบอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย: "ดื่มน้ำหน่อย งานหนักๆ ในบ้านทำให้เธอลำบากแล้ว"
ซูเว่ยหลานรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง รับแก้วน้ำด้วยสองมือ เม้มริมฝีปากแล้วพูด: "คนในครอบครัวเดียวกันไม่ต้องพูดจาเกรงใจกัน"
นางเห็นท้องฟ้าเป็นสีน้ำเงินเข้ม ใกล้จะมืดสนิทแล้ว จึงเงยหน้าดื่มน้ำในแก้วจนหมด "มืดแล้ว เราต้องกลับบ้าน ไม่งั้นเดี๋ยวจะมองไม่เห็นทาง"
เฉินจิ่งเหอมองดูท่าทางที่ไม่ค่อยถนัดของนาง แววตาปรากฏรอยยิ้ม: "ได้"
ครอบครัวเฉินส่งพวกเขาออกไปที่หน้าประตู
ท่าทีต่างจากตอนที่พวกเขาเพิ่งเข้ามาอย่างเห็นได้ชัด แม้จะไม่ได้สนิทสนมกับซูเว่ยหลานมากนัก แต่ก็ไม่ได้มองนางเป็นคนร้ายที่มาแย่งสามีของใครเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ซูเว่ยหลานคิดว่าครอบครัวเฉินเป็นคนดีจริงๆ ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ ก็ยังสามารถแสดงสีหน้ายิ้มแย้มได้อย่างรวดเร็ว
นางหยุดยืนที่หน้าประตู ชะงักเล็กน้อยแล้วกำชับ: "ถ้ามีอะไรในบ้านก็มาหาฉันได้ ไม่ต้องเกรงใจ"
พ่อและแม่ของเฉินต่างตะลึง พยักหน้ารับเบาๆ: "อือ อือ..."
...
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงนกหวีดของหมู่บ้านดังขึ้น เสียงหวีดแหลมๆ บอกให้ทุกคนรู้ว่าถึงเวลาต้องลงไปทำงานในไร่แล้ว
ตอนนี้เป็นช่วงฤดูเก็บเกี่ยว ข้าวสุกแล้ว ถึงเวลาเก็บเกี่ยว
ซูเว่ยหลานรับงานที่ได้รับมอบหมาย ม้วนแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น ถือเคียวลงไปในนา
เฉินจิ่งเหอไปกับนางด้วย