“เถ้าแก่ครับ เอาเกี๊ยวหมูต้นหอมสองจานครับ!”
“ได้เลย!”
“รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วเราจะได้รีบกลับมหาวิทยาลัย ก่อนสี่ทุ่มครึ่งน่าจะกลับถึงหอพักทัน!”
เฉินเป่ยพูดอย่างจริงจัง
เขาไม่มีความคิดจะพาหลี่ชูหนานไปเปิดห้องพักเลยแม้แต่น้อย
ล้อเล่นน่า
ถ้าไปเปิดห้องพักแล้วเกิดเธอมาเกาะติดเขาขึ้นมาจะทำยังไง?
ถ้าเธออยากคบกับเขาขึ้นมาจะทำยังไง?
เขายังหาเงินได้ไม่ครบเลย!
ถ้าคบกันจริง ๆ จนตกลงเป็นแฟนกันแล้ว เขาจะไปทักสาวตามถนนได้อย่างเต็มปากเต็มคำได้ยังไง?
อีกอย่าง หลี่ชูหนานก็ไม่ใช่ตัวเลือกแรกของเฉินเป่ยด้วย
“เฉินเป่ย ทำไมฉันรู้สึกว่านายกลัวว่าฉันจะกินนายเข้าไปเลยล่ะ!”
“ฉันเป็นผู้หญิงนะ นายจะเสียเปรียบตรงไหนกัน?”
“เรื่องนี้ก็พูดยากนะ!”
“ผู้ชายออกไปข้างนอกก็ต้องปกป้องตัวเองให้ดีเหมือนกัน”
“อย่าหลงกลผู้หญิงง่าย ๆ ล่ะ!”
เฉินเป่ยกินเกี๊ยวไปพลาง จงใจรักษาระยะห่างจากหลี่ชูหนานไปพลาง
แต่ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดมาก
ตอนที่นายรุกเข้าหา เธอก็มักจะถอยหนีไปโดยไม่รู้ตัว
แต่พอนายไม่รุกแล้ว จงใจรักษาระยะห่าง เธอกลับเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้เอง
แทบจะเหมือนพยายามยั่วนายเลยด้วยซ้ำ
เพื่อพิสูจน์เสน่ห์ของตัวเอง
พอยั่วนายไม่สำเร็จ เธอก็จะเริ่มหัวปักหัวปำ
ยิ่งอยากได้ตัวนายมากขึ้นไปอีก
ของที่มักไม่ได้มาง่าย ๆ นั่นแหละดีที่สุด
ผู้ชายที่ได้มาง่าย ๆ ต่อให้รวยแค่ไหน เธอก็ยังรู้สึกว่า “ก็แค่นั้นเอง!”
หลี่ชูหนานยอมรับ
ว่าเธอเริ่มหัวปักหัวปำอยู่บ้างจริง ๆ