หลี่จวินอี้ตกตะลึง!
เขามองเฉินเป่ยด้วยสีหน้างุนงง
หมอนี่ถึงกับเพิ่มเพื่อนสาวใส่กางเกงโยคะสองคนในวีแชทได้อย่างหน้าตาเฉยจริง ๆ
แถมทั้งคู่ยังหน้าตาดีไม่น้อย
เดิมทีเราสองคนก็เป็นแค่หนุ่มจืด ๆ เหมือนกัน ทำไมนายถึงจู่ ๆ กลายเป็นหมาป่าสงครามไปได้ล่ะ?
เป่ยจ๋า นายเปลี่ยนไปแล้ว!
นายทำให้ฉันรู้สึกแปลกหน้า แถมน่ากลัวอีกต่างหาก!
“พี่ครับ ช่วยส่งวีแชทของสาวสักคนให้ผมได้ไหม?”
“จวินอี้ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากส่งให้ แต่สาวใส่กางเกงโยคะที่สนามกีฬา นายรับมือไม่ไหวหรอก!” เฉินเป่ยตบบ่าเขา
“แล้วพี่รับมือไหวหรือไง?”
หลี่จวินอี้ถาม
“พี่ก็ไม่ได้คิดจะจีบพวกเธอสักหน่อย!”
“ถ้าไม่จีบ แล้วพี่เพิ่มวีแชทพวกเธอทำไม?”
“เป็นเพื่อนธรรมดา ๆ เพิ่มรายชื่อเพื่อนสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจุดประสงค์ของนายจะบริสุทธิ์ขนาดนั้น เป็นผู้ชายเหมือนกัน นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายคิดอะไรสกปรกอยู่?”
“ฮึ! สองคนนั้น คนหนึ่งมีแฟนแล้ว เมื่อวานยังเพิ่มวีแชทหนุ่มหล่อคนอื่น ส่วนอีกคนใส่กางเกงโยคะหว่านเสน่ห์จับผู้ชาย ไม่มีใครธรรมดาสักคน!”
“สาวระดับนี้ บ่อปลาลึกจะตาย!”
“นายกับพวกเธออยู่กันคนละระดับ อย่าเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่ง ๆ นี่เลย!”
เฉินเป่ยเตือนด้วยความหวังดี
“ชิ ขี้เหนียว ไม่ส่งก็ไม่ต้องส่ง!”
“นายไม่ให้ ฉันขอเองก็ได้!”
“นายยังเข้าหาสาวสำเร็จได้เลย ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะทำไม่ได้!”
หลี่จวินอี้พูดอย่างไม่ยอมแพ้