“หึ!”
“บอกว่าฉันน่าเบื่อเหรอ แกต่างหากที่เป็นผู้หญิงหน้าเงินน่าเบื่อ!”
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าในมือถือแกยังแชตกับผู้ชายคนอื่นพร้อมกันอีกหลายคน คิดว่าฉันโง่หรือไง!”
“ฉันก็แค่เล่น ๆ กับแกเท่านั้นแหละ!”
อู๋ปินไม่คิดจะไว้หน้าซูหยาเลยแม้แต่น้อย
พวกเราก็แค่ออกมาเที่ยวกัน แกคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่รู้ว่าแกเป็นคนยังไง?
“ไสหัวไป แกไปให้พ้น!”
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ถ้าจะทะเลาะกัน กรุณาออกไปทะเลาะข้างนอก อย่ารบกวนลูกค้าคนอื่นในร้านครับ!”
“หึ! ไปก็ไปสิ!”
ซูหยากับอู๋ปินแยกทางกัน
ก่อนจากไป เธอยังถลึงตามองเฉินเป่ยอย่างเคียดแค้น
ราวกับที่วันนี้เธอซื้อกระเป๋าไม่ได้เป็นความผิดของเฉินเป่ยทั้งหมด
“เฉินเป่ย นายรู้จักซูหยาด้วยเหรอ?”
“ทำไมสายตาที่เธอมองนายเหมือนมีความแค้นอยู่ด้วย พวกนายมีเรื่องบาดหมางกันหรือเปล่า?”
สวี่หมานหลี่สังเกตได้ละเอียดมาก
สัญชาตญาณของผู้หญิงก็แม่นยำมากเช่นกัน
แม้ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูหยากับเฉินเป่ยจะไม่ได้พูดกันสักคำ
แต่แค่มองตากัน ก็พอจะดูอะไรออกได้บ้าง
“รู้จักกันจริงครับ!”
“ก่อนหน้านี้ผมเคยจีบซูหยา ตอนนั้นผมค่อนข้างโง่ ไม่รู้จักวิธีรับมือกับความรักเลย”
“ผมคิดว่าแค่ดีกับเธอ เธอก็คงค่อย ๆ ซาบซึ้งใจ”
“แต่ผมคิดผิด ผิดมหันต์เลย!”
“ครั้งหนึ่งผมบังเอิญเห็นมือถือของเธอ แล้วพบว่าในวีแชทเธอแชตกับผู้ชายพร้อมกันถึงสิบแปดคน ส่วนผมอยู่ลำดับสุดท้าย!”
“ตอนนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองน่าขำที่สุด ทุ่มเทความรู้สึกให้เธอมาตั้งปีครึ่ง แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นแค่ตำแหน่งกิ๊กสำรองลำดับที่สิบแปด!”