ลี่เหยี่ยนโจวจึงลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้
ก่อนออกจากบ้าน ท่านประธานลี่เรียกฟ่านอวี้เหมย์กับสามีเข้ามา กำชับเบา ๆ อีกสองสามประโยค
ฟ่านอวี้เหมย์ฟังแล้วตาโต พยักหน้ารัวทันที
จากนั้นจึงถือกล่องข้าวใส่โจ๊กหมูที่ลี่เสี่ยวถังเพิ่งต้มเสร็จ ลากลูกชายมุ่งหน้าไปสถานีอนามัย
ในห้องพักฟื้นของสถานีอนามัย หลินเจี้ยนเวยพิงหัวเตียงอยู่ หน้าผากพันผ้าก๊อซ ใบหน้าซีดเซียว
ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอเงยหน้าขึ้นมอง
ฟ่านอวี้เหมย์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มประจบ ข้างหลังคือลี่เหยี่ยนโจวที่ทำหน้าไม่เต็มใจ
“เวยเวยจ๊ะ แม่พาเหยี่ยนโจวมาหาหนูแล้ว” ฟ่านอวี้เหมย์วางกล่องข้าวอะลูมิเนียมไว้ที่หัวเตียง “แล้วยังต้มโจ๊กมาให้ด้วย รีบกินตอนร้อน ๆ เถอะ”
หลินเจี้ยนเวยไม่ตอบ ได้แต่มองพวกเขานิ่ง ๆ
ฟ่านอวี้เหมย์ผลักลูกชาย “ยังไม่รีบขอโทษเวยเวยอีก!”
ลี่เหยี่ยนโจวอิดออดอยู่นาน กว่าจะเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน “ขอ...ขอโทษ”
“ฉันไม่ยอมรับ” หลินเจี้ยนเวยเงยหน้า
“เวยเวย อย่าพูดอย่างนั้นสิ!” ฟ่านอวี้เหมย์รีบไกล่เกลี่ย “ผัวเมียที่ไหนมีแค้นค้างคืนล่ะ? เหยี่ยนโจวมันรู้ว่าผิดแล้ว ต่อไปต้องแก้ไขแน่! หนูกลับบ้านกับแม่ก่อนเถอะนะ เรากลับไปใช้ชีวิตดี ๆ ด้วยกัน โอเคไหม?”
“กลับบ้านเหรอ?” หลินเจี้ยนเวยหัวเราะเบา ๆ “กลับ ‘บ้าน’ ที่ฉันอาจถูกตีตายได้ทุกเมื่อน่ะหรือ?”
ลี่เหยี่ยนโจวอดรนทนไม่ไหวในที่สุด “หลินเจี้ยนเวย! พอแล้วนะ! เรื่องวันนี้มันยังไงกันแน่ ตัวเธอเองก็รู้ดีแก่ใจ!”
“แน่นอน ฉันรู้ดี” หลินเจี้ยนเวยเผชิญสายตาเขา “เธอตีฉันจนสภาพนี้ ป้า ๆ ในหมู่บ้านทหารเห็นกันหมด”