บรรดาป้าน้าอาพูดกันไปต่าง ๆ นานา ยิ่งฟังยิ่งน่าเกลียด น้ำลายแทบจะท่วมคนตาย
เฉียวซูเหยาหน้าซีดเผือดสลับแดงก่ำ ราวกับถูกถอดเสื้อผ้ากลางตลาด อับอายขายหน้าจนอยากจะตาย
คำพูดของหลินเจี้ยนเวยนั้นจริงบ้างเท็จบ้าง ชี้แจงเรื่องงานแล้วก็ตราหน้าให้เธอกลายเป็นจำเลย
อีกทั้งสีหน้าเปรอะเลือดของหลินเจี้ยนเวย ใครเห็นก็ต้องสงสารฝ่ายผู้เสียหาย
"พวกปากมากหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!" ลี่เหยี่ยนโจวแผดเสียง "ป้าซูเหยาไม่ใช่คนแบบนั้น! เป็นหลินเจี้ยนเวยที่คอยหาเรื่องป้าต่างหาก เธอแย่งงานของป้าซูเหยาไป!"
เขาทำท่าจะจับตัวหลินเจี้ยนเวยอีก "หลินเจี้ยนเวย! แกรีบบอกทุกคนให้ชัดเจน! ป้าซูเหยาไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! แกสะดุดเอง!"
แต่มือของเขาเพิ่งยื่นออกไป หลินเจี้ยนเวยก็ทำท่าตกใจสุดขีด กอดแขนป้าหวังแน่น
"ใ...ใช่...เปล่าค่ะ ดิฉันสะดุดเอง...พวกคุณไม่ได้ตีฉัน..."
ท่าทางเหมือนถูกข่มเหงแต่ไม่กล้าเอ่ยปากนี้ กลับยิ่งทำให้ความผิดของลี่เหยี่ยนโจวชัดเจนขึ้น
"แกถอยไปไกล ๆ เลย!" ป้าหวังผลักลี่เหยี่ยนโจวกลับไป "ทำคุณหลินตกใจขนาดนี้ ยังจะกล้าปฏิเสธว่าพวกแกไม่ได้ทำอีกเหรอ?!"
นางหันไปหาหลินเจี้ยนเวย "เขาว่ากันว่า ยอมรื้อวัดสิบแห่ง ดีกว่าทำลายชีวิตคู่หนึ่ง แต่วันนี้ป้ายอมเป็นคนชั่วดีกว่า"
"คุณหลิน หย่าเลยนะ!"
"ใช่! หย่าไปเลย!"
"ไอ้หนุ่มตระกูลลี่ ถ้าแกไม่ชอบเขา ก็บอกให้ชัด ๆ ไปเลยสิ! ดูที่แกทำเขาได้เลือดโซมตัวขนาดนี้ อีกหน่อยจะต้องตายกันข้างหนึ่งแน่!"