หลังมาถึงอเมริกา งานของเฉินจี้ก็ยุ่งเป็นพิเศษ
ตารางงานแน่นเอี้ยด แม้แต่เวลาพักก็ต้องแย่งชิงกันหาออกมา
คนหนุ่มสาวกลุ่มนี้ชินกับจังหวะชีวิตที่วุ่นวายเช่นนี้มานานแล้ว พวกเขาหลับได้ทุกที่ทุกเวลา แม้แต่ตอนกินข้าวก็ยังหรี่ตาฝันถึงโจวกง ใช้เวลาพักสั้น ๆ ที่แทรกอยู่ระหว่างวันฟื้นฟูทั้งร่างกายและจิตใจ
ตั้งแต่เฉินจี้บอกเหอซีบนเครื่องบินว่าเหรียญทองแดงมีประโยชน์อย่างไร ในที่สุดเหอซีก็ไม่ต้องพองแก้มเป่าถุงพลาสติกอีก
เฉินจี้พันเชือกดำเหรียญทองแดงหลายรอบแล้วสวมเป็นสร้อยข้อมือ จี้เหรียญทองแดงแนบอยู่กับกระดูกข้อมือของเขา
สะดวกให้เหอซีสัมผัส และสะดวกให้เขารับรู้ถึงอุณหภูมิด้วย
เหอซีรู้ว่าเฉินจี้ยุ่งมากในช่วงสองวันนี้ เพราะตอนที่เขาฉวยเวลาพักผ่อนกลับไม่ได้ฝันเลย เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยจนร่างกายต้องการหลับสนิทสักงีบ
เธอมุดเข้าไปแล้วเห็นแต่ความว่างเปล่าที่คุ้นเคย จึงถอยออกมา ไม่ได้เรียกชื่อเขาไปรบกวนเหมือนครั้งก่อน
ตอนเฉินจี้ทำงาน เหอซีก็เล่นอยู่ข้างนอกคนเดียว ส่วนตอนเฉินจี้พัก เธอก็เดินเตร่ไปเรื่อย เปรียบเทียบว่าทิวทัศน์บ้านเมืองของอเมริกากับออสเตรเลียต่างกันอย่างไร
เธอยังได้ผีต่างชาติแถวนี้มาเป็นเพื่อนอยู่หลายตน เหอซีดูออกว่าพวกเขามีจิตใจดี จึงยินดีคบหาด้วย
เพื่อนผีทั้งหลายกระตือรือร้นอาสาเป็น “ไกด์” ให้เหอซี แม้ทั้งสองฝ่ายจะสื่อสารกันไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ในฐานะที่เป็นผีเหมือนกัน พวกเขาก็มีความรู้สึกบางอย่างที่คนทั่วไปยากจะเข้าใจ จึงเข้ากันได้ดี