หลังจบการแสดง หยางรุ่ยเสนอให้พาทุกคนไปกินปิ้งย่าง
ก็เป็นร้านปิ้งย่างชื่อดังในย่านนั้นที่แดเนียลพูดถึงนั่นแหละ
ตอนพวกเขาไปถึงก็ค่อนข้างดึกแล้ว แต่ในร้านยังมีคนอยู่เต็มไปหมด
เจ้าของร้านบอกว่าพวกเขามาถูกจังหวะพอดี ห้องส่วนตัวชั้นบนเพิ่งว่างลง แถมตอนนี้ก็ไม่มีลูกค้ารอคิวแล้ว
ทุกคนจึงขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับลีโอและพนักงานอีกสองสามคน ท่ามกลางสายตาแปลก ๆ ของลูกค้าในร้าน
เมนูตกอยู่ในมือแดเนียล เขามองอาหารสารพัดอย่างในนั้นแล้วอยากลองไปหมดทุกจาน
หยางรุ่ยเตือนว่าอย่าสั่งเยอะเกินไป เขาถึงหยุดมือได้
อย่างแรกที่มาเสิร์ฟคือเหล้าผลไม้ขึ้นชื่อของร้าน เพิ่งหยิบออกมาจากตู้เย็น พอดื่มในอากาศแบบนี้ก็เย็นจนชาไปถึงปาก แต่กินคู่กับปิ้งย่างแล้วเข้ากันพอดี
“คืนนี้ทุกคนทำได้ดีมาก ชนแก้วกันหน่อย!” หยางรุ่ยเป็นคนเริ่มชวน พลางชูแก้วขึ้นสูง
ทุกคนจึงยกแก้วตามอย่างไม่ขัดน้ำใจ
มีเพียงของเหลวในแก้วเฉินจี้เท่านั้นที่สีไม่เหมือนของคนอื่น
แดเนียลเหลือบมอง “นายดื่มน้ำผลไม้เหรอ??”
เฉินจี้ไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติ เขายกแก้วไปแตะแก้วแดเนียลตามมารยาท แล้วดื่มน้ำผลไม้จนหมด ก่อนจะนั่งลงตามเดิม
แดเนียลถาม “นายบรรลุนิติภาวะแล้วใช่ไหม”
เฉินจี้คีบสลัดผักเข้าปาก “อืม”
“นายบอกว่าพ่อคุมเข้ม แต่ตอนนี้ก็บรรลุนิติภาวะแล้ว เหล้าผลไม้ที่รสชาติแทบไม่ต่างจากน้ำผลไม้แบบนี้ นายก็น่าจะดื่มได้แล้วนะ”
แดเนียลเป็นคนอัธยาศัยดี พูดไปก็รินเหล้าผลไม้ใส่แก้วเปล่าของเฉินจี้ไปด้วย “เป็นเมนูขึ้นชื่อของร้านนี้เลยนะ ลองชิมดู”
เฉินจี้มองฟองอากาศที่ลอยขึ้นในแก้ว สูดกลิ่นเหล้าจาง ๆ แล้วไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ เพียงกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
หลังจากนั้น ทุกคนก็สนใจแต่กินอาหารและคุยกัน ทั้งยังสั่งเครื่องดื่มอย่างอื่นเพิ่ม ไม่มีใครสนใจว่าเฉินจี้ดื่มเหล้าผลไม้นั่นหรือเปล่า
แก้วเหล้าถูกลืมทิ้งไว้ตรงมุม ฟองอากาศในนั้นค่อย ๆ ลดน้อยลง
เหอซีที่ได้แต่นั่งมองอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจจนแทบแย่!!