เจ็บเหลือเกิน เสิ่นอวิ๋นเหอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเจ็บตายอยู่แล้ว
เปลือกตาราวกับถูกกาวติดไว้ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ลืมไม่ขึ้น ท่อนล่างปวดร้าวอย่างรุนแรง ทั้งยังมีของเหลวอุ่น ๆ ไหลออกมา พร้อมกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
เมื่อครู่ก่อน เธอยังขับรถกลับจากเลิกงานพลางฟังหนังสือเสียง พอฟังถึงช่วงที่ชวนให้คับแค้นใจ อารมณ์ก็พุ่งพล่านจนเผลอสะดุ้ง รถจึงพุ่งชนสะพานข้างทาง
หรือว่าเธอยังไม่ตาย? ใครก็ได้ช่วยโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือให้ที!
แต่ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ? เสิ่นอวิ๋นเหอลองขยับตัว ช่วงบนยังดีอยู่หรือเปล่า?
“คุณนายใหญ่ อย่าขยับนะคะ ท่านผู้บัญชาการกับหมอทหารกำลังจะมาแล้ว อดทนอีกสักหน่อยนะคะ”
คุณนายใหญ่? ท่านผู้บัญชาการ? อะไรกันเนี่ย?
เสิ่นอวิ๋นเหอพลันยกตัวขึ้น เลือดจากท่อนล่างไหลทะลักหนักกว่าเดิม ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เธอลืมตาขึ้นได้
“คุณหนู...?”
“คุณนายใหญ่...?”
เธอไม่ได้อยู่ในรถ และไม่ได้ лежอยู่ข้างสะพาน แต่กลับนอนอยู่ในห้องที่ตกแต่งแบบโบราณ
ใบหน้าสองคนตรงหน้าทำเอาเธอตกใจจนแทบสลบไปอีกครั้ง
เสิ่นอวิ๋นเหอตกตะลึง “พวกคุณ...เป็นใคร?”
หญิงชราหวาดกลัวจนแทบทำอะไรไม่ถูก เช็ดน้ำตากับเหงื่อพลางพูดว่า “คุณนายใหญ่ ฉันคือแม่นมฟางที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายคุณค่ะ!”
หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น “คุณหนู ฉันคือสาวใช้เสี่ยวเหลียนของคุณค่ะ คุณเป็นอะไรไปหรือคะ?”
เสิ่นอวิ๋นเหอไม่มีแก่ใจจะสนใจความเจ็บปวดของร่างกายแล้ว เธอมองหญิงชรากับหญิงสาวอย่างงุนงง แล้วฉันเป็นใคร? อยู่ที่ไหนกัน?
หญิงชรากับหญิงสาวเองก็ไม่มีเวลาสนใจท่าทีประหลาดของเสิ่นอวิ๋นเหอ ต่างคนต่างลนลาน ตะโกนเรียกคนมาช่วย
ความเจ็บปวดดึงสติของเสิ่นอวิ๋นเหอกลับมา ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอพรั่งพรูเข้ามาในหัว
ร่างของเสิ่นอวิ๋นเหอแข็งทื่อ ซวยแล้ว เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายจริง ๆ ด้วย!
หมายความว่าเธอในโลกคู่ขนานประสบอุบัติเหตุรถชนจนเสียชีวิต แล้วมาเข้าร่างเสิ่นอวิ๋นเหอ ตัวประกอบสาวงามซื่อบื้อผู้มีชื่อแซ่เดียวกับเธอในนิยายยุคสาธารณรัฐที่ฟังก่อนเกิดอุบัติเหตุนั่นเอง
เสิ่นอวิ๋นเหอพอจะเข้าใจแล้วว่าเจ้าของร่างดื่มยาบำรุงครรภ์เข้าไปหนึ่งชาม แล้วก็แท้งลูก
นี่มันพล็อตอะไรกัน? ทำไมไม่ให้เธอทะลุมาอยู่ก่อนแต่งงานล่ะ?
“คุณเขยกลับมาแล้วค่ะ” เสี่ยวเหลียนพูดอย่างยินดี
เสียงทุ้มต่ำเย็นชาเอ่ยขึ้นว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
แม่นมฟางตอบว่า “ท่านผู้บัญชาการใหญ่ คุณนายใหญ่...เธอแท้งลูกแล้วค่ะ”
สติของเสิ่นอวิ๋นเหอกระจ่างชัดขึ้นอย่างสิ้นเชิง เธอทะลุเข้ามาในนิยายแน่นอน แต่ที่นี่ไม่ได้มีแค่ตัวละครกระดาษในนิยาย ทุกคนล้วนมีชีวิตจริง
คุณเขยที่เสี่ยวเหลียนพูดถึง น่าจะเป็นสามีของร่างนี้ เซี่ยจิ่งเหยา!
ตอนนี้เสิ่นอวิ๋นเหอยังคงขดตัวอยู่บนพื้น เธอเงยหน้าขึ้น สายตาประสานกับดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำจนยากหยั่งถึง
เสิ่นอวิ๋นเหอจ้องชายตรงหน้าเขม็ง แววตากับสีหน้าของเธอชัดเจนว่าเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า
นี่คือพระเอกในนิยาย ผู้เด็ดขาดโหดเหี้ยม ได้ฉายา “หมาป่าแดนตะวันตกเฉียงเหนือ” เซี่ยจิ่งเหยาหรือ?
ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบทหารสีเทาอมฟ้า ดูน่าเกรงขาม ผิวสีน้ำผึ้งค่อนข้างหยาบกร้าน ส่วนสูงอย่างน้อยก็น่าจะเกิน 185 เซนติเมตรใช่ไหม? เครื่องหน้าคมชัดเป็นสัดส่วนราวกับคนสามมิติจากโลกคู่ขนาน คิ้วคมสง่า ดวงตาเย็นชา สันจมูกโด่งตรง คล้ายดาราชายชื่อดังคนหนึ่งอย่างยิ่ง ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายเย็นชา แข็งกร้าว และแฝงความดิบเถื่อน เป็นภาพแทนของชายชาวตะวันตกเฉียงเหนืออย่างชัดเจน
เสิ่นอวิ๋นเหอกะพริบขนตาอยู่สองสามครั้ง แล้วถอนหายใจเงียบ ๆ
เจ้าของร่างมีหน้าตาคล้ายแม่ของเธอ มีลักษณะของหญิงสาวเจียงหนาน ตัวเล็กบอบบาง แม้ถูกสาวใช้กับหญิงรับใช้คลุมด้วยผ้าห่มหนา ๆ แล้ว ก็ยังดูตัวเล็กนิดเดียว
เสิ่นอวิ๋นเหอยังไม่รู้ว่าหน้าตาของตัวเองเป็นอย่างไร จำได้เพียงว่าในนิยายบอกว่างามล่มเมือง งามจนมัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา น่าเสียดายที่เป็นคนซื่อบื้อซึ่งมีดีแค่หน้าตา ความทุกข์ยากทั้งหมดที่เธอเผชิญ ล้วนเกิดจากความงามเป็นต้นเหตุ
ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชากแล่นขึ้นมาจากท้องน้อยอีกครั้ง ภาพตรงหน้าเสิ่นอวิ๋นเหอดับวูบ แล้วเธอก็หมดสติไป
เสี่ยวเหลียนกรีดร้อง “คุณหนู...ฟื้นสิคะ...”
เซี่ยจิ่งเหยาตกตะลึงกับภาพตรงหน้าจนตอบสนองช้าไป เขาถึงเพิ่งคิดจะก้มลงอุ้มเธอขึ้นเตียง
แม่นมฟางพูดว่า “ท่านผู้บัญชาการใหญ่ อย่าขยับค่ะ คุณนายใหญ่เสียเลือดมาก อย่าเพิ่งเคลื่อนย้าย ให้หมอดูว่ายังช่วยได้ไหมคะ?” เสียเลือดมากขนาดนั้น เกรงว่าคงไม่รอดแล้ว
เซี่ยจิ่งเหยากำหมัดแน่น “เด็กเป็นยังไงบ้าง?”
แม่นมฟางตอบว่า “เสียเลือดมากขนาดนี้ เด็ก...รักษาไว้ไม่ได้แล้วค่ะ”
คนที่ตามเซี่ยจิ่งเหยามาด้วยคือเสิ่นเพ่ยเหยา คุณนายรองผู้ดูแลเรือนหลังของจวนท่านผู้บัญชาการแทน เมื่อเห็นเซี่ยจิ่งเหยาเป็นห่วงเสิ่นอวิ๋นเหอผู้หญิงสารเลวนั่น ทั้งยังถามไถ่เรื่องเด็ก เสิ่นเพ่ยเหยาก็โกรธจนสีหน้าบิดเบี้ยว เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
“ทำไมเซี่ยจิ่งเหยาถึงสนใจเสิ่นอวิ๋นเหอ? เขาควรจะเกลียดเธอเข้ากระดูกไม่ใช่หรือ? หรือเขาอยากให้เสิ่นอวิ๋นเหอคลอดลูกของเขาออกมา?”
เมื่อเสิ่นอวิ๋นเหอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็งุนงงอีกหน
แสงไฟสีเหลืองนวลสาดทั่วห้อง ม่านแพรหนาหนักบดบังเตียงไม้ขนาดใหญ่ เธอลุกจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพรมหนานุ่ม พลางมองหากระจก
เสิ่นอวิ๋นเหอจ้องคนในกระจก จริงด้วย สวยมาก! แถมยังสาวมากด้วย!
ปลายนิ้วสัมผัสใบหน้าสวยงาม ผิวเนียนละเอียด รูปหน้าออกกลม คิ้วค่อนข้างหนา ดวงตาทรงเมล็ดซิ่ง เป็นความงามที่โดดเด่นด้วยโครงหน้า แม้ไม่แต่งหน้า สวมชุดเรียบ ๆ ก็เป็นใบหน้าที่เหมาะกับจอภาพยนตร์อย่างยิ่ง
ตามเหตุผลแล้ว คนสวยขนาดนี้ไม่น่าจะเป็นคนซื่อบื้อนี่นา? แล้วทำไมชะตาของเสิ่นอวิ๋นเหอในนิยายถึงได้รันทดขนาดนั้น?
ในนิยาย เซี่ยจิ่งเหยาเป็นบุตรชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของราชันแดนตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นแม่ทัพน้อยแห่งกองทัพตระกูลเซี่ย ส่วนเสิ่นอวิ๋นเหอเป็นบุตรสาวอนุภรรยาคนที่หกของนายท่านเสิ่น เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเฟิ่ง เธอเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งของโรงเรียนแพทย์เมืองเฟิ่งก่อนแต่งงานกับเซี่ยจิ่งเหยา
เจ้าของร่างหมั้นหมายกับเซี่ยอวี้ บุตรชายอนุภรรยาคนรองของตระกูลเซี่ย ตอนหมั้นหมายกัน เซี่ยอวี้ยังเป็นบุตรอนุภรรยาอยู่ ส่วนเซี่ยจิ่งเหยาหมั้นหมายกับเสิ่นเพ่ยเหยา บุตรสาวภรรยาเอกของตระกูลเสิ่น เสิ่นเพ่ยเหยาเพิ่งกลับจากเรียนต่อต่างประเทศ เรื่องแต่งงานกับเซี่ยจิ่งเหยาก็กำลังจะลงเอยอยู่แล้ว แต่ในงานเลี้ยงต้อนรับที่ตระกูลเสิ่นจัดให้เสิ่นเพ่ยเหยา เสิ่นอวิ๋นเหอกลับวางยาเซี่ยจิ่งเหยาแล้วปีนขึ้นเตียง ทั้งสองถูกผู้ใหญ่ของตระกูลเซี่ยกับตระกูลเสิ่นจับได้คาหนังคาเขา
เสิ่นเพ่ยเหยาตบหน้าเซี่ยจิ่งเหยากับเสิ่นอวิ๋นเหอในที่เกิดเหตุ และเสนอขอยกเลิกการหมั้นกับเซี่ยจิ่งเหยา
ตอนที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา เจ้าของร่างร้องไห้แทบเป็นแทบตาย บอกว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
นายท่านเสิ่นเรียกร้องให้ท่านผู้บัญชาการเซี่ยรับผิดชอบต่อตระกูลเสิ่น คำตอบรับผิดชอบที่ท่านผู้บัญชาการเซี่ยมอบให้คือ เซี่ยจิ่งเหยาแต่งกับเสิ่นอวิ๋นเหอ เซี่ยอวี้แต่งกับเสิ่นเพ่ยเหยา จวนท่านผู้บัญชาการสลับคู่แต่ง ตระกูลเสิ่นก็สลับเจ้าสาว
ตอนนี้แม่ของเซี่ยอวี้ได้เป็นฮูหยินผู้บัญชาการแล้ว เซี่ยอวี้จึงกลายเป็นบุตรภรรยาเอก การแต่งงานกับเสิ่นเพ่ยเหยา บุตรสาวภรรยาเอกของตระกูลเสิ่น จึงเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก
เพื่อรักษาชื่อเสียงของสองตระกูล ตระกูลเซี่ยจึงแต่งสะใภ้สองคนในวันเดียวกัน ลูกสาวสองคนของตระกูลเสิ่นก็แต่งเข้าจวนท่านผู้บัญชาการพร้อมกันในวันเดียว กลายเป็นข่าวใหญ่ทั่วทั้งเมือง
หลังแต่งงาน เซี่ยจิ่งเหยาอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ข้างนอกตลอด แทบไม่กลับบ้านเก่าตระกูลเซี่ย และยิ่งไม่เคยเหลียวแลเจ้าของร่างแม้แต่ครั้งเดียว
หลังแต่งงาน เสิ่นเพ่ยเหยามีหน้ามีตาอย่างยิ่ง ไม่เพียงช่วยฮูหยินผู้บัญชาการดูแลบ้าน ยังอาศัยความช่วยเหลือจากพี่น้องตระกูลเซี่ยจนโด่งดังไปทั่วเมืองเฟิ่ง ทั้งจัดงานพบปะสังสรรค์ของผู้หญิงสารพัดรูปแบบ ทั้งลงทุนทำธุรกิจหลายอย่าง
เพื่อชดเชยให้เสิ่นเพ่ยเหยา เซี่ยจิ่งเหยาจึงยกตำแหน่งแม่ทัพน้อยแห่งกองทัพตระกูลเซี่ยให้เซี่ยอวี้
ตอนนี้เซี่ยอวี้ได้เป็นแม่ทัพน้อยแห่งกองทัพตระกูลเซี่ยแล้ว ส่วนเสิ่นเพ่ยเหยาก็เป็นคุณนายแม่ทัพน้อย ไม่ว่าจะไปที่ไหน เหล่าคุณนาย คุณหนู และหญิงสาวตระกูลดีก็ต่างพากันประจบเอาใจ
เรื่องที่เจ้าของร่างวางยาเซี่ยจิ่งเหยาแล้วปีนขึ้นเตียงทำให้เธอเสื่อมเสียชื่อเสียง ผู้คนต่างเชื่อว่าหลักฐานทั้งพยานและวัตถุชี้มาที่เธอ ว่าเธอจัดฉากวางยาเซี่ยจิ่งเหยากับตัวเอง มีคนออกมายืนยันว่าเจ้าของร่างแอบชอบเซี่ยจิ่งเหยา ผู้เป็นพี่เขยของตัวเองมานานแล้ว ต่อให้เจ้าของร่างพยายามอธิบายจนปากแทบฉีก ก็ไม่มีใครฟังเธอ
ในนิยาย เซี่ยจิ่งเหยาสืบสวนเรื่องวางยาด้วยตัวเอง ผลลัพธ์ก็ยังชี้ว่าทั้งพยานและหลักฐานเป็นฝีมือเสิ่นอวิ๋นเหอ หลังแต่งงาน เซี่ยจิ่งเหยาจึงไม่เคยเข้าห้องของเจ้าของร่างเลย
เพราะชื่อเสียงพังป่นปี้ เจ้าของร่างซึ่งเดิมทีก็ไม่ฉลาดอยู่แล้วจึงใช้ชีวิตในจวนท่านผู้บัญชาการอย่างหวาด ๆ กล้า ๆ ทำอะไรก็ลำบากไปหมด แต่ไม่นานหลังแต่งงาน เธอก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์
ตั้งครรภ์ได้สามเดือนกว่าแล้ว เซี่ยจิ่งเหยาก็ไม่เคยสนใจเจ้าของร่างกับลูกในท้อง เมื่อวานสาวใช้คนหนึ่งในจวนท่านผู้บัญชาการนำยาบำรุงครรภ์มาให้ บอกว่าเป็นยาที่หมอมีชื่อเสียงซึ่งคุณชายใหญ่หามาให้เสิ่นอวิ๋นเหอ
เสี่ยวเหลียนกับแม่นมฟางดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เจ้าของร่างเองก็ยินดี ในที่สุดเขาก็ยอมรับเธอแล้วหรือ?
แต่หลังจากดื่มยาไปไม่ถึงสองสามนาที เจ้าของร่างก็รู้สึกปวดท้องน้อย จากนั้นเลือดก็ไหลออกมาจากท่อนล่าง
จำได้ว่าในนิยายมีฉากหนึ่ง เสิ่นเพ่ยเหยาบีบคางเจ้าของร่างอย่างได้ใจแล้วพูดว่า “นั่นคือยาทำแท้งที่เซี่ยจิ่งเหยาให้เธอ เขาเกลียดเธอจะตาย จะปล่อยให้เธอคลอดลูกของเขาออกมาได้ยังไง? คนที่เขารักที่สุดคือฉัน ตำแหน่งแม่ทัพน้อยของเซี่ยอวี้ เขาก็ยกให้เพื่อชดเชยฉัน เข้าใจไหม คนซื่อบื้อ? ฮ่า ๆๆ...”
เสิ่นอวิ๋นเหอมองกระจก แล้วยกนิ้วแตะสันจมูกของคนในนั้น “สาว...งาม...ซื่อ...บื้อ!”