แบบนี้ก็จัดการง่ายแล้ว
เธอก้าวเข้าไปในระยะโจมตีอีกครั้ง เถาวัลย์พันรัดก็ดีดตัวขึ้นมา
เธอเบี่ยงตัวหลบการฟาดระลอกแรก ก่อนจะตวัดแส้กลับไปฟาด แล้วถอยออกจากระยะทันที
ทำซ้ำเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ
แถบพลังชีวิตของเถาวัลย์พันรัดมี 100 หน่วย
เมื่อฟาดลงไปเป็นครั้งที่สี่ แถบพลังชีวิตของเถาวัลย์พันรัดต้นนั้นก็ลดลงจนหมดในที่สุด
พืชทั้งต้นกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นกองเศษสีดำ
【ได้รับ: เมือกพืช*1, เส้นใยพืช*3】
ครั้งนี้ไม่มีอาวุธดรอป แถมจำนวนไอเทมที่ได้ก็ไม่เท่ากับต้นก่อนหน้านี้
“ดูท่าอัตราดรอปจะสุ่มสินะ” เหวินซีพึมพำ สายตาจับจ้องไปยังต้นถัดไปแล้ว
เธอทำแบบเดิม
ฟาดหนึ่งทีแล้ววิ่ง หลบการโจมตีได้ก็กลับไปฟาดอีกที แล้ววิ่งหนี
รูปแบบการโจมตีของเถาวัลย์พันรัดเรียบง่ายจนน่าเวทนา วนไปวนมาก็มีแค่กวาดโจมตีกับฟาดใส่ไม่กี่ท่า ขอแค่ไม่โลภฟาดซ้ำ ก็ไม่มีทางโจมตีโดนเธอ
ตอนจัดการต้นรองสุดท้าย จู่ ๆ ก็มีตัวเลขหนา ๆ ปรากฏขึ้นด้านบน
「คริติคอล! พลังชีวิต -38」
“ละเอียดดีแฮะ ยังมีคริติคอลด้วย แต่โอกาสออกนี่น้อยไปหน่อยหรือเปล่า” เหวินซีพึมพำพลางขยับมือไม่หยุด
ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงกว่า เถาวัลย์พันรัดทั้งหมดภายในรัศมี 20 เมตรรอบบ้านนิรภัยก็ถูกกำจัดจนหมดในที่สุด
เหวินซีหยิบขวดน้ำออกจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง แล้วเหลือบมองหน้าต่างสถานะ ค่าพละกำลังลดลงเหลือ 82 ส่วนพลังชีวิตอยู่ที่ 90 เธอว่องไวพอตัว จึงโดนโจมตีไปแค่ครั้งเดียวเพราะพลาดท่า โชคดีที่มีโบนัสป้องกัน เลยเสียพลังชีวิตไปเพียง 10 หน่วย
แต่ความทนทานของกางเกงเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้ว ทนใช้จริง ๆ ไม่ได้เลย
【ยินดีด้วย! ภารกิจกำจัดพื้นที่รอบบ้านนิรภัยสำเร็จ รางวัลกำจัดพื้นที่: เหรียญร้านค้า×20, แต้มคุณสมบัติถาวรที่จัดสรรได้×1】
【เถาวัลย์พันรัด (ทั่วไป) เวลาฟื้นเกิดครั้งถัดไป: 23:59:59】
【สรุปการสังหาร】
เถาวัลย์พันรัดทั่วไป*17
ได้รับสะสม: อาวุธเถาวัลย์หนาม*6, เมือกพืช*39, เส้นใยพืช*43
【แจ้งเตือน: คุณปลดล็อกความชำนาญพื้นฐาน “วิชาแส้ระยะประชิด” แล้ว หลังจากนี้เมื่อใช้อาวุธประเภทแส้ ความเสียหาย +1%】
เหวินซีเกือบสำลักน้ำพ่นออกมา เจ้านี่เกิดใหม่ได้ด้วยเหรอ
ยังดีที่กำจัดไปก็ไม่ได้สูญเปล่า มีรางวัลให้ก็พอแล้ว
เหวินซีจัดสรรแต้มคุณสมบัตินี้ให้กับค่าร่างกาย
ค่าพละกำลังของเธอลดเร็วเกินไป ต่อให้มีความเร็วแต่ไม่มีแรงให้ออกต่อก็ไม่ไหว
ค่าร่างกายกับค่าพละกำลังน่าจะเกี่ยวข้องกันแหละ
ตอนนั้นเอง กระบองเหล็กคงตัดสินใจแล้วว่าเหวินซีจะไม่ใช้มันเป็นอาวุธอีก จึงกลับคืนร่างเป็นเข็มปักผ้า แล้วบินกลับมา
เหวินซีเหน็บมันไว้ตรงปลายแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เก็บของที่ได้จากการต่อสู้ซึ่งกระจายอยู่บนพื้นใส่กระเป๋าเป้ทีละชิ้น แล้วขนกลับเข้าไปในบ้านนิรภัยรวดเดียว
ถึงตอนนี้เธอจะมีกระเป๋าเป้อยู่ 8 ช่อง แต่แค่เครื่องมือสองชิ้นรวมกับอาวุธและน้ำก็ใช้ไปครึ่งหนึ่งแล้ว
เวลาออกไปเก็บของ พยายามเหลือช่องในกระเป๋าเป้ไว้ให้ว่างจะดีกว่า
*
แผนที่ที่ระบบให้มาเป็นสีดำสนิท มีเพียงบริเวณที่เหวินซีเดินผ่านเท่านั้นที่ค่อย ๆ สว่างขึ้น
เมื่อเหวินซีค่อย ๆ เดินห่างจากบ้านนิรภัย พื้นที่บนแผนที่ก็สว่างขึ้นทีละน้อยราวกับหิ่งห้อย
ในป่ามีกลิ่นอายชื้นแฉะ สำหรับคนยุคปัจจุบันที่ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเมืองซึ่งเต็มไปด้วยตึกสูง ประสบการณ์แบบนี้ถือว่าแปลกใหม่ไม่น้อย
ถ้าไม่นับว่าอาจมีเถาวัลย์พันรัดโผล่พรวดออกมาเป็นครั้งคราวน่ะนะ
ตลอดทางเต็มไปด้วยพืชที่เรียกชื่อไม่ถูกและผลไม้ที่ไม่รู้จัก
อะไรที่เก็บได้ เธอก็เก็บติดมือมาด้วย
อาหารในร้านค้าขายแพงมาก
น้ำหนึ่งขวดต้องใช้ 10 เหรียญ
เธอลองใช้ขวานหินฟันต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านบดบังท้องฟ้า
【ไม่สามารถเก็บเกี่ยวได้】
ก็ได้ ต้นไม้สูงไม่ได้แปลว่าจะฟันได้
เดินออกไปอีกประมาณ 500 เมตร ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ต้นไม้เตี้ยลงมา ลำต้นเป็นสีทองอร่ามทั้งต้น ใบดูคล้ายใบเมเปิล แต่ขอบใบมนกว่า
สีสันคล้ายแสงอาทิตย์ยามเย็นซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ งดงามแปลกตา
คราวนี้เมื่อใช้ขวานหินฟันลงไป ก็ไม่มีข้อความว่าไม่สามารถเก็บเกี่ยวได้ปรากฏขึ้น
เหวินซีเริ่มฟันทีละที
หนึ่งที สองที.....
เมื่อฟันถึงครั้งที่ห้า ต้นไม้ต้นนั้นก็หายวับไปทันที บนพื้นปรากฏกองไม้กระจัดกระจายเล็ก ๆ ตรงกลางยังมีของกลม ๆ คล้ายผลไม้ปะปนอยู่ด้วย
เหวินซีเก็บทั้งหมดใส่กระเป๋าเป้
「ได้รับไม้*3, เมล็ดยูคาลิปตัสสีรุ้ง*1」
「ยินดีด้วยที่ค้นพบยูคาลิปตัสสีรุ้งเป็นครั้งแรก รางวัลค้นพบครั้งแรก: เหรียญร้านค้า×20」
ที่แท้ต้นไม้นี้เรียกว่ายูคาลิปตัสสีรุ้งนี่เอง
แสดงว่าต้องกำจัดหรือโค่นพืชถึงจะได้รับรางวัลค้นพบครั้งแรก
แค่ไม่รู้ว่าเมล็ดยูคาลิปตัสสีรุ้งเอาไว้ทำอะไร
หรือเอาไว้ปลูกต้นไม้?
เหวินซีไม่ได้ครุ่นคิดเรื่องนี้นานนัก แล้วเริ่มฟันยูคาลิปตัสสีรุ้งต้นถัดไป
งานตัดต้นไม้ไม่เปลืองแรงเท่าไร
ไม่ต้องออกแรงเหวี่ยงจนเหงื่อท่วม แค่ขวานหินแตะลำต้นครบห้าครั้ง ระบบก็ถือว่าทำสำเร็จแล้ว
พูดง่าย ๆ ก็คือ “แตะห้าที” ซ้ำ ๆ อย่างเครื่องจักร
เหวินซีชอบสะสมเสบียงอยู่บ้าง แม้จะตัดไม้ได้ครบ 10 ท่อนแล้วก็ยังไม่หยุด
ต้องตัดเผื่อไว้ใช้หลายวันหน่อย ถึงจะรู้สึกสบายใจ
ยิ่งไปกว่านั้น การอัปเกรดบ้านนิรภัยก็ต้องใช้ไม้ เธอจึงฟันต่อไม่หยุด
แต่ฟ้ากลับไม่เป็นใจ ขณะที่กำลังฟันอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ขวานหินก็หายไป
「ความทนทานของขวานหินหมดแล้ว โปรดอัปเกรดบ้านนิรภัยเพื่อปลดล็อกโต๊ะเครื่องมือสำหรับสร้างเครื่องมือชิ้นใหม่」
เหวินซี: “……”
ได้ ๆ เข้าใจแล้ว ไม่มีอะไรอยู่ได้ถาวรทั้งนั้น
ตอนนี้ในกระเป๋าเป้ของเธอมีไม้ 73 ท่อนกับหิน 57 ก้อนแล้ว
หินไม่ได้กระจายตัวหนาแน่นเหมือนต้นไม้ ระหว่างทางถ้าเห็นก้อนขนาดพอดี เธอก็ใช้พลั่วหินเก็บติดมือมาด้วย
เหวินซีนับจำนวนต้นไม้ที่ฟันไป แล้วพบว่าฟันครบ 100 ครั้งพอดี ขวานหินก็พัง
หมายความว่าฟันหนึ่งครั้ง ความทนทานลดลงหนึ่งหน่วย
อืม สมเหตุสมผลดี
ถ้าคิดแบบนี้ พลั่วหินก็คงใกล้พังแล้วเหมือนกัน
ต้องรีบอัปเกรดบ้านนิรภัยเพื่อปลดล็อกโต๊ะเครื่องมือแล้ว
แต่ผลึกมารสีเขียวจะไปหาได้จากที่ไหนล่ะ
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เสียงปรบมือคล้ายเสียงแสดงความยินดีก็ดังขึ้นข้างหู
【ประกาศทั่วโลก: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นนิรนามจากเขต 6 ที่อัปเกรดบ้านนิรภัยเป็นระดับ 2 สำเร็จ! รางวัลสำหรับผู้ที่อัปเกรดเป็นคนแรก: หีบสมบัติล้ำค่า×1!】
มีคนอัปเกรดเป็นระดับ 2 ได้เร็วขนาดนี้แล้วเหรอ
เหวินซีเปิดช่องสนทนาทั่วโลก ข้างในมีคนพูดถึงเรื่องนี้กันจริง ๆ
น่าเสียดายที่ผู้เล่นนิรนามคนนั้นมาจากเขต 6 ตอนนี้ข่าวสารจากแต่ละเขตยังไม่เชื่อมถึงกัน ผู้เล่นในช่องสนทนาเขต 10086 จึงไม่รู้ข่าวเกี่ยวกับผลึกมารสีเขียว
หรืออาจจะรู้ แต่ไม่อยากบอกออกมาง่าย ๆ
*
หรงเจียเหยียนแทบจะร้องไห้ไม่ออก ครอบครัวของเธอร่ำรวยมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยอดอยาก งานอดิเรกคือเดินทางไปเที่ยวทั่วโลก
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องให้เธอได้อาชีพ【นักผจญภัย】นี่นา!
จะว่าไม่มีประโยชน์ก็ไม่เชิง
พรสวรรค์มอบสารานุกรมพืชและสัตว์ให้เธอหนึ่งเล่ม ในนั้นบันทึกข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดจำนวนมากในโลกนี้ แถมยังดูได้ด้วยว่าหลังสังหารแล้วมีโอกาสดรอปอะไรบ้าง
ตอนนี้หน้าบ้านนิรภัยของเธอมีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่ดรอปผลึกมารสีเขียวได้อยู่
แต่รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์นี่นา!
เธอสู้มันไม่ได้!
ขนาดประตูยังออกไปไม่ได้เลย!
ตอนนั้นเอง เสียงประกาศก็ดังขึ้นข้างหู
เธอถึงนึกขึ้นได้ว่ารู้วิธีหาผลึกมารสีเขียวนี่นา!
เอาไปแลกเปลี่ยนได้
【อยากเป็นสาวติดบ้าน】: มีใครยินดีมอบอาวุธให้ฉันสักชิ้นไหม? ฉันยอมแลกกับข้อมูลเรื่องผลึกมารสีเขียว
ระบบแลกเปลี่ยนของร้านค้าต้องอัปเกรดบ้านนิรภัยเป็นระดับ 2 ก่อนถึงจะปลดล็อกได้ ตอนนี้ถ้าอยากแลกเปลี่ยนก็ทำได้แค่เพิ่มเพื่อนแล้วส่งของให้กัน
ไม่นานก็มีคนตอบกลับ
【ทุ่งรกร้างสุดเถื่อน】: แบบนี้ก็ไม่ไหวมั้ง รางวัลสำหรับคนแรกถูกคนอื่นชิงไปแล้ว แทนที่จะทำแบบนี้ สู้เปิดเผยข้อมูลออกมาตรง ๆ ไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเธอบอกเร็วกว่านี้ คนเขต 6 ก็คงไม่ชิงหน้าไปก่อนหรอก
【มีเหตุผลและเป็นกลาง】: ใช่ ทุกคนก็กำลังเอาชีวิตรอดในต่างโลก ช่วยเหลือกันไม่ดีกว่าเหรอ มีข้อมูลอะไรก็บอกมา อย่าเอาแต่ปิดบังสิ
หัวใจของหรงเจียเหยียนหนักอึ้ง เธอก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ง่ายขนาดนั้น
ที่จริงแล้วผลึกมารสีเขียวจะดรอปจากการสังหารมอนสเตอร์ระดับหัวกะทิ
เรื่องนี้ ขอแค่ทุกคนลองค้นหากันสักสองสามวันก็รู้เอง
อีกไม่นานมันก็เอาไปใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนไม่ได้แล้ว
บังเอิญเสียจริง หน้าประตูบ้านของเธอมีหนูหลับปุ๋ยระดับหัวกะทิอยู่ตัวหนึ่ง
หนูหลับปุ๋ยตัวนี้เป็นตัวกำจัดแมลงดิ้นดุ๊กดิ๊กทั้งหมดรอบบ้านนิรภัยของเธอ เธอเลยได้เก็บตกทำภารกิจกำจัดพื้นที่สำเร็จไปด้วย
แต่หนูหลับปุ๋ยไม่ได้จากไปไหน มันเหมือนรู้ว่ามีคนอยู่ในบ้านนิรภัย จึงเฝ้ารอให้เธอออกไปอยู่ตลอด
เวลาผ่านไปทีละวินาที
ถ้าไม่ออกไปตอนนี้ ก่อนฟ้ามืดเธอต้องเก็บเสบียงสำหรับบำรุงรักษาในวันพรุ่งนี้ไม่พอแน่
หรือจะวิ่งออกไปเลยดี?
ดูท่าจะไม่ได้เหมือนกัน
ค่าความคล่องแคล่วของเธอมี 5 ส่วนของหนูหลับปุ๋ยมี 10 พลังโจมตีก็สูงกว่าเธอ แถมยังมีการโจมตีเวทมนตร์ด้วย
จุดเดียวที่เธอเหนือกว่าหนูหลับปุ๋ยก็คือแถบพลังชีวิตหนากว่ามัน....
ทำยังไงดี จะออกไปสู้ซึ่งหน้าเลยไหม.....