ในที่สุดพวกมนุษย์เงือกรอบข้างก็ได้สติ พวกมันหลายสิบคนพุ่งกรูเข้ามาพร้อมกัน ทั้งฉมวก หมัด และฟัน ต่างรุมเล่นงานเซี่ยหัว
เซี่ยหัวมอง “กองทัพอาหารทะเล” ที่กรูกันเข้ามา ไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก แต่กลับยิ้มออกมา
“แบบนี้สิถึงจะถูก ลากมาทีเดียวเป็นฝูง จะได้ไม่ต้องไล่ตามทีละตัว”
“พวกนายก็รู้ใช่ไหม วิ่งสำรวจแผนที่มันเหนื่อยจะตาย”
เขาสูดหายใจลึก พลางยกดาบสองเล่มในมือขึ้นตั้งท่า
“เข้ามาเลย มาดูกันว่ามอนสเตอร์ชุดนี้ดรอปของดีแค่ไหน!”
ไม่กี่นาทีต่อมา บริเวณโล่งที่เมื่อครู่ยังแน่นขนัดไปด้วยมนุษย์เงือกดุร้าย บัดนี้เหลือเพียงศพของพวกมันเกลื่อนพื้น
เซี่ยหัวเก็บดาบอย่างสบายอารมณ์ ก่อนปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนตัว
“ฟาร์มถุงค่าประสบการณ์เสร็จแล้ว”
เซี่ยหัวพูดเรียบ ๆ
จากนั้น ร่างของเขาก็ปรากฏตรงหน้าอาร์ลองในพริบตา ราวกับภูตผี ต่อหน้าสายตาตื่นตะลึงของอีกฝ่าย
“เคลื่อนย้ายพริบตา!”
เซี่ยหัวฟันออกไป ไหล่ทั้งสองข้างของอาร์ลองพลันเกิดรูเลือดทะลุสองรู
“อ๊าก!!”
อาร์ลองร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด จมูกทรงฟันเลื่อยพุ่งเสียบศีรษะเซี่ยหัวอย่างรวดเร็ว
เซี่ยหัวปล่อยดาบ มือขวาเคลือบฮาคิเกราะแล้วคว้าจมูกของอาร์ลองไว้
ฟันเลื่อยหยุดชะงักอยู่กลางฝ่ามือ ไม่อาจแทงเข้าไปได้แม้แต่น้อย
อาร์ลองนิ่งอึ้ง
อาวุธที่เขาภาคภูมิใจนักหนา มนุษย์คนนี้กลับรับไว้ได้ด้วยมือเดียวอย่างนั้นหรือ?
เซี่ยหัวเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของอาร์ลองแล้วก็อดขำไม่ได้
“อยากกัดฉันเหรอ?”
เซี่ยหัวแสยะยิ้ม ออกแรงบีบจนปลายจมูกของอาร์ลองมีเสียงกระดูกปริเบา ๆ
“จมูกนายยาวดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ไม่แข็งพอ”
พูดจบ เซี่ยหัวก็ออกแรงหักมือขวาอย่างฉับพลัน
เสียงกร๊อบดังขึ้น อาร์ลองทั้งร่างถูกเหวี่ยงกระเด็นไปด้วยแรงและความเจ็บปวดมหาศาล
เซี่ยหัวมองสภาพของอาร์ลอง แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
“คอเอียงขวา”
“แก... แกมันตัวอะไรกันแน่?”
อาร์ลองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เซี่ยหัวไม่ตอบคำถามของอาร์ลอง เขาสะบัดมือ แล้วหยิบดาบอีกเล่มออกมาจากคลัง ชี้ปลายดาบไปทางอีกฝ่าย
“มะ... ไม่จริง! มนุษย์ในทะเลอีสต์บลูจะมีพลังแบบนี้ได้ยังไง?! สัตว์ประหลาดแบบแกไม่ควรอยู่ในทะเลอีสต์บลูด้วยซ้ำ!”
อาร์ลองกลัวจนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
ที่เขาหนีจากแกรนด์ไลน์กลับมายังทะเลอีสต์บลูก็เพราะที่นี่เป็นทะเลที่อ่อนแอที่สุด เขาจะได้ทำอะไรก็ได้ตามใจ
แต่ตอนนี้ล่ะ?
ไอ้หมอนี่ตรงหน้า มนุษย์ที่สวมเครื่องแบบทหารเรือคนนี้ นายจะบอกฉันว่านี่คือคนที่ควรอยู่ในทะเลที่อ่อนแอที่สุดงั้นเหรอ?
สรุปว่าทะเลอีสต์บลูอ่อนแอที่สุดเพราะสัตว์ประหลาดในทะเลถูกทหารเรือคนนี้ฆ่าจนหมดงั้นสินะ?
ตรรกะมันกลับหัวกลับหางไปแล้วไม่ใช่หรือไง?
เซี่ยหัวแคะหู แล้วเป่าเศษขี้หูที่ไม่มีอยู่จริงออกมา ก่อนเลียนน้ำเสียงของนักเลงผมขาวคนหนึ่ง
“แจ็กพอต!”
จากนั้นเซี่ยหัวก็เลือกท่าทางแสดงอารมณ์: ยั่วโมโห
ร่างกายของเซี่ยหัวขยับทำท่ายั่วโมโหชุดใหญ่โดยอัตโนมัติ ในสายตาของอาร์ลอง นี่เป็นการหยามกันยิ่งกว่าการโจมตีไหน ๆ
“วอร์มอัปเสร็จแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลาสู้กับบอส หวังว่าแถบเลือดของนายจะยาวกว่าจมูกหน่อยนะ”
อาร์ลองกุมจมูกตัวเอง มองเหล่าพวกพ้องที่นอนตายอยู่ ความหวาดกลัวมหาศาลพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา
เขาจ้องชายที่ยืนสงบนิ่งตรงหน้า เสียงแทบจะลอดออกมาจากซอกฟัน
“แก... เป็นใครกันแน่?! ทะเลอีสต์บลูไม่มีทางมีคนอย่างแกอยู่ได้!”
ได้ยินดังนั้น เซี่ยหัวก็เกาหัวแล้วก้าวไปข้างหน้า
เป็นเพียงท่าทางสบาย ๆ เท่านั้น แต่อาร์ลองกลับตัวสั่นสะท้านและถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างห้ามตัวเองไม่ได้
“ฉันเป็นใครเหรอ?”
เซี่ยหัวทวนคำถามของเขา เอียงคอเล็กน้อยแล้วครุ่นคิดอย่างจริงจังกับคำถามเชิงปรัชญานี้
จู่ ๆ เซี่ยหัวก็ตบมือ นึกไอเดียหนึ่งขึ้นมาได้
“ฉันชื่อเซี่ยหัว เซี่ยจากกิจกรรมฤดูร้อน แต่ก่อนฉันเคยเป็นอาร์เธอร์ มอร์แกน”
อาร์ลองเบิกตากว้าง ฟังไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเซี่ยหัวพูดอะไร
ที่เขาพูดมา ฉันไม่เข้าใจสักคำเลยเนี่ยนะ?
“ฉันเคยเป็นเกรอลต์ เป็นอเล็กซ์ เมอร์เซอร์ด้วย”
แม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่อาร์ลองสัมผัสได้ว่าอากาศรอบตัวเริ่มหนืดข้นขึ้น
“ฉันเคยถือมาสเตอร์ซอร์ดของลิงก์ เคยกวัดแกว่งรีเบลเลียนของดันเต้ เคยใช้กระบองวิเศษหรูอี้ของมหาเทพ”
เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว พลังอันมหาศาลแผ่ซ่านจนดูราวกับส่งผลต่อสภาพแวดล้อมรอบตัว
“ฉันเคยสังหารเทพในนามของเครโทส และเคยสร้างโลกในฐานะสตีฟ”
“ฉันเคยเป็นนินจาในหมู่บ้านโฮคาเงะ เคยเป็นนักล่าในโลกใหม่ เคยเป็นผู้มัวหมองในดินแดนระหว่าง และเคยเป็นทหารรับจ้างในไนต์ซิตี”
เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว
“ฉันเคยขุดแร่ต้นกำเนิดที่โรดส์ไอแลนด์ เคยถางหญ้าที่เทย์วัต เคยเก็บรูนในดินแดนระหว่าง และเคยขับนอร์มังดีที่นอร์มังดี!”
“ฉันเป็นซัมมอนเนอร์ เป็นนักเดินทาง เป็นผู้บุกเบิก เป็นผู้พเนจร เป็นนักรบแห่งแสง เป็นเทรนเนอร์โปเกมอน เป็น...”
เซี่ยหัวหยุดกะทันหัน
“ช่างเถอะ พูดไปพวกเอ็นพีซีอย่างพวกนายก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี”
“แต่มีประโยคหนึ่งที่นายคงเข้าใจได้”
เขาก้าวไปข้างหน้าเป็นก้าวสุดท้าย
ทุกครั้งที่เขาก้าวไปข้างหน้า รัศมีรอบตัวก็แทบจะกลายเป็นรูปธรรม เศษหินเล็ก ๆ บนพื้นเริ่มสั่นไหวเบา ๆ
“ฉันคือผู้เล่น”
“โจรสลัดอย่างพวกนาย ฆ่าก็คือฆ่า”
“ยังไงพวกนายก็เหมือนแมลงสาบ เดี๋ยวก็เกิดใหม่จากมุมมืดเองอยู่แล้ว”
ในเวลานี้ นี่ไม่ใช่คำตอบอีกต่อไป แต่เป็นคำประกาศ
ฮาคิสีแดงคล้ำแผ่ซ่านออกไปดั่งคลื่นน้ำ กดทับทั่วทั้งหมู่บ้าน
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากตัวเซี่ยหัวเป็นศูนย์กลาง
คลื่นพลังสีแดงคล้ำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่กระจายไปทั่ว ประกายสายฟ้าสีดำแดงแลบวาบวนรอบกายเขา...
ฮาคิราชันย์ตื่นขึ้นอย่างฉับพลัน!
ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่ปลุกฮาคิราชันย์ได้ด้วยตนเอง!
ฮาคิราชันย์: พลังที่ซ่อนอยู่ ผู้เล่นต้องสำรวจและปลดล็อกด้วยตนเอง
หมายเหตุจากระบบ: ระดับความเบียวของคำพูดเมื่อครู่นี้ทะลุขีดจำกัด ระบบยังอายจนโผล่ออกมาเลย
เซี่ยหัวไม่สนใจคำพูดเหน็บแนมของระบบ
ตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายอยู่ในสภาพดีอย่างผิดปกติ
ถึงกับอดใจไม่ไหว อยากจิ้มขมับตัวเองด้วยซ้ำ
ชาวบ้านที่ยืนดูอยู่ล้มลงไปเป็นแถบ ตาเหลือกนอนระเกะระกะเต็มพื้นราวกับรวงข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยว
หากไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่าง อาร์ลองก็คงหมดสติไปเหมือนชาวบ้านเหล่านั้นแล้ว
“ฉันคือผู้เล่น”
เซี่ยหัวเดินไปหาอาร์ลอง คว้าหน้าอีกฝ่ายไว้แล้วบังคับให้สบตากับตน
“ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่พวกเอไออย่างพวกนายจะส่งเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง เพื่อทำให้ฉันพอใจแล้ว”
พูดจบ เซี่ยหัวก็ยกดาบขึ้น
ฮาคิเกราะสีดำสนิทเคลือบอยู่บนดาบ
“เดี๋ยวก่อน! แกฆ่าฉันไม่ได้นะ! ฉันเป็นถึง...”
ร่างของอาร์ลองสั่นเหมือนคนเป็นโรคพาร์กินสัน
เขาอยากร้องขอชีวิต อยากยกเกาะมนุษย์เงือก กลุ่มโจรสลัดพระอาทิตย์ จินเบ และสายสัมพันธ์ทุกอย่างที่นึกออกมาอ้าง
แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ
เพราะเขาเห็นว่าในดวงตาของมนุษย์ตรงหน้าไม่มีจิตสังหารอยู่เลยแม้แต่น้อย
ราวกับคนเหยียบมดตาย ไม่ได้มีจิตสังหาร เพียงแค่รู้สึกน่าเบื่อเท่านั้น
“ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่านายเป็นใคร”
เซี่ยหัวพูดตัดบท
“ฉันแค่ต้องรู้ว่าพวกนายเป็นแค่เอไอที่น่าเบื่อ มีไว้ทำให้ฉันสนุกเท่านั้น”
“ส่วนเอไอ...”
แสงดาบฟาดลงมา
“ก็อย่าทำตัวเด่นเกินบทนักเลย”
ศีรษะของอาร์ลองขาดออกจากร่าง
หัวที่มีจมูกเป็นฟันเลื่อยกลิ้งไปบนพื้นสองสามรอบ ก่อนหยุดอยู่ข้างเท้าของเซี่ยหัว
เซี่ยหัวยืนนิ่ง ก้มมองศีรษะของอาร์ลอง
ไม่กี่วินาทีต่อมา มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“หน้าตอนตายก็ดูไม่เลวนะ แคปหน้าจอเก็บไว้ดีกว่า”
ภารกิจเสร็จสิ้น
คะแนนภารกิจ: เอสเอสเอส
รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ 1 หมื่นเบี้ย 5 แสน ค่าความยุติธรรม 5,000 ผลปีศาจ 1 ผล และเปิดช่องทางซื้ออุปกรณ์พิเศษ
ยินดีกับผู้เล่นที่ทำภารกิจมือใหม่สำเร็จ ระบบกำลังจะอัปเกรด หลังอัปเกรดเสร็จ หากทำตามคำแนะนำจะสามารถเปิดภารกิจหลักและสิทธิ์เข้าถึงแผนที่ได้
เวลาอัปเกรดโดยประมาณ: 7 วัน
“โอ้ รอบนี้ใช้ได้แฮะ กลับไปดูดีกว่าว่าซื้อขยะอะไรได้บ้าง”
เซี่ยหัวเปิดแผนที่ นิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มวาร์ป
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง หางตาเหลือบมองเด็กหญิงสองคนที่อยู่ไกลออกไปข้างกองไฟ กำลังกอดเบลเมลอยู่
“...ช่างเถอะ ยังไงเดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก”
วาร์ป เริ่มทำงาน!