แสงแดดจ้าเสียดแทงนัยน์ตา
อาการปวดหัวหลังจากเมาค้างเมื่อคืน ราวกับมีคนเอามีดทื่อ ๆ มาเลื่อยไปมาในกะโหลก
หลินจั้นขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นจะบังแสงโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าแขนถูกของบางอย่างที่นุ่มนวลและหนักอึ้งทับไว้ ขยับไม่ได้
เขาเบี่ยงหน้าไปมอง
ใบหน้าหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าใกล้ ๆ ขนตายาวยาว ทอดเงาร่มคล้ายพัดอยู่ใต้ดวงตา
ดั้งจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปาก... เผยออกเล็กน้อย เป่งปลั่งเป็นมัน
ผิวดีจนผิดมนุษย์ ปนสีแดงเรื่อบาง ๆ ของคนเพิ่งตื่นนอน
คือโจวเหย่
สหายร่วมรบ พี่น้องร่วมตาย คู่หูที่ฝ่าฟันมาด้วยกัน
ขณะนี้กำลังขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างหมดพิษภัย ไหล่เปลือยเปล่าโผล่พ้นผ้าห่มออกมา บนนั้น...มีรอยแดงน่าสงสัยหลายรอย
เหล้าของหลินจั้นหายวับไปแปดส่วนทันที
เขาดึงแขนกลับอย่างแรง จนเตียงสั่นตามไปด้วย
โจวเหย่ส่งเสียง "อื้อ" ออกมา ขนตายาวกระพือเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาคู่นั้นยังคลุมเครือด้วยความงัวเงีย ชุ่มฉ่ำ มองมาที่เขา
"พี่จั้น..." เสียงแหบพร่า คลุมเครือด้วยเสียงขึ้นจมูกนุ่มนวล ต่างจากเสียงทุ้มต่ำแบบหนุ่ม ๆ ที่เคยได้ยินเป็นอย่างมาก
แล้วโจวเหย่ก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติ
สายตากวาดลงมา ตกลงบนช่วงแขนที่เปลือยเปล่าของตัวเอง แล้วเลื่อนไปที่อกเปลือยเปล่าของหลินจั้นเช่นกัน
อากาศหยุดนิ่งไปหลายวินาที
โจวเหย่กระพริบตา
กระพริบอีกครั้ง
จากนั้น เขา... เธอ รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวเองเป็นก้อน เหลือไว้เพียงดวงตาคู่หนึ่ง จ้องหลินจั้นด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด:
"เธอ...เธอเธอเธอ..."
ขมับของหลินจั้นกระตุกตุบ ๆ ความทรงจำเมื่อคืนนี้ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
งานเลี้ยงอำลาเพื่อนทหาร ขวดเหล้าขาวที่ดื่มหมดเกลี้ยง แขนพาดไหล่กันร้องเพลงเพี้ยน ๆ ตามด้วยห้องพักโรงแรม การหมุนเวียนที่ทำให้เวียนหัว
ดูเหมือนจะมีความทรงจำถึงกลิ่นหอมบนตัวโจวเหย่ กลิ่นที่แตกต่างไปจากกลิ่นเหงื่อไคลอย่างสิ้นเชิง
"โจวเหย่" เสียงของหลินจั้นแหบแห้งราวกับกระดาษทราย:
"เธอ...เป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?"
"เปล่า! ไม่มี!" โจวเหย่ห่อตัวด้วยผ้าห่มถอยไปจนติดมุมเตียง เสียงเปลี่ยนไป สูงแหลมและบาง
"ฉันเป็นผู้ชาย! ชายแท้! เมื่อคืนมันเป็นเธอ...เป็นเธอที่ลากฉัน..."
"นี่เธอเรียกว่าชายแท้เหรอ?" หลินจั้นจ้องไปที่กระดูกไหปลาร้าสีขาวนวลที่โผล่พ้นขอบผ้าห่ม รอยแดงบนนั้นส่องประกายเจิดจ้าในแสงแดด
เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะยังฝันอยู่ ความฝันร้ายที่ไร้สาระที่สุด
โจวเหย่ก้มมองตามสายตาของเขา ปลายหูแดงก่ำจนแทบจะหยดเลือด
เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นสูงอีกครั้ง ปิดถึงคาง เสียงอู้อี้ดังออกมา:
"...กฎข้อบังคับการรับราชการทหารไม่ได้ห้ามไม่ให้ผู้หญิงปลอมตัวเป็นผู้ชาย"
หลินจั้นหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ผ่อนออก เขาหลับตาแล้วลืมขึ้นมาใหม่ ความตกตะลึงในแววตาถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่าเดิม
การพิจารณา และความโกรธที่ถูกหลอกลวงเล็กน้อย
"สามปี" เสียงของเขาสงบจนน่ากลัว "เรากินอยู่ร่วมกัน ฝึกด้วยกันมาสามปี เธอบอกฉันว่าเธอเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?"
โจวเหย่ไม่พูดอะไร เอาแต่ฝังหน้าลงในผ้าห่ม เหลือเพียงท้ายทอยผมฟู ๆ หันเข้าหาเขา
"โจวเหย่" หลินจั้นเรียกอีกครั้ง
คนในผ้าห่มขยับตัว อยู่นานพอสมควร จึงยื่นมือข้างหนึ่งออกมา ปลายนิ้วคีบกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่ง ยื่นออกมาจากขอบผ้าห่มอย่างระมัดระวัง
หลินจั้นรับมาคลี่ออกดู เป็นบัตรประชาชน
บนรูป "โจวเหย่" ผมยาวสยายพาดบ่า ใบหน้างดงามชัดเจน ในช่องเพศเขียนอย่างชัดเจนว่าผู้หญิง
บนบัตรประชาชน ชื่อของเธอคือโจวเหย่
"ก็...ก็ตอนนั้นอยากเป็นทหาร ตรวจร่างกายไม่ผ่าน เลยให้คนช่วยทำ..."
เสียงอู้อี้ดังมาจากในผ้าห่ม "หลังจากนั้น...หลังจากนั้นก็ชินซะแล้ว ก็ไม่รู้จะพูดยังไง..."
หลินจั้นกำบัตรประชาชนบาง ๆ นั้นไว้ ข้อนิ้วซีดขาว
เขามองกองผ้าห่มกองใหญ่บนเตียง นึกถึงช่วงสิบปีที่ผ่านมา
ภารกิจทุกครั้งที่โจวเหย่ออกเคียงข้างเขา บาดแผลทุกครั้งที่ได้รับ
รวมถึงค่ำคืนเหล่านั้นที่แขนพาดไหล่ อาบน้ำด้วยกัน นอนเบียดกันในผ้าห่มผืนเดียวเพื่อดูแผนที่ยุทธวิธี
ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะทะลุกบาล
"ดังนั้น" เขากดเสียงต่ำ พร้อมกับกัดฟัน "สามปีมานี้ กูเรียกผู้หญิงคนหนึ่งว่าพี่น้องร่วมสาบานมาตลอดงั้นสิ?"
จากในผ้าห่มมีเสียงเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน:"...อืม"
"แล้วยังอาบน้ำด้วยกันอีก?"
"...นั่น...นั่นเธอถอดก่อนเอง...ทุกทีฉันหลับตานะ..."
"แล้วยังนอนผ้าห่มเดียวกันอีก?"
"..." คราวนี้แม้แต่เสียง "อืม" ก็ไม่มี เหลือเพียงเสียงขยับตัวถอยไปติดมุมเตียงอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น
หลินจั้นรู้สึกว่าตัวเองจะระเบิดอยู่แล้ว
เขาดึงผ้าห่มข้างตัวเองออกลุกจากเตียง เท้าเหยียบพื้นถึงรู้ตัวว่าใส่แค่กางเกงในตัวเดียว
เขาสวมกางเกงอย่างมั่วซั่ว หันหลังให้เตียง เห็นกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่เกร็งตึง
ด้านหลังมีเสียงดังกรอบแกรบ คงเป็นโจวเหย่กำลังใส่เสื้อผ้าเช่นกัน
ความเงียบแผ่กระจายไปทั่วห้อง เหลือเพียงเสียงหายใจที่ดูเหมือนจะถี่ขึ้นของคนสองคน
"พี่จั้น..." เสียงระมัดระวังของโจวเหย่ดังมาจากด้านหลัง กลับมาฟังดูมีสีสันของเสียงตัวเองขึ้นมาบ้าง ใสกระจ่างราวกับน้ำแร่
"เมื่อคืน...พวกเราแค่เมา..."
หลินจั้นไม่หันกลับไป เสียงแข็งกระด้าง:"ฉันรู้"
"ดังนั้น...เรื่องนี้...เรามองว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม?" เสียงของโจวเหย่เบาลงเรื่อย ๆ
"ยังไง...ยังไงพวกเราก็ปลดประจำการแล้ว ต่อไป..."
"ปลดประจำการ?" หลินจั้นหันตัวอย่างกระทันหัน
โจวเหย่สวมเสื้อยืดตัวเก่าตัวใหญ่ของเขาไว้แล้ว เสื้อหลวมโพรกแขวนอยู่บนตัว เผยให้เห็นช่วงเอวเรียวงามและหน้าท้องแบนราบช่วงหนึ่ง
เธอยังคงไว้ทรงผมสั้นและใบหน้าเปลือยเปล่าแบบนั้น แต่เมื่อหลินจั้นมองเธออีกครั้งก็หาเงาของ "พี่น้อง" ไม่พบแม้แต่น้อย
หางตาที่แดงเรื่อ ฟันขาวที่กัดริมฝีปากล่าง แก้มที่แดงเพราะความตื่นตระหนกในตอนนี้ งดงามจับใจ
หลังจากถูกจับได้ว่าเป็นผู้หญิง
การปลอมตัวทั้งหมดของเธอแตกสลายจนหมดสิ้น กลายเป็นหญิงงามที่ใบหน้าละเอียดอ่อน โครงหน้างดงามโดดเด่นอย่างชัดเจน
เพียงแต่เมื่อก่อนเธอจงใจทำตัวมอมแมม พูดจาเสียงดังหยาบคาย เพื่อซ่อนตัวตนมานานสามปี
เขาไม่เคยคิดมาก่อน
ว่าพี่น้องร่วมสาบานจะปลอมตัวเป็นผู้หญิง
แล้วตัวเองยังพลั้งพลาดไปนอนกับพี่น้องร่วมสาบานอีก
ช่างเป็นกรรมเวรจริง ๆ!