ฟิคครอสโอเวอร์อีกา!!!
โลกต่างมิติ โปรดอย่าจับผิดเทียบเคียง!
ในโลกความจริง โปรดเคารพกฎหมาย! เป็นพลเมืองดี!
โฮ หวิง เหมยดันแว่นตากรอบดำหนาเตอะ น้ำเสียงแข็งกร้าว "ยังขาดอีกเท่าไหร่?"
คนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น คือพ่อของเธอ
พูดแล้วก็น่าล้มเหลว เธอทะลุมิติมาตั้งแต่เกิด สิบแปดปีแล้ว ยังไม่ได้ใช้ความทรงจำจากชาติก่อนสร้างเรื่องใหญ่โตอะไร เป็นแค่เด็กเรียนธรรมดาที่กลายเป็นท็อปห้อง
ปีที่แล้วแม่ล้มป่วยหนัก เงินเก็บในบ้านหมดไปกับโรงพยาบาล แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ก็ขายไปไม่น้อย
พ่อเธอไม่รู้ถูกใครหลอกล่อ ว่าหาเงินจากการเล่นไพ่นกกระจอกได้เร็ว เลยหลงใหลเข้าบ่อนไพ่นกกระจอกพนัน
ตอนชนะก็หลายครั้ง แต่ชนะได้แค่หลักสิบ ตอนแพ้น้อยครั้ง แต่แพ้ทีเดียวก็หลายพัน
สถานการณ์แบบนี้ คนโง่ยังรู้ว่าโดนล็อก ทำให้หลงคิดว่าแค่โชคไม่ดี ต้องกลับไปที่โต๊ะพนันเอาคืน
วันนี้คือครั้งที่เกินเลยที่สุด พ่อไปกู้หนี้นอกระบบจากบ่อนมา แล้วหมดตัว ร้องไห้กลับมาขอร้องโฮ หวิง เหมย
"วีวี ลูก พ่อมีลูกสาวแค่คนเดียวนะ เธอต้องช่วยพ่อนะ!"
สมองของโฮ หวิง เหมยวุ่นวายสุดขีด ไม่อยากให้แม่ที่อยู่ในห้องได้ยิน เธอสะกดอารมณ์และเสียงถามเขา "พ่อกู้เงินมาเท่าไหร่กันแน่?"
"ไม่มากหรอก หมื่นเดียว"
"หมื่น!"
เธอสูดหายใจเฮือก มองพ่อด้วยความไม่อยากเชื่อ
ก่อนพ่อจะติดไพ่นกกระจอก ทำงานหาเงินได้แค่เดือนละสามพัน ตอนนี้กู้หนี้นอกระบบแบบเก้าออกสิบสามเข้า หนึ่งเดือนต้องคืนหมื่นสาม เธอจะไปหาเงินมากขนาดนี้ได้ยังไง!
โฮ หวิง เหมยกัดฟันกรอด คำพูดแทบจะเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน
"ร่างกายแม่ยังไม่หายดี ต้องใช้เงินซื้อยาทุกเดือน พ่อกู้เงินไปพนันแล้วยังจะให้ฉันใช้หนี้?"
พ่อก็รู้ว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่สิ่งที่คนจะทำกัน ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาปนกัน
"วีวี ลูกสวยขนาดนี้ ช่วยพ่อสักครั้งเถอะ พ่อสาบานเลย หลังจากครั้งนี้พ่อจะกลับใจ ไม่เล่นอีกแล้ว จริงๆ นะ ถ้าไม่เชื่อพ่อจะทำสัญญาให้ลูกเลย!"
เพื่อเรียกร้องความเห็นใจ เขาถึงกับคุกเข่าลง แทบอยากกอดขาลูกสาวร้องไห้
โฮ หวิง เหมยตอนแรกแค่ด่าเขา แต่พอได้ยินประโยคนี้กลับใจเย็นเฉียบ
"พ่อหมายความว่ายังไง? จะให้หนูไปขายตัว?"
พ่อแม่ของเธอชาตินี้หน้าตาไม่แย่ แม่ยังมีสายเลือดรัสเซียครึ่งหนึ่ง ทำให้โฮ หวิง เหมยมีโครงหน้าเด่นชัด เป็นสาวงามกระดูกสวยแท้ๆ
แต่ช่วงนี้บ้านเมืองวุ่นวาย ครอบครัวของโฮ หวิง เหมยฐานะปานกลาง ไม่อยากสร้างปัญหาให้ครอบครัว พอเริ่มโตก็ใส่แว่นตากรอบดำที่สายตาแค่ห้าสิบ
แว่นนั้นใหญ่แทบปิดครึ่งหน้าของเธอ ความงามเต็มสิบถูกบดบังไปสี่ห้าส่วน ดูผ่านๆ ก็แค่รู้สึกว่าเธอไม่ขี้เหร่ กลางวันเดินบนถนนไม่ต้องกังวลเรื่องถูกคุกคาม
เธอเป็นเด็กดี ตอนกลางคืนไม่เคยออกจากบ้าน
การได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากคนใกล้ชิดที่สุด ทำลายเกราะป้องกันสุดท้ายในใจของโฮ หวิง เหมยลงโดยตรง
"ไม่ใช่ ไม่ใช่" พ่อส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง "ลูกไปแสดงหนังได้นี่ พ่อได้ยินมา ค่าตัวดาราน่ะเยอะนะ ถ่ายแค่เรื่องเดียว ลูกก็ช่วยพ่อใช้หนี้ได้หมดแล้ว!"
แสดงหนัง
ทางเลือกนี้ไม่ได้ดีกว่าข้อเมื่อกี้เท่าไหร่
ฮ่องกงยุคนี้จะมีใครให้ค่าตัวสูงกับคนหน้าใหม่ งานที่ทำเงินได้มาก ล้วนแต่เป็นหนังโป๊
วันนี้พ่อพนันจนเรียกให้เธอไปถ่ายหนังโป๊ใช้หนี้ ต่อไปก็หลอกเอาเงินประกัน ฆ่าเมียฆ่าลูกได้ นิสัยแบบนี้เด็ดขาดว่าปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้!
โฮ หวิง เหมยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ความเกลียดพุ่งสูง วิ่งไปครัว หยิบมีดออกมาเล่มหนึ่ง ยิ้มเย็นโยนไปตรงหน้าพ่อ
"พ่ออยากให้หนูถ่ายหนังโป๊ใช้หนี้ให้พ่อเหรอ? ได้! วันนี้พ่อตัดนิ้วตัวเองให้หนูหนึ่งนิ้วเป็นเดิมพัน พรุ่งนี้หนูจะไปถ่ายให้!"
เธอเป็นเด็กดีมาตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยแสดงท่าทางบ้าคลั่งแบบนี้ในบ้าน ชั่วขณะนั้นพ่อถึงกับตกใจกลัว
เขาทั้งตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าหยิบมีดขึ้นมาเลยสักนิด หรือแม้แต่มองลูกสาวที่แสนแปลกหน้าตรงหน้า
ต่อมานึกอะไรขึ้นได้ พ่อยิ่งสั่นหนักกว่าเดิม
"บ่อนไพ่นกกระจอกนั้นเป็นเขตของอีกา ไม่ใช้เงินเขา เขาจะบุกมาถึงบ้านฟันพ่อตายนะ วีวี ลูกฉลาดนัก ลูกช่วยพ่อคิดหาทางหน่อยสิ ลูกมีพ่อคนเดียวนะ ลูกทิ้งพ่อไม่ได้นะ!"
ในที่สุดพ่อก็เลิกพูดถึงเรื่องสวยกับแสดงหนังแล้ว โฮ หวิง เหมยถือมีด สีหน้ายังไม่ดี แต่สมองกำลังหมุนติ้ว
อีกา ชื่อนี้คุ้นหูเหลือเกิน โฮ หวิง เหมยใช้เวลาแค่แป๊บเดียวก็ดึงมันขึ้นมาจากมุมความทรงจำ
ตัวร้ายใหญ่ในกู๋หวักไจ๋ หนึ่งในห้าพยัคฆ์ตงซิง พยัคฆ์ลงจากเขาอีกา
เกิดใหม่มาสิบแปดปี เพิ่งวันนี้ถึงได้รู้ว่าตัวเองทะลุมิติมาในโลกของกู๋หวักไจ๋
น่าเสียดายที่สิบกว่าปีก่อนหน้านี้ โฮ หวิง เหมยแทบไม่อยากแม้แต่จะก้าวออกจากบ้าน ไม่เคยพูดกับพวกนักเลงข้างถนนเลยสักคำ และไม่รู้เลยว่าคนที่สับสนบนถนนคือใครกันบ้าง แยกไม่ออกว่าที่นี่คือโลกที่มีแค่กู๋หวักไจ๋ หรือเป็นโลกรวมกับหนังเรื่องอื่น
เธอรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นอย่างหลัง
เพราะตอนดูทีวี เธอไม่รู้จักดาราในนั้นเลยสักคน หนังและละครก็ครึ่งค่อนเป็นสิ่งที่โฮ หวิง เหมยในชาติก่อนไม่รู้จักเลย
นั่นมันไม่ปกติเลย เธอในชาติก่อนเรียนเอกกำกับหนัง ดูหนังดูละครเป็นร้อยๆ เรื่อง เรื่องคลาสสิกไม่ดูก็ต้องรู้จัก เรื่องที่เธอไม่เคยได้ยินเลยมีไม่มากจริงๆ
พออยากจะใช้เงิน โฮ หวิง เหมยก็คิดอย่างแรกคือกลับไปทำอาชีพเดิม เป็นผู้กำกับ
แต่ไม่ถึงสองวินาที เธอก็ล้มเลิกความคิดนี้เอง
ผู้กำกับยุคนี้ใช่ว่าอยากเป็นก็เป็นได้ ต้องมีคนพาเข้าวงการ อยากเป็นนักเขียนบทก็ต้องวิ่งเต้นรับใช้อยู่หลายปีถึงจะมีโอกาสก้าวหน้า
ด้วยสภาพปัจจุบันของเธอ อยากรวยเร็ว ทางผู้กำกับเป็นไปไม่ได้
งานเขียนพอจะมีทางอยู่บ้าง
ถือวิสาสะว่างานวรรณกรรมจากชาติก่อน ที่นี่ส่วนใหญ่ไม่มี โฮ หวิง เหมยคิดว่านี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เธอทำเงินเร็วได้
งานพวกนั้นในโลกนี้มันไม่มีอยู่แล้ว เธออยากรวย อยากก้าวหน้าชีวิต ยังต้องคิดอะไรอีก
เธอถือมีดครุ่นคิด แววตาถูกแว่นปิดบังไว้ ยิ่งดูน่ากลัว พ่อแม้แต่จะร้องไห้ก็ไม่กล้า ได้แต่หดตัวอยู่ข้างๆ
โฮ หวิง เหมยเห็นหน้าเขาก็รำคาญใจ
"เรื่องเงินหนูจะหาทางเอง พรุ่งนี้พ่อเริ่มไปขนของที่ท่าเรือ หาเงินซื้อยาให้แม่ ถ้าหนูเจอพ่อไปพนันอีก หนูจะตัดนิ้วพ่อแน่!"
ขู่เขาไปสองประโยค เห็นพ่อดูว่านอนสอนง่าย โฮ หวิง เหมยเลยไล่ให้เขาเข้าห้องไป
ส่วนตัวเองก็ไม่ได้อยู่เฉย กลับห้องมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ เริ่มเขียนโครงเรื่อง
นิยายจำได้ไม่ดีเท่าหนัง โฮ หวิง เหมยจำได้แค่เค้าโครงเรื่องส่วนใหญ่ จะเขียนออกมาให้สมบูรณ์ได้ก็ต้องพึ่งตัวเอง
โชคดีที่เธอมีฝีมือการเขียน สามารถรองรับเรื่องราวที่ดีได้
ใช้เวลาห้าวันเต็ม โฮ หวิง เหมยปิดประตูไม่ออกไปไหน แม้แต่โรงเรียนก็ไม่ไป เขียนนิยายเรื่อง "เกี๊ยว" นี้ขึ้นมา
เกี๊ยวเป็นเรื่องสั้น ถ้าพิมพ์ออกมาจริงๆ ก็เป็นเล่มบางๆ เล่มหนึ่ง เหมาะกับคนหน้าใหม่ไร้ชื่ออย่างเธอ
โฮ หวิง เหมยถอนหายใจเบาๆ คุณภาพหนังสือไม่มีปัญหา ต่อไปก็คือส่งต้นฉบับ
เธอเดินออกจากห้องถึงนึกได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย เสียงท้องร้องโครกคราก หยิบขนมปังกินไปสองคำ ยังไม่ทันที่โฮ หวิง เหมยจะพาต้นฉบับออกจากบ้าน เสียงทุบประตูอย่างรุนแรงก็ดังขึ้น
ใจเธอเต้นตึกตัก รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนพ่อแม่ ปลอบแม่ที่ฝืนจะลุกขึ้นให้นอนลง
ปิดประตูห้องแม่แน่นหนา โฮ หวิง เหมยค่อยเปิดประตูใหญ่อย่างระมัดระวัง
"คุณเป็นใคร? มาหาใคร?"
"ฉันเองไอ้บาก มาหาพ่อเธอ!"